Zegt iemand vanochtend tegen me: “Weet je wat ik nou zo vreemd vind? Dat heel Nederland op 30 april feest loopt te vieren, te hossen, te zuipen en te zingen. In Oranje opsmuk. En we steken massaal de vlag uit. Dolle vrolijke boel. Iedereen en alles oranje. Zelfs Google heeft het logo aangepast. Van al die vrolijkheid, daar klopt helemaal niets van. Wij Nederlanders zijn inderdaad een wel heel apart volkje. We vieren massaal de verjaardag van een dode.” Hmmmm….., klopt niet helemaal, maar zit wel wat in….
Tjongejonge, wat een gepruts. PB probeert zijn midi-environment, die een poosje plat heeft gelegen, weer aan de praat te krijgen. Kanaalinstellingen. General midi gedoe. Hoe zat het ook alweer met patches laden in die vijf synthesizers die hier staan. Hoe werkte die bankloader ook alweer. Rerouten of juist dubbel aansturen. Naar welke midisends moest nou toch die Korg ook alweer worden gepatched. En konden de banks van de D50 nu wel of niet in de D10. Of was het andersom…. Pffff, veel denkwerk. Midi is prachtig, maar ook puzzelen. Zeker wanneer je een jaartje bezig bent geweest met samples, softwaresynths en digitale audio, en dan ineens weer terug wilt naar het bijna-stenen tijdperk van de midi en de fysieke synthesizers. Wat een jaar geleden blindelings uit de vingers kwam, de juiste knopjes, de juiste instellingen, is nu even weggezakt. Het komt wel weer, maar het vergt enig mathematisch inzicht. En als er iets is waar U PB niet op kunt betrappen dan is dat exact inzicht. Mijn wiskundeleraar hief destijds in pure wanhoop de armen ten hemel toen ik tegen hem zei dat “ik niet begreep waarom letters in de wiskunde worden toegepast. Letters zijn niet om mee te rekenen maar om poezie en proza mee te scheppen”. Het kwam nooit meer goed tussen PB en die leraar. PB is van de cratieve hoek, en daar past mathematisch denken niet in. Hoofdpijn krijgt PB ervan, snerpende hoofdpijn.
Mocht U van plan zijn thuis op eenvoudige wijze een fijn luisterhoekje voor de favoriete CD’s in te richten, dan heb ik hier wat tips.
(URL aangeleverd door R. te Z.)
Ze loopt al zeker twintig jaar door het dorp. Elke dag dezelfde route. Van haar huisje naar de winkels. Dan naar de lokale cafetaria, en dan weer naar huis. In de cafetaria weten ze precies wanneer ze komt. Er staat dan een schoteltje op de toonbank, met 1 lekker koekje erop. Het vrouwtje schommelt naar binnen, zegt iedereen vriendelijke goeiedag, en eet dan met veel smaak het koekje op. Dan groet ze iedereen nog een keer en gaat weer weg. Met haar rafelige boodschappentasje, waarin ze van haar schamele uitkeringsmuntjes wat boodschapjes heeft gedaan.
Het vrouwtje wordt oud. Ze loopt niet meer zo kwiek als vroeger en haar haar is grijs geworden. Af en toe moet ze even pauzeren. Dan zie je dat ze alle moed bijeen schraapt om weer verder te gaan. Ze zucht een keer diep, tilt haar tas weer op, en schommelt dan verder. Als je -zoals wij- al twintig jaar op hezelfde adres woont worden dit soort “omgevingsvariabelen” onderdeel van je dagelijks bestaan. Ze vallen niet meer op, totdat je je ogen eens extra goed de kost geeft. Zoals vanochtend, toen ik onze Julie uitliet. Ik zag haar lopen en het viel me op hoe oud ze is geworden. En dat ze nog steeds dezelfde grijze jas draagt als jaren geleden. Dan zie je ook dat een mens, zoals dit vrouwtje, in al haar eenvoud volmaakt gelukkig kan zijn met de meest simpele dingen. Zoals haar vertrouwde grijze jas. En een dagelijks koekje…
Probeert U maar eens twee pjoeters met Logic Audio op elkaar af te stemmen. Zodat twee studio’s 1 op 1 muziekstukken kunnen uitwisselen. Via internet. Dat is waar PB en R. te Z. nu al de hele avond mee aan het knutselen zijn. De fdabrikant van dit spul adverteert dat je in een handomdraai je digitale studio draaiende hebt, en dat je lekker snel met andere muzikanten met datzelfde pakket kunt uitwisselen. Via de digitale snelweg. Ja, toettoet, da’s geenszins het geval. Maar: we vechten door, tot het bittere einde. Net zolang totdat mijn muziekje in de pjoeter in Z. uit de monitoren klinkt zoals het moet klinken. Wanneer de fabrikant ermee adverteert zal er ergens toch iets werkends in dit geheel verscholen moeten zitten. Er vliegen al screenshots met programma-instellingen via MSN heen en weer. We ploeteren voort.
Ik kijk nooit naar Idols, want dat hele opgefokte gedoe interesseert me geen biet. Muziek gaat om gevoel, niet om bombarie. Mevrouw PB attendeerde me op een van de drie kandidaten, die nu nog in de show staan. “Deze moet je echt even gehoord hebben”, zei Mevrouw PB. En dus keek ik dan toch maar even. Met mijn petje van muziekverstand op. Want neemt U van PB aan: in de vele jaren, dat ik nu in de muziek rommel, heb ik al heel wat gehoord, gezien en meegemaakt. Veel braggel, met maar af en toe een diamantje. Een beetje verstand heb ik er wel van.
