PBDoetMee

PB begaf zich vandaag op een terrein waar-ie normaal gesproken nooit komt: de PC Discount beurs. Deze keer in Musis Sacrum, in Arnhem. Op zoek naar een nieuwe PDA oftewel handheld computer oftewel organiser. U raadt het al: er lag er niet eentje! Weg zeven (7!) Eurie toegangsgeld. Nou ja. Ondertussen wel even gesnuffeld tussen de goed bedoelde rotzooi, waar nerdend Nederland verlekkerd en kwijlend langs schuifelt. Schijven sneller dan snel, PC’s opgefokter dan opgefokt, beeldschermen platter dan plat. Alle kastjes draadloos (niet waar, want er zit nog steeds een netsnoer aan). Boomgeluidsboxjes, steeds kleiner, maar wel steeds meer herrie. Er stond zelfs een systeemkast die tot disco was omgebouwd, inclusief blacklight, tergend grote ventilatoren, doorzichtig plexidinges, en oranje zwaailampje. Kabeltjes, heel veel kabeltjes, kratten en kisten vol, om alles aan elkaar te kunnen koppelen. Geen idee wat je dan koppelt, maar je koppelt. Oude programma’s voor woekerprijzen. Een TrainSim van Microsoft, al weer vier jaar van de markt: moet toch nog 45 Eurie’s kosten. Ik bied 5. De verkoper kijkt me alleen maar aan en wijst naar zijn voorhoofd. OK, dan niet, ik hoop dat je onder je TrainSim komt, mafketel. Even verderop een jolige dame, die me overdreven vriendelijk goedemorgen wenst en meteen probeert me een paar inkttankjes aan te smeren. “Heb ik niet nodig, mevrouw, ik doe alles met de ouderwetse tiepmasjien”. Het mens kijkt me meewarig aan en draait zich om naar de volgende passant. En verder: nerds, heel veel prototypen nerds. Gelukkig stak PB als creatief Mac-gebruiker daar ver bij af. En dat wil ik graag zo houden. Dit was eens, maar nooit weer.

De galbakken, die in onze straat bij 13 auto’s de spiegels kapot trapten, blijken nog veel meer op hun kerfstok te hebben. Ze trokken een spoor van vernielingen tot in het dorpscentrum aan toe. Maar da’s nog niet alles: de heren hebben vermoedelijk ook met een buks op het lokale bejaardenhuis geschoten. De gaten zitten in de ramen. Ik mag toch werkelijk hopen dat het politieteam, dat sinds gisteren op deze zaak zit, dit achterlijke tuig te pakken krijgt. En dan afvoeren naar d’een of andere inrichting, waar ze voorlopig niet meer uit komen. Idioten…

Ook wel weer geinig. Al maanden heb ik een paar bestanden in een mapje staan die Windows XP maar niet wil verwijderen. Windoos is -zoals wel vaker- weer eens de weg kwijt en kan het pad naar deze bestanden niet vinden. En kan ze dus ook niet verwijderen. Knap irritant, want het zijn grote bestanden. Joost mag weten hoe die daar terecht zijn gekomen. Ze zijn er, en gaan niet meer weg. Totdat ik vanavond op het lumineuze idee kwam OS X te vragen die verrekte bestanden te verwijderen via het lokale netwerk. Mapje van Windoos even delen, verbinding zoeken met de Mac, en U raadt het al: als sneeuw voor de zon met een fraaie digitale boog in het prullenmandje. En permanent naar de digitale jachtvelden gejaagd. Kijk: zo ziet PB het graag. De suprematie van OS X over Windows XP is weer eens onomstotelijk bewezen.

Tussen al het grote wereldleed mag de aandacht voor de kleine kwestie niet uit het oog worden verloren. Neem nou het gebruik van de de zin afsluitende punt in MSN ((jaja, dat klopt, 2x de, kan het ook niet helpen dat onze taal zo kneuterig in elkaar steekt). Let maar eens op: de punt wordt niet gebruikt, door de meesten althans. Daarentegen fungeert de zogenoemde smiley steeds vaker als afsluitteken. PB acht dat zeer stuitend. Punt. Uit.

Vannacht hebben dronken etterbakjes bij 13 auto’s in onze straat de autospiegels kapot getrapt. PB had mazzel: zijn auto werd gespaard. De dronken etterbakken hebben wel pech: PB was klaarwakker, net als dochter PB, en wij hebben de heren nog net weg zien lopen na hun geklooi. De volgende gegevens zijn aan de poiitie doorgegeven: eentje heet Hans (de heren waren zo dom hem bij de voornaam toe te schreeuwen), een ander reed op een wit-zwarte Cita (daar zijn er in dit dorp niet zo heel veel meer van), een derde was lang en breed, en een vierde reed op een roestige omafiets in een wit T-shirt. In een dorp als D. moet het niet lang duren voordat deze etterbakken zijn getraceerd. Ik mag het hopen, stelletje etterkolerelijers.

Je zult maar treinmachinist zijn op de Betuweroute. Van Rotterdam tot de Duitse grens staan links en rechts naast het spoor betonnen geluidsschermen. Je rijdt dus als machinist door een langgerekte doos, met alleen recht vooruit zicht. Links en rechts alleen die betonnen wand. Getver…
Je zult maar pal naast de Betuweroute wonen. Kijk je links en rechts tot zover je kunt tegen een betonnen wand op. De geluidsschermen van de Betuweroute. Getver…
Je zult maar in de Liemers een rondje willen fietsen. Kom je gegarandeerd op een gegeven moment de geluidschermen van de Betiuweroute tegen. Je kunt dan niet anders dan langs dat scherm fietsen tot het eerstvolgende viaduct. Getver…
Niet alleen drank maakt meer kapot dan je lief is. De Betuweroute doet dat ook!

Het zal toch zo langzamerhand wel eens een keertje voorbij zijn nu? Oh nee, toch niet… Typisch geval van diginarcisme?

PB’s toegangsverschaffer tot het Internet AlphaMegaHosting is zo vriendelijk om sinds januari dit jaar precies bij te houden hoeveel Visits, Pages, Files en Hits per maand en gemiddeld per dag interacteren met PBDoetMee. Valt me alleszins mee. In januari mocht PBDoetMee 418 Visits noteren. In mei waren dat er 2295. In januari telde PBDoetMee per dag gemiddeld 41 lezertjes, in mei waren dat er 79. Nah, niet slecht. Het aantal Hits ligt veel hoger, maar da’s niet zo interessant, want dat kan van alles zijn. De CIA, de AID, de landelijke recherche, en de meer onschuldige digitale spionnen zoals Google en al die andere zoekspiders. De visits, daar gaat het om. Kan natuurlijk altijd beter, maar PB is er niet ontevreden mee. Wie alles zelf even wil controleren kan het statistiekje groot maken.
Wat ook leuk is: in de detail statistieken kan ik ook ergens zien uit welke landen de lezertjes van PB komen. Ook weer gemeten sinds 1 januari 2004. Het merendeel uit Nederland (68%), dat lijkt me wel logisch. Uit die details blijkt echter ook dat PB 736 Belgische (3,21%) Visits had: kan ik me ook nog iets bij voorstellen. Maar wat in vredesnaam 26 lezertjes uit de Russische Federatie (0,11%) , of 11 uit Taiwan (0,05%) , 13 uit Chili (0,06%), of 15 uit Litouwen (0,07%), bij PBDoetMee zoeken is mij een raadsel. Nou ja, als ze maar voor 100% leesgenot hebben, dan kan het PB niet bommen waar ze vandaan komen. Alles en iedereen welkom!