Conclusie: ze kunnen wat mij betreft vanavond stoppen met Idols. Ik heb net Boris het nummer Angy horen zeggen. Een diamantje! Top! Angy heb ik altijd een van de beste nummers van de Stones gevonden. Niet alleen omdat ik er heel speciale herinneringen aan heb, maar ook omdat het gewoon een meer dan prachtig nummer is. De manier waarop Boris het vanavond zong was ronduit topklasse. Deze jongen heeft het gewoon. Onmiskenbaar een natuurtalent. Da’s van een heel wat beter kaliber dan het gefrietsel van dat brillenjochie, dat vorig jaar won. Hoe heet-ie ook al weer…. Kippenvel krijg ik van de manier waarop deze Boris zingt, ronduit kippenvel. Stop maar met die show: wat mij betreft heeft Boris met straatlengten verschil gewonnen.
Natiksel: ik lees net dat Boris doorgaat naar de finale. En terecht. Samen met Maud, die ook wel een aardige slow ballad kan zingen, maar naar mijn idee onvoldoende diepgang en power in haar stem heeft. Geen PB kippenvel bij Maud. Wel bij Boris. Zoals ik al zei: stop maar met die show: we weten het al.
Vanmiddag. Telefoontje. Moet iets onthouden. Normaal frummel ik dat in mijn PDA. Niet bij de hand. Ook geen pen. Vraag aan de receptioniste haar pen. Krijg ik. Schrijf snel het emailadres op, babbel nog even door de telefoon. Hang dan op en loop naar boven. Daar aangekomen kijk ik op het papiertje om het zojuist met de hand opgeschreven email-adres over te nemen in de PDA. Oei. Ik kan mijn eigen haasthandschrift niet lezen. Was het nu….of….. Conclusie: pjoetertoetsenborden en PDA’s plegen broedermoord op handschrift.
He, jammer, da’s nou een beste anti-climax. GeenStijl, nooit te beroerd om misstanden aan de kaak te stellen, heeft zichzelf op een knullige wijze de nek omgedraaid. Men liet maandag weten dat een van hun redacteuren in elkaar was gemept door drie gemaskerde mannen, en dat daarom het weblog op zwart ging. Ruim drieduizend reacties met blijken van medeleven waren het gevolg. Maar wat blijkt: er is helemaal geen redacteur in elkaar geslagen. Het was een GRAP. Want de redacteur in kwestie is geen haar gekrenkt en springlevend, zo lezen we op de thuispagina van GeenStijl. Oh…, een grap…. Welnu: PB’s gevoel voor humor ligt kennelijk toch heel ergens anders. En de an sich aimabele ploeg van GeenStijl heeft met deze “grap” in elk geval een paar dingen bereikt. Een: hun reputatie als messcherp maar rechtvaardig weblog hebben ze in 1 knal te grabbel gegooid. Hulde: ik zou het niet bedacht kunnen hebben. Twee: men heeft reagerend Nederland, dat zich nu eens van een hartstikke positieve en meelevende kant liet zien (zo slecht zit onze samenleving kennelijk toch nog niet in elkaar, ook al zou je aan de hand van de comments in GeenStijl wen eens anders willen geloven), massaal een enorme klap in het gezicht verkocht. Ook knap als je dat voor elkaar krijgt. En drie: de redactie is erin geslaagd om GeenStijl in 1 klap down te sizen naar het niveau van al die websites, waar ze een jaar lang terecht tegen hebben geageerd. Ook knap als je dat zo voor elkaar weet te breien. Conclusie: als GeenStijl het vooropgezette doel had om zichzelf op bijzonder knullige, domme en adequate wijze om zeep te helpen, dan is men daar bijzonder goed in geslaagd. Alleen kan PB maar bitter weinig bewondering opbrengen voor de methode, die daarbij is gekozen. Dat is werkelijk peilloos stijlloos. Bedankt jongens!
Ja hoor. Het is weer eens zo ver. Het loopt als de gesmeerde bliksem. En prompt gaat de overheid zich ermee bemoeien, waardoor het zand weer in de raderen wordt gestrooid. Hoebedoelu? Leg ik uit. De Stichting Internet Domein Registratie vierde gisteren de inschrijving van de miljoenste .nl domeinnaam. Feestje! En daar spak ook hotemetoot Mark Frequin, directeur-generaal Telecom en Post van EZ. Wat zei meneer de zwaar overbetaalde rijksregelneef? Dat de overheid wil dat er meer regeltjes komen voor het registreren van zo’n domeinnaam. En, o ja, dat de overheid gelijk even een zakje met domeinnamen voor zichzelf gereserveerd wil hebben.
Oei oei oei, dat lijkt PB geen goeie zaak, want waar de overheid zich inmengt gaat de snelheid en souplesse er fluks uit. Ambtenaren werken nu eenmaal om zichzelf in stand te houden, niet om bevorderend bezig te zijn. En daar komt dan nog bij dat de politiek zich ermee gaat bemoeien. Nou, dan zijn de rapen helemaal gaar. Niet doen dus jongens. En gelukkig: de werkgeversorganisatie VNO-NCW keurt de overheidsbemoeienis op internet af. Mooi zo: volhouden dat standpunt. Want als de overheid zich met internet gaat bemoeien is het binnen de kortste keren internot…
Zo, PBDoetMee is weer binnen dienst. De hervertimmering bij AlphaMegaHosting is kennelijk gelukt, want alles draait nog steeds als een zonnetje. Mooi: eindelijk eens een ICT-bedrijf dat ook daadwerkelijk waarmaakt wat men belooft.