De afgelopen twee dagen heeft PB kennis gemaakt met een nieuwe groeiende groep in de vaderlandse samenleving: de minkukelverkopers. Hoezo? Leg ik uit.
Ik wil een nieuwe PDA kopen, omdat de oude de geest heeft gegeven. Vandaag de dag is de PDA-wereld ingewikkeld. Er zijn veel merken, en de typen en opties rollen bij tientallen tegelijk uit de vitrines. Nu weet ik -als het om PC’s of Macs gaat- meestal wel wat ik moet hebben. Ik heb in die gevallen dan ook de verkoper alleen nodig om het doosje te pakken. Als de man al eens probeert wat uit te leggen klopt er vaak geen hout van. Ik probeer dat wel eens uit door een gemene vraag te stellen. Lachen, om die vent na zijn nonsensuitleg eens even vierkant op zijn nummer te zetten. Maar goed, dit terzijde.
Gisteren en vandaag viel er weining te lachen. Van de ene winkel naar de andere, waar soms een heel beperkte voorraad uit dat enorme aanbod lag, veelal ook nog in doos verpakt met een GPS. PB wil helemaal geen GPS: PB vindt de weg zo ook wel. Ik heb ze allemaal gehad, de Dixons, de Dynabytes, de noem-maar-op. Nergens een verkoper die me precies kan vertellen welk type en merk ik moet hebben om te voldoen aan mijn wensen en eisen lijstje.
Ja, een HP iPAQ van bijna 800 Euries doet alles wat ik wil, maar da’s me net te veel van het goeie. Want dat ding doet ook van alles wat ik helemaal niet wil. En daar betaal je dus ook voor. Stinkt PB niet in. De meest verkopers hebben domweg geen antwoord op simpele vragen. Of een dom antwoord. Dynabyte: “Kan deze Sony Clie ook syncen met OS X?”, vraag ik. “OS X, wat is dat?” vraagt de verkoper met een bloedserieus gezicht. Hmmmm, niet erg breed georienteerd deze puistenkop met net iets te veel gel. Dixons: “Kan deze iPAQ ook syncen met Outlook in Office 2003?” “Geen idee meneer, zou U moeten proberen”. “Ja dag, eerst iets kopen en dan pas proberen of het werkt? De basisprincipes voor de detailhandel zitten toch wat anders in elkaar dacht ik zo”. Die zin was te moeilijk voor de jeugdige medewerker. Hij keek me verward aan en zweeg.
En zo ging het maar door. Alleen dure apparaten in de vitrine, helemaal geen apparaten in de vitrine, slechts een (1) apparaat in de vitrine en dan ook nog van een merk waarvan ik de PC nog niet eens tot op twee honderd meter durf te naderen omdat-ie anders in elkaar dreigt te storten (Acer). Hopeloos.
Het eind van het liedje is dat ik na twee dagen shoppen nog steeds geen vervangende PDA heb die doet wat ik nodig heb, en die ook nog een beetje betaalbaar is. Op marktplaats.nl zag ik er een staan, die qua specs precies doet wat ik wil. Jaartje oud, prima vraagprijs. Dus een bod gedaan, hop meteen de vraagprijs. Geen gezanik met een tientje onder de vraagrpijs gaan zitten. Da’s marginaal geneuzel, zonde van de bytes. Ik wil dat ding hebben, punt uit.
Dat was gisteren begin avond. Nu zou je toch denken dat zo’n verkopend persoon per direct zou reageren als iemand de vraagrpijs biedt. Maar nee hoor, nog geen enkele reactie (het is thans 24 uur later). Het kon wel eens een heel moedeloos weekeinde worden…

“Nou nou, meneer PB, U is soms wel erg recht voor de raap in uw weblog. Moet dat nou echt zo?” Een zin uit een mailtje, dat eerder deze week mijn mailbus binnenrolde. Van een lezer kennelijk, die zich bekend maakte als De Critikneus. OK, moet hij/zij zelf weten. heb ik geen problemen mee. Om een antwoord te geven op de vraag: ja, dat moet. Van wie dan? Van niemand, hooguit van mezelf. PB wordt pissig bij onrecht, bij stompzinnigheden, bij politiek gezwalk en geneuzel, bij galbakken die de (ook hun eigen) samenleving om zeep helpen maar dat niet in de gaten hebben omdat ze daarvoor over het algemeen gewoon te stom zijn, bij geweld dat altijd en per definitie nodeloos is (nodeloos geweld bestaat niet), bij kloothommels die meisjes van fietsen rukken en ontvoeren en god-mag-weten-wat ze verder allemaal uitspoken met zo’n kind. Dat soort dingen. En omdat PB dan pissig wordt tikt-ie dat ook. Wat heb ik eraan om hier mooi weer te tikken, terwijl om me heen alles wat me vertrouwd, lief en waardevol is wordt afgebroken? Daar heb ik niets aan, en U als lezer ook niet. Zal het helpen? Nee, die illusie heb ik niet. Moet ik dan maar zwijgen en hier over mijn postzegelverzameling gaan vertellen? Nee, die intentie heb ik niet. Ik blijf mijn sociaal ongenoegen hier tikken, wat U er ook van vindt. Recht voor z’n raap is mijn privilege. Gelukkig maar… (PS: ik heb geen postzegelverzameling).