PBDoetMee is vanaf vanavond 23:00 uur tot donderdagochtend 09:00 uur buiten dienst. De jongens en meisjes bij provider AlphaMegaHosting gaan vannacht weer vreselijk ingewikkelde hervertimmeringen plegen aan de servers. Iets met Red Hat Enterprise Linux upgraden op alle hosting servers, waardoor security-issues worden opgelost. En zelfs niet meer kunnen voorkomen. Klinkt heel geweldig. We hopen er maar weer het beste van. Want wij eindgebruikers weten inmiddels wel dat ICT-bedrijven een hoop blabla te vertellen hebben, maar in de praktijk toch vaak ellende niet weten te voorkomen. We zullen zien. Eerst maar eens afwachten of dit weblog morgenochtend om 09:00 uur nog leeft. Want er kan weer van alles mis gaan kennelijk, getuige de oproep om toch vooral een backup van je weblog te maken. Nu weet PB toevallig hoe dat moet. Maar hoe een volstrekte IT-nitwit een backup van zijn/haar weblog moet maken wordt er niet bij verteld. Heel fijn. Hoe dan ook, hopelijk tot morgen. Tenzij ik dan al verdronken ben in mijn voornemen om weer muziek te gaan componeren. Dat zal ik dan nog even laten weten.
Ik overweeg nu toch echt serieus om iets anders te gaan doen met deze webruimte. Wij (Reykjavik en ikzelve) hebben ‘t idee dat het gerammel hier niet echt aanslaat. Weinig bezoekers, heel veel werk toch wel elke avond. Wat is er mis? Niet radicaal genoeg? Foute onderwerpkeuze? Geen goeie layout? Misschien niet schreeuwerig genoeg? Te weinig diepgang? Zijn we te weetikveel? Het schrijven van deze weblogjes blijft hartstikke leuk, maar als ik zo’n beetje de enige lezer ben kan ik dat net zo goed in een tekstverwerker doen. Of een schriffie. Ook aardig. Kunnen de kids later waarnemen dat PB toch over een eigen handschrift beschikte. Het is wel leuk, hier zo af en toe tegen van alles en nog wat aan te schoppen, of een aaitje of compliment uit te delen, maar echt bevredigend is het niet. Ik droom er niet bij weg, en dat gebeurt wel bij audio. Inmiddels is de Mac weer vol geinstalleerd met de audio-programmatuur (was er uit voor een schoonmaakactie van de overbevolkt geraakte harde schijven), en dat lonkt nu toch weer na een jaartje weinig audio-productie. Eigen composities wel te verstaan, niet dat geknip en geplak met audio-samples wat U hier de laatste tijd wel eens tegenkwam. PB componeert ook zijn eigen muziek, al jaren lang, en uiteindelijk is dat toch wel het fijnst. Dus: van de letter naar de noot?
De bladmuziek, gedrukt in 1931 (kan ook groot), is overigens van het Twents Volkslied, waarvan U de hele tekst hier kunt lezen. En als U ook nog wilt weten hoe het klinkt: hier staat een stukkie, in nationaaltaal zodat U tenminste ook nog begrijpt wat er gezongen wordt.
Communicatie is en blijft moeilijk. Dat blijkt vandaag weer eens op mijn werk. Daar ging de afgelopen weken iets niet goed, en nu neemt collega JJ samen met PB de boel over om de foutjes en openstaande acties weg te werken. Inclusief hoge prioriteit en verregaand mandaat. Uitgereikt door de directeur himself. Een soort Stoffer en Blik-actie, zullen we maar zeggen. Of zullen we het woord puinruimen gebruiken? Afijn. JJ en PB beginnen te stofzuigen, en prompt begint iedereen die in het recente verleden -laten we zeggen- wat minder communiceerde (waardoor de problemen ontstonden) als een Razend Roeland mailtjes en voortgangsrapportages rond te zenden. Naar de hele wereld binnen ons bedrijf, om toch vooral te laten zien dat ze er nog bij horen en nog steeds belangrijk zijn. Fijn is dat, want de problemen nemen daardoor alleen maar toe. Het liefst zou je die afdeling oplopen, op een buro gaan staan, en roepen “En nou allemaal de bekken dicht!”. Maar ja, dat past nu eenmaal niet binnen de bedrijfsetiquette. En zo gaan we hier ook niet met collega’s om. Dus hebben we nog meer stof te blikken. Ach ja, het houdt ons van de straat…
Mable gezien? Ik niet alles, een paar stukjes. Alles bij elkaar misschien vijf minuten. Dat was al weer meer dan voldoende. Wat we zagen was een overgetrainde Mable, volledig door de mangel gehaald en in model getrapt door een mediatrainer. Zorgvuldig gekleid, millimeter voor millimeter afgepast en toegespitst op een zo positief mogelijk imago. De NOS kondigde dit gesprek trouwens aan in de rubriek Grote Evenementen als een openhartig gesprek. Wat ik zag was nix openhartig, maar donders goed geregisseerd. En een Groot Evenement was het al helemaaaaaal niet. Hooguit een bevroren moment, met een zeer strak en berekenend opererende Mable. Nah, nix voor PB. Geef mij maar de ruwe bolster blanke pit van Mevrouw PB. Daarvan weet ik tenminste precies wat ik eraan heb. En daarvan weet ik ook dat het allemaal echt Mevrouw PB is, en niet een product van een imagobouwer. Puur natuur is altijd nog het lekkerst.
Vandaag ff geen logje. Geen tijd. Ik wentel me in een enorme bak met overheerlijke digitale slagroom. Ene Reinier te Z. weet precies wat ik bedoel. Tot morgen.
Krijg ik vandaag een mailtje van Meneer Van Hendrinzen uit Maastricht. “Beste PB. Cupertino, wat is dat?” Over het postje van gisteren dus. Cupertino, beste meneer Hendrinzen, is de plaats in de VS waar het hoofdkantoor van Apple Computers Inc. is gevestigd. De Applepeople noemen het trouwens geen hoofdkantoor, maar de Apple Campus. Nivo! Daar worden alle mooie Apple-producten bedacht. De meeste Apple’s, die voor de Europese markt zijn bestemd, worden gebouwd in de Apple Factory in Cork, Ierland. De fabriek daar noemt men ook wel liefkozend “The nursery of the Mac”. Het Europese distributiecentrum heeft een tijdje in Apeldoorn gezeten, maar dat was niet zo’n succes. Dat wordt nu ook weer vanuit Ierland geregeld. Voor elke Apple user is Cupertino, beste meneer Van Hendrinzen, dus zo ongeveer wat -pakweg- Rome voor de katholieken is. Wij Apple users geloven in onze pjoeter, Windows pjoeteraars (ploeteraars) gebruiken (misbruiken) dat ding alleen maar. Dat is het verschil. In de hoop uw vraag zo afdoende te hebben beantwoord, met vriendelijke groet, PB.
Toegift: grote kiek van hoofdingang Apple Campus. Elke ras-Apple-user droomt ervan om hier ooit eens naar binnen te mogen lopen. Ik zie een gemiddelde PC-gebruiker er nog niet van dromen om ooit het hoofdkantoor van bijvoorbeeld Dell te mogen betreden. Er is dus toch echt verschil.
Er is naar mijn idee een totaalborbardement losgebarsten in virusland. Elke dag krijg ik zeker tien mailtjes met attachments, die de verdachte extensies .scr of .pif dragen. Ongetwijfeld brengen die bommetjes weer wat om zeep in de pjoeter wanneer ik ze open. Dat doe ik dus maar niet. Heeft trouwens geen zin: mijn weledelgestrenge Mac begrijpt die Windows-dommigheden gelukkig toch niet. “Use a Mac, the best protection against virusses”. Dat zou een mooie reklamekreet zijn van de jongens en meisjes in Cupertino. Ik zal Steve Jobs toch eens een ideemailtje sturen. Je weet maar nooit.
Zo, we zijn met z’n allen weer een grens gepasseerd. Ik bedoel: wanneer nu ook al meisjes van 9 jaar in winkelcentra worden neergeknald omdat ze toevallig in de weg lopen, is het eind toch wel erg ver zoek, nietwaar? Ik mag toch hopen dat die geflipte idioten verdomde snel bij hun petje worden gepakt en een dobber krijgen die z’n weerga in de vaderlandse rechtspraak niet kent. Wanneer dit tuig er straks ook weer met een paar jaar brommen vanaf komt verliest onze rechtsstaat (voor zover nog overeind) beslist elke geloofwaardigheid. En zou het me in dat geval niet verbazen, wanneer we daarna opnieuw een grens over gaan. En plegers van dit soort laffe shit dan maar door de niet-rechterlijke macht worden aangepakt en afgemaakt, als U voelt wat ik bedoel…
Natiksel: www.degelderlander.nl (en andere media) gaven vandaag aanvankelijk de verkeerde info, waarop ik dit logje baseerde. Het was geen overval, en er is ook geen 9-jarig meisje doodgeschoten. Wel vier doden van eind twintig jaar, dus aan de kracht van betoogje hierboven verandert niet zo veel. We lossen kennelijk steeds vaker kwesties op “on gun point”, en wie dat doet is wat mij betreft nog steeds een geflipte idioot. Deze mafkees schijnt zichzelf trouwens ook meteen maar te hebben opgeruimd. Hoe treurig is dit alles…
Hoe het met onze Julie gaat? Prima de luuks. Ze begint te luisteren, went razend snel aan haar nieuwe omgeving, draait keutels waar een olifant U tegen zegt, en bewaakt zowaar de keet met de nekharen overeind en een denderend geblaf. Lot uit de loterij, deze hond.
In de nimmer aflatende serie “Hoe is het toch met….” vanavond: PolarHusky. In het postje “Brrrrrr” van maandag 8 december 2003 maakte ik melding van een stel mafkezende wetenschappers, die met Husky’s op stap gaan door het Noordpoolgebied. Om de klimaatverandering te doorvorsen. Vanavond keek ik maar weer eens op hun website en zag, dat de ploeg ijskonijnen inmiddels al weer 14 weken onderweg is en zo’n beetje op de helft van de trip zit. IJzingwekkende verhalen over het trotseren der elementen in de langzaam ontdooiende koelkast van de wereld. Misschien dat deze ploeg onderweg nog een paar van die klootzakken te grazen kan nemen die jonge zeehondjes staan dood te knuppelen….
Een woordvoerdster van dat woonwagenkamp bij Maastricht, waarvan de bewoners vanochtend zo nodig hun hebben en houwen op de A2 moesten storten. Op de radio hoor ik haar door een megafoon roepen: “Wij hebben er genoeg van om te leven zoals de Joden in het concentratiekamp”. Ik denk eerst nog, nee, dat heb ik niet goed verstaan. Maar later hoor ik dat fragment nog een keer terug. En inderdaad: ze zegt het letterlijk. Nu weet ik dat woonwagenbewoners over het algemeen de grenzen van het betamelijke wat anders leggen dan andere bewoners van dit land. Of ik het daar wel of niet mee eens ben doet er niet toe. Ik vind wel dat zo’n uitspraak 1) werkelijk niet kan en 2) aangeeft dat de dames en heren van dat kamp kennelijk zo met hun eigen lot begaan zijn (en dermate overtuigd zijn van hun eigen vrijstaat) dat ze het gevoel voor verhoudingen totaal kwijt zijn en denken zich alles te kunnen permitteren. Nu ben ik toch uitermate benieuwd of justitie deze vrouw voor deze uitspraak achter de vodden gaat zitten. Want volgens mij zijn hier grenzen meer dan ver overschreden. Mocht u trouwens ook van plan zijn ergens luidschreeuwend een grens te passeren, dan kunt u bij Actionrentals terecht: daar verhuurt men spullekes -onder meer de megafoon hierboven- voor het actie voeren. Niet dat dit bedrijf iets met die actie en uitspraak in Maastricht te maken heeft, maar PB kwam de onderneming toevallig tegen bij het zoeken naar een megafoonkiek. Waarvan akte.