Oh ja, dit wilde ik nog even kwijt. Het nieuws is al weer van gisteren, maar toch. Mijn broek is me weer eens tot de enkels afgezakt. Wanneer je in dit land een 17-jarig meisje in een auto stopt, haar een half uur lang (!) wurgt tot ze uiteindelijk stikt, het zielloze lichaam uit de auto sleept en in brand steekt…. dan krijg je in dit land 11 jaar (de dader), 8 (de helper) jaar, of 3 jaar (de bijzitter die niet ingreep). Er wordt in dat vonnis rekening gehouden met de jeugdige leeftijd van de daders. Pardon? Dat stuk verdriet was bijna 18 toen hij deze moord pleegde. Jeugdige leeftijd? Hij kon anders verrekte goed plannen, tot en met de jerrycan met benzine aan toe. Met de voorbereidingen van de moord is die klojo weken bezig geweest. Hoezo rekening houden met… Goed, de dader krijgt ook nog TBS. Maar daarvan weten we sinds de ontvoering van dat meisje in Eibergen weer hoe veel dat helpt. Niets dus. En hoe veilig dat is. Niet dus. Niet alleen mijn broek zakt er vanaf. Dit hele land staat in de onderbroek…

Heden viert Moeder PB het feit dat zij nog steeds kan vertellen dat ze in 1917 is geboren. Da’s dus 87 jaar stug doorgaan. Twee Wereldoorlogen meegemaakt, de eerste weliswaar niet bewust, maar toch: ze was er toen al. De tweede heel bewust als verpleegster in Apeldoorn, waar ze ook nog de illegaliteit hielp, Joden hielp onderduiken en dan de Duitsers buiten de deur hield door een quarantainevlag aan het huis te hangen (daar waren de heren bezetters als de dood voor: een Duitser zette geen stap in een huis waar die vlag hing), en mini-voedseltransportjes in haar fietstas verzorgde onder het dekmantel van haar verpleegstersuniform. Maar ook Duitse gewonde soldaten verzorgde in het Juliana Ziekenhuis. Voor mijn moeder was elke gewonde een mens die hulp nodig had, vijand of niet. Sinds de tweede nog veel meer oorlogen gezien: Israel 1967, Vietnam, Irak-Iran, de Golfoorlog, Irak-Iran, VS-Irak, Nicaragua. Ik noem er maar een paar. Plus een zich stelselmatig verhardende samenleving, waar zelfs oude dames met handtasjes niet meer veilig zijn voor junks en andere onderkruipsels. Al dat geweld maakte Moeder PB in de loop der jaren steeds meer tot een traditioneel huismens, die de ruwheid van de wereld daarbuiten niet langer wilde zien en zich daarom volledig stortte op haar hoofdtaak: het huishouden, het opvoeden van ondergetekende, en het verzorgen van mijn vader wier gezondheid niet al te best was. Totdat hij uiteindelijk 8 jaar geleden overleed. Ze vraagt ook niet meer naar het nieuws van de wereld. Haar nieuws speelt zich nu af in het verzorgingshuis waar ze woont. Dat is haar wereld, en zelfs die is soms al te groot. Men zegt wel eens: naarmate je ouder wordt, wordt je wereld steeds kleiner. Bij Moeder PB klopt die stelling perfect: ze roert zich nog wel maar de armslag wordt steeds kleiner. Totdat haar wereldje zo klein is geworden dat ze er niet meer in past. Dan zal ze mijn vader achterna gaan, vast en zeker. Dan valt van mijn wereld ook weer een stukje weg…