Dit is natuurlijk heel wat beter dan dit. De eerste bij ons in de tuin, de tweede in een van de hokken van het Dodencomplex in Malaga, Spanje. Wij kunnen er nog steeds niet met de pet bij dat in dat land zwerfhonden zonder pardon in een gaskamer worden geflikkerd. Elke vrijdag weer. Het is werkelijk godsgeklaagd…
Een oud Chinees gezegde: “Een enkele vleugelslag van een kolibri kan aan de andere kant van de wereld een storm veroorzaken”. Nu hoop ik maar dat de vrijlating van Arjan Erkel vandaag zo’n vleugelslag is, die navolging gaat vinden. We kunnen met z’n allen wel wat meer positief nieuws gebruiken tussen alle ellende over oorlogen en aanslagen. Ik weet het: simplistisch gedacht. Maar wie alle hoop laat varen is nog veel verder van huis. Toch?
(Foto eerlijk gejat van een nieuwswebsite.)
Hoe het met onze Julie gaat? Prima de luuks. Ze gedraagt zich voorbeeldig, is lekker lief en lekker onbenullig, begint een beetje te luisteren, bespringt alles en iedereen die door de voordeur binnenkomt dolenthousiast, sloeg vanmiddag zowaar fel aan toen een voor haar vreemd figuur het tuinpad op kwam, weet al precies waar de lekkere dingen in huis staan, veroorzaakte een ware bezoekersstormloop op huize PB vandaag van vrienden en kennissen die Julie wel eens wilden zien, voerde vanavond een korte blafoorlog met de afwasmachine omdat daar geluiden uit kwamen die haar niet bevielen, ligt nu in de woonkamer te piepen omdat ze ook moet leren af en toe alleen te zijn, heeft de bench nog steeds geen blik waardig gekeurd dus die hebben we maar weer opgeruimd, en heeft haar favoriete plekje gevonden: onder de keukentafel. Kortom: alles gaat boven verwachting goed.
Vanavond kregen we uit Belgie nog twee foto’s van Julie in haar kooi in het Dodencomplex van Malaga. Ze had mazzel en kwam in een van de huurcellen van ACE terecht… Foto 1 en foto 2.
We zijn er zeker van dat onze Bas vanuit de eeuwige snuffelvelden het volgende met belangstelling en goedkeuring volgt. We stellen aan U voor: Julie. Anderhalf jaar oud, gered uit de Dodencellen van Spanje, zoals deze bij Malaga. In dat land gaan ze wat radicaler met zwerfhonden en afgestane huisdieren om dan we hier gewend zijn. Zonder pardon in de Dodencel, en dan fluks de gaskamer in. Opgeruimd staat netjes. Niet te geloven: de gaskamers draaien elke vrijdag op volle toeren. De Dodencomplexen worden op commerciele basis gerund, en de eigenaren verdienen er nog een fors jaarinkomen aan ook. Je zou ze toch werkelijk…
De vrijwilligersorganisatie Animal Compasion Espana probeert honden uit die Dodencomplexen te redden. Ze huren een aantal van de cellen in zo’n complex. Dat kost deze organisatie 90 Eurie per maand. Per cel wel te verstaan. Honden, die in die cellen terecht komen, mogen niet worden afgemaakt. Ze gaan op transport naar een opvangcentrum in Massenhoven bij Antwerpen, en vandaar probeert men de honden weer een nieuw thuis te geven. Het Rotterdamse echtpaar, dat het opvangcentrum nabij Antwerpen draaiende houdt, doet dit zonder enige vorm van subsidie en moet het hebben van de 180 Euries, die men per geplaatste hond vraagt. Plus donaties, die af en toe gedaan worden. Je kunt ook member (35 Euro) of Associate (20 Euro) van de overkoepelende organisatie ACE worden. Op die manier ondersteun je hun werk.
Uit dat hele ACE-traject komt Julie, een zwarte Engelse labrador. Zij is geboren in oktober 2002 in Engeland, en verhuisde met haar baas naar Spanje. Daar kreeg de Britse honden”liefhebber” al snel tabak van de hond, zodat Julie uiteindelijk in zo’n Dodencomplex belandde. Gelukkig voor haar in een huurcel van ACE, want anders was ze er al niet meer geweest.
Twee weken geleden werd Julie uit de Dodencel gehaald en op transport gezet naar het opvangcentrum in Massenhoven bij Antwerpen, samen met nog een stel andere honden uit het Dodencomplex. En sinds een dag of wat stond ze op de website van het opvangcentrum. En daar kwamen wij haar tegen tijdens onze zoektocht naar een nieuwe kwispel.
Gistermiddag zijn we gaan kijken of het klikte, en dat gebeurde gelukkig. We hebben haar meegenomen. Een van de zoons van het beheerdersechtpaar had het daar wel moeilijk mee, want hij was inmiddels de dikste maatjes met Julie geworden. Julie sliep al bij hem op de kamer en al. Julie was trouwens door hem Labje gedoopt, maar daar reageerde ze minder goed op dan op de Engelse U in Julie. Vandaar de naamswijziging. En we vonden de naam ook wel passen bij deze vrolijke Engelse dame.
We kunnen melden dat het primadeluuks gaat allemaal. Gisteravond heeft ze het hele huis verkend tot in alle hoeken en gaten. Om uiteindelijk doodmoe maar voldaan naast ons bed in slaap te vallen. Prima. Het is ronduit een scheetje. Probleem is wel dat ze engelstalig is opgevoed, en wij nog even moeten uitzoeken naar welke commando’s in die taal ze luistert. “Zit” en “sit” lijkt veel op mekaar, en dat werkt. Maar verder luistert ze voor geen meter. Ze leert wel lekker snel, want na 1 dag heeft ze al feilloos in de gaten dat ze dingen los moet laten wanneer we “los” roepen. En loopt ze netjes mee aan de riem zonder ons total loss te trekken. Dat komt dus vast allemaal dik in orde.
Wie de hondenhelpers in Massenhoven een handje wil helpen financieel, hier is hun mailadres: el.refugio@pandora.be. En hier staan hun bankgegevens. Al is het maar een tientje: alle kleine beetjes helpen! Ze verdienen het meer dan beslist. En met uw bijdragen kunnen ze weer een paar honden van de gaskamer redden en te eten geven totdat ze een nieuw thuis hebben gevonden. Want zeg nou zelf: wie ziet nou graag dat een scheet als Julie in de gaskamer verdwijnt…
Aangaande Joep, zie postje van gisteren. We denken na. En denken opnieuw na. En nog eens. En weer. Moeten we dit doen? Dit puppie? Past het wel in het toch drukke bestaan dat wij beiden hebben? Niet elke dag, maar wel vaak. Is dat wel goed voor zo’n pup? Is dat wel goed voor ons? We smelten voor de foto. We weten inmiddels waar hij vandaan komt, dat zit wel goed. Maar we laten ook ons verstand werken. Wat moeten we nu? Wel? Niet? Is het slim? Is het dom? Wikken en wegen. Voors en tegens. Passie versus praktisch. Niets is zo moeilijk als wikken en wegen. Vooral tussen gevoel en verstand.
Het wordt steeds gemoedelijker op deze aardkloot. Zelfs deze kinderdroom is inmiddels vakkundig om zeep geholpen.
De Amiga van Commodore was z’n tijd ver vooruit. Vooral de audio chip SID die erin zat was ronduit fantastisch. Met wat geduld en geprogrammeer haalde je er complete composities uit. De Amiga, opvolger van de Commodore 64, kom je nog steeds in sommige studio’s tegen als geluidengenerator. Zo ook bij PB, al moet ik wel bekennen dat de Amiga al een flink poosje ongebruikt in een hoekje staat stof te happen. Vanavond stuitte ik bij toeval op een website, waar CD’s met Amiga-composities te koop worden aangeboden. Daar staan clips van die CD’s. Als U wil horen hoe (met hulp van wat effect randappartuur) een Amiga tot professioneel instrument kon worden omgetoverd moet U ff naar de clips op deze pagina luisteren.
Hij komt. Met de LP’s. Om ze op CD te zetten. Alleen staat niet mijn naam op de hoes maar de naam van de studio, waarmee ik de website deel. En waar ik al jarenlang een band mee heb. Dus geen kijk op jarenlang gemiste royalties, en da’s jammer, want Turbo verkocht en verkoopt (ze zijn weer bij elkaar) nog steeds prima. Nah, maakt niet uit. En de bezitter van twee originele LP’s van Turbo komt niet uit Arnhem maar Angeren. Ook goed. Binnenkort going back in time it’s a flashback. Kennudienog?
Ohoh, we zijn voor de bijl. Natuurlijk missen we onze Bas gigantisch. Die plek is leeg en blijft leeg. We moeten echter ook vooruit en we willen toch weer gekwispel in huis. De afgelopen dagen heel wat hondenwebsites afgestruind. Eigenlijk nog niet direct met de bedoeling om zo snel al weer een hond in huis te halen. Dat wilden we eigenlijk pas wat later doen. En toen kwamen we Joep tegen. Geboren op 17 februari. Dochter PB smolt als een klontje ijs op de kachel voor Joep en zette zijn foto meteen maar als screensaver op de pjoeter. Mevrouw PB ging ook al in katzwijm, en PB zelve gniffelde ook zoiets van “Dat is ‘m”. Zoon PB, altijd wat terughoudender en bondiger in zijn reacties, becommentarieerde de foto van Joep met “Halen”. Komende vrijdagavond gaan we erheen. En als Joep gezond is, geen HD in de familie heeft, en het klikt (kan dat met een pup?) dan is de kans groot dat we hier vrijdagavond weer een kwispelaar in huis hebben. Bas houdt zijn superspeciale plekje in onze harten, dat staat buiten kijf. Met een beetje mazzel krijgt-ie daar een speelkameraadje. Hier is Joep in kleur. En dit is het nest waar Joep vandaan komt.
Haha, nee nou wordt het toch echt te gek. Internet-surfers uit Nederland, Belgie en Luxemburg mogen de website van Lindows niet meer bezoeken. Deze waarschuwing treffen we aan bovenaan de openingspagina van deze website. Reden? Omdat Microsoft via de rechter heeft afgedwongen dat de naam Lindows niet meer in deze landen mag worden gevoerd. En dat diezelfde rechter in de uitspraak heeft vastgelegd dat lindows.com ontoegankelijk moet worden gemaakt voor websurfers uit de Benelux. Krankjorum, ik heb daar geen ander woord voor. Ernstig ook: een Amerikaanse rechter die ff voor PB gaat bepalen welke websites hij wel of niet mag bezoeken?
Ja zeg, dit is me toch echt wel te bont. Ik maak potdomme zelf wel uit welke websites ik bezoek. Recht op vrije nieuwsgaring, weet U nog? Dus meld ik hier prominent en luidkeels dat ik, Nederlands staatsburger, hedenavond de website lindows.com uitgebreid heb bezocht! En ik zet het Lindows logo bij dit stukkie. Omdat het gewoon een prima OS is. En omdat ik zelf wel bepaal wat ik wel of niet lees.
Zo. Nu eens kijken welke mafkees mij hiervoor gerechtelijk wil aanpakken. Kom maar op jongens. PB knokt desnoods door tot aan de Hoge Raad. Of het Europees Hof te Straatsburg. Kan mij het schelen. Kan nog interessant worden.
Mobieltjesmaker Nokia kelderde vandaag op de beurs na melding van tegenvallende bedrijfsresultaten: No-kia.
Vroeger -in de wilde jaren- had je de band Turbo. Ik had niets met die band van doen, was met andere groepen bezig. Vooral met de SpeedTwins, die rond 1978 als een van de eerste punkbands in Nederland opereerde, en regelmatig in het voorprogramma van Herman Brood stond. We wisten natuurlijk wel van elkaars bestaan, en we kenden elkaar wel van optredens en de kroeg. Turbo werd wat later bekend, zo rond 1980. De gitarist van de Speedtwins werd later landelijk bekend via Turbo: Leen Barbier. Zoals trouwens wel meer Arnhemse bands aan onderlinge ruil deden. Barbier zat ook als vervanger bij Hank the Knife and the Jets.
Turbo bracht het nodige plaatwerk uit. En vanavond krijg ik van een mij onbekend persoon uit Arnhem een mailtje. Hij wil zijn Turbo-LP’s -als ik het goed begrijp- laten ontkrassen en opschonen, en dan op CD zetten. Is PB in gespecialiseerd, vandaar. Terloops meldt de mailer me dat mijn naam op de binnenhoes van een van de LP’s staat. De LP ‘You Girl”, CBS, 1980. Oink? Nooit geweten. Nu hoop ik dat de mailer me een digitaal kiekje stuurt van die hoes. Of dattie langskomt met die LP, want dat wil ik dan wel eens zien. Wordt misschien vervolgd.
Op TV, vanavond ergens tegen zeven uur. Ik weet niet meer welk programma. Het gaat over integratie van buitenlanders. Een meisje van een jaar of negentien wordt geinterviewd. Ze is in Nederland geboren, uit Turkse ouders. Haar opa en oma kwamen veertig jaar geleden naar Nederland om hier te werken en hebben nooit Nederlands geleerd. Haar vader en moeder deels. En zij spreekt buiten de deur vloeiend Nederlands, en thuis Turks.
Leuk gesprek, realistische meid, niks geen gezanik over hoofddoekjes, studeert management. Ze vertelt over hoe ze zich in feite tussen twee culturen ingeklemd voelt. De afronder van het item verbaast me. De interviewer vraagt haar met wie ze het liefst trouwt: een man van Turkse afkomst, of een Nederlander. Ze twijfelt, glimlacht, en zegt: “Het liefst toch een man uit de Turkse cultuur. Die zal mijn achtergrond beter begrijpen. Geen buitenlander…”, voegt ze er aan toe, glimlachend. Geen Nederlander dus. De eerste tekenen van de omgekeerde integratie. Voelt u’m?
Zuid-Frankrijk, 1975, zomervakantie. Mevrouw PB (toen nog Vriendin PB) en PB zelve keren terug van een kampeervakantie in de Gorges du Tarn, nabij Millau. Met zo’n oud wit-rood dieselspoortreintje rijden we van Millau naar het Noorden, richting Clermont-Ferrand. Een traject met veel korte tunnels. Schuin tegenover ons zit een oud Frans dametje met een rieten mandje op haar schoot. Gekleed in de bekende zwarte weduwenoutfit. Ze kijkt onverstoorbaar door het raampje naar buiten, naar het prachtige landschap dat langzaam voorbijboemelt. We zijn de enige passagiers in het boemeltje, dat meer op een oude stadsbus op rails lijkt dan wat anders. De machinist zit achter een smoezelig geel wapperend gordijntje. Alle raampjes staan open: het is warm. De dieselmotor met handgeschakelde versnellingsbak ronkt zachtjes.
In het eerste tunneltje blaft Mevrouw PB. Vlak voordat we de tunnel weer uitrijden stopt ze en kijkt weer strak voor zich uit. Het oude dametje kijkt zoekend in het rond of ze de hond kan vinden. Volgende tunneltje: Mevrouw PB doet een varkentje na. Tunneltje weer uit: vrouwtje kijkt weer verbaasd in het rond. Derde tunneltje: Mevrouw PB geeft een gilletje. Tunneltje uit: het vrouwtje kijkt nu onderzoekend onze kant uit. We geven geen krimp. Weer een tunneltje: nu laat PB van zich horen en doet een poes na. Tunneltje uit: het vrouwtje begint langzaam ernstig aan zichzelf te twijfelen. Weer kijkt ze onderzoekend onze kant uit, maar wij geven natuurlijk geen sjoege.
Weer een tunneltje, en dan gebeurt het. In het donker klinkt het geluid van een geitje. Uit het tunneltje: Mevrouw PB kijkt PB aan, en omgekeerd. Zo van: was jij dat nou? Nee dus, geen van beiden. Dan kijken we voorzichtig naar het oude vrouwtje om te zien hoe zij heeft gereageerd. Ze kijkt ons gniffelend met gitzwarte pretoogjes aan en zet tevreden haar mandje nog eens extra recht op haar schoot. Ik schiet in de lach en steek een duim op. Ze lacht terug en knikt ons toe. Dan kijkt ze weer onverstoorbaar door het raampje naar buiten.
Dat was 1975, 29 jaar geleden. Toen kon dat nog. Toen was reizen met de trein een avontuur, een belevenis, een genot dat vredig en vrolijk aan je voorbij gleed. Met een stokbroodje en een flesje wijn. En af en toe een gebbetje. Als je zo’n geintje vandaag de dag in een trein probeert verklaart de hele meute je direct tot overlast, en kun je gelijk een knal voor je herses krijgen. En als het even tegen zit wordt je met trein en al opgeblazen. Goeie help, in 29 jaar tijd is de wereld wel heer erg verschrikkelijk in haar nadeel veranderd…
Djeezz, ik ben vandaag wel bezig zeg. Nou, OK, nog eentje dan. Vers van de samplepers: tweede versie (dit was de eerste) voor een serie shows deze zomer in Duitsland. MP3, 14 MB.
In de nimmer aflatende serie “Hoe zou het toch zijn met….” vandaag: Grace Jones. Oftewel Grace Mendoca, geboren op 19 mei 1954 in Spanishtown, Jamaica. U weet wel, de zwarte uitvoering van de Hulk, waarvan sommigen nog steeds hardnekkig beweren dat ze een uiterst sjagrijnige, omgebouwde kerel is. Opvliegende tante is het bepaald ook: zie deze kiekjes waarin ze een tv talkshowhost naar de strot vliegt.
Vandaag de dag heeft ze een eigen webstek, die in wezen niet meer is dan een serie kiekjes en wat I-did-it-my-way geleuter eronder. Deze bonkige tante met de vierkante kop ondertekende in 1977 haar eerste platencontract bij Island Records. Bij dit label verscheen in 1998 nog een dubbelaar, waar heerlijk swingend materiaal op staat. Daarna verscheen niks meer. Ja, nog een bijdrage aan een compilatie-CD in 2000, maar dat telt niet mee.
Grace was in 1985 al met de snelheid van een raket uitgegroeid tot een diva, die niets liever deed dan tegendraadse performances. Ze scoorde in de jaren ’80 met twee speelfilms: Conan the Destroyer in 1984 en View to a Kill in 1985. Daarna verscheen de gitzwarte bonenstaak met vierkant toupetje nog in een aantal andere films en video-performances, maar dat werd allemaal geen doorslaand succes. Toch zijn er nog steeds piepeltjes op deze aardkloot die La Grace hoog hebben zitten, zo zeer zelfs dat ze haar goddelijke gaven toedichten. Nou ja…
Ondertussen lijkt de Zwarte Diva zelve van de aardbodem te zijn verdwenen, want als U op Google zoekt naar Grace Jones krijgt U bitter weinig actuele links in de lijst. Haar CD’s liggen inmiddels in de virtuele ramsj. Nu zult U wel denken: die PB had nix met GJ. Nou, niet echt nee, maar het was wel een interessant opvallende dame die dwars tegen alles in opereerde. Daar houdt PB wel van. Alleen jammer dat ze eruit zag als een zwartgeblakerde totempaal. Nah, je kunt niet alles hebben…
Dell is de meest kinderachtige PC-leverancier ter wereld. Lees maar…
Webloggers zijn tegenwoordig hun leven ook al niet meer zeker. Nog zeer recent was weblogger K-Noord het doelwit van een mobiele aanslag. Diepgaand onderzoek onder webloggende motorrijders door diverse gerenommeerde detectivebureau’s heeft helaas de oplossing nog geen steek dichterbij gebracht. Inmiddels rijdt K-Noord wel weer met een hele autoruit rond, maar dolletjes is anders…
Goeiehelp zeg. Het cultureel nivo in dit land stijgt met sprongen. Deze geruststelling daalde als een warme deken over PB neer na een toevallig ontstaan rondje langs websites waar je beltonen kunt bestellen. De gekste die ik tegenkwam heet Bamikanarie.nl. Hoe kom je d’r op. Of beter gezegd, hoe komen we d’r weer vanaf. Bij deze kekke mobieltonenwebstek kun je direct een toontje bestellen. Afrekening via de telefoonrekening van de mobielprovider. Zo heeft U voor slechts 1,30 Euries een echte kaskraker als oproeptoon in uw draagbaar kletsapparaat. Wat dacht U van deze? Met dit oproeptoontje luid hoorbaar in de trein, de tram of pakweg de P.C. Hooftstraat in Amsterdam valt U in een klap door de mand en bent U correct geplaatst op de sociale ladder. Deze en deze dragen ook een leuk steentje bij aan Uw onmiskenbare imago. Nog effectiever dan een tattoo van uw favoriete voetbalclub, of van Mama. Wie er niet voor kiest dit soort ellende in de draagfeun te stoppen wordt er wel ongewild mee geconfronteerd. Mobieltoonterreur. Dat is het!
Droom. Plaatje kan ook groot.
Wanneer U nu eens heel wat anders wilt horen dan die eeuwige radioshit, stem dan eens af op Sleepbot Environmental Broadcast. Ze zeggen dat je met deze broadcast lekker rustig wordt. En mocht U de slaap niet kunnen vatten, dan is deze internet broadcaster ook erg geschikt als alternatief voor schaapjes tellen.
OK. Uit de kast. Wat niet? Dit niet: al drie dagen lang ligt een kilozak met katjesdrop in de kast. Normaal gesproken overleeft zo’n zak het hier amper een dag, dan is-ie leeg. Deze keer niet. PB heeft zichzelf in de hand en heeft al drie dagen lang geen dropje aangeraakt. Vandaar dus “niet”. Knap he?
Iemand enig idee waar dit weblog met deze prachtige foto (bestandsnaam “Cry”) over gaat? (Arabisch kriebelfont vereist).
Nog steeds niet? Nee. Nog steeds niet. Bij deze verklaar ik mijzelf tot opperbeheerser. Al drie dagen lang doe ik het niet. Kan ik het laten. Ronduit sterk, niets minder. Wat dan? Verklappen dan maar? OK, op het gevaar af dat….. weet ik veel. Volgende postje meer helderheid. Wanneer ik het ‘t komende uur nog steeds niet heb gedaan. Dan kom ik uit de kast, als het ware dan he? Eerst nog een uurtje niet, anders val ik genadeloos door de mand. En dat wil ik na drie dagen “niet’ niet. Alsubegrijpwattikbedoel. Hmmm…., misschien moet ik toch maar weer. De formuleringen worden er niet beter op…
Inderdaad, vandaag ook niet. Nul. Nada. Niente. Nix. Noppes. Geen. Niet. Njet. Non. Nein. No. Nooit.
Natiksel: Niks. Echt niet? Nee! Duidelijk?
Nee, vandaag even niet. En morgen ook niet. En waarschijnlijk nooit meer.