Papa PB is trots. Mevrouw PB trouwens ook. Op dochter PB. Zij slaagde vandaag met vlag en wimpel voor haar opleiding SPW (Sociaal Pedagogisch Werk) met een eindlijst waar je U tegen zegt. Vanmiddag deed Dochter PB haar eindpresentatie, waarin ze haar scriptie en daaraan verbonden project verdedigde. Met een gemiddelde 8.5 op zak -en zelfs een 9 voor het eindproduct, een nieuw informatiebordsysteem voor bewoners van verzorgingshuizen- verliet Dochter PB vanmiddag het opleidingsgebouw. Zo, dat is binnen. Maar mocht U nu denken dat daarmee de dure studiegeldjaren voorbij zijn….. neuh. Dochter PB gaat nu ter PABO. Jawel. Nog eens vier jaar studeren. Dus nog eens vier jaar een bonk studiekosten. Bovenop die van Zoon PB, die de komende vier jaar in Utrecht de Hogeschool der Kunsten onveilig gaat maken met zijn creatief vormgevingsgeweld. Nou ja, het kan gelukkig, dus doen we het. Die leuke tweede open sportwagen moet nog maar even wachten (hahaha). Vandaag hebben we de goede afsluiting met een lekker etentje gevierd. In eetcafe SamSam te B., alwaar je voor niet al te veel Euries heel lekker en smaakvol kunt happen. We hopen er over vier jaar weer te zitten. En tot die tijd ook regelmatig: een aanradertje, dat SamSam. Probeer na de zondagwandeling eens hun koffie met huisgemaakt appelgebak. Mjam mjam! U mag er vanuit gaan dat PB niet zomaar elk restaurant of eetcafe hier vermeldt: de lat ligt wat dat betreft behoorlijk hoog. En als er al eens een vermeldijng uitrolt, dan is het advies dan ook er zo spoedig als mogelijk langs te gaan onder het motto “Moet je een keer gedaan hebben want dit is domweg goed”. En mocht U tijdens het appelgebaksmullen op het terras een stelletje zien zitten met een zwarte labrador, dan is de kans redelijk dat U PB in levende lijve aanschouwt. Niet dat U daar op zit te wachten, en ik ook niet, maar U bent bij deze in elk geval wel gewaarschuwd.

Gisteravond ging ik dan eindelijk bijna letterlijk over mijn nek voor de buis. Ik kijk al niet zo vaak (behalve journaals dan), maar stuitte gisteravond laat al zappend (ook dat is een zeldzaamheid) op een der vaderlandse publieke zenders. Want wat zag ik bij de EO: mijn twee grootste tv-nachtmerries samen aan de interviewtafel. Erger dan dat kan niet. Ter linker zijde Andries Knevel, alias Het Vingertje. Was weer op de van hem zo bekende irritante wijze zijn interview-ego aan het oppoetsen. Gloeiende, wat een onvoorstelbaar etterig en irriterend mannetje is dat.
Het kon gelukkig nog erger, want ter rechter zijde namen we Balkenende waar. Balkende zat bijna te wippen op zijn stoel van inspanning, en zijn ogen puilden zowat uit van ergernis over de manier waarop Knevel tekeer ging. Hij boog steeds verder voorover over de TV-tafel in een krampachtige poging zijn nutteloze woordenstroom (die we inmiddels van hem wel gewend zijn) kracht bij te zetten. Wat een genante vertoning. En dat moet dan het boegbeeld van ons land vormen.
Gloeiende, wat is dat toch een rampzalig scenario. We zijn in dit land behoorlijk diep gezonken, en we zinken steeds verder weg in de prut. Het gaat pas weer beter wanneer Balkende incluis de kneuzenbende (ik citeer Herman Heinsbroek) om hem heen is weggestemd. Of (beter nog) zichzelf buitenspel heeft gezet met zijn eindeloze nietszeggende woordenbrij. En Knevel op bijbeltocht door het Verre Oosten verdwaalt en de weg terug naar de EO niet meer weet te vinden. Wat een geweldige opluchting zou dat zijn. Helaas: we zitten nog wel even met deze zelfbenoemde ego’s in de maag.
Een mafkees van een geheel andere orde. Een indrukwekkende reportage van Twee Vandaag gisteravond over de Duitser Stefan Smyrek, die niets liever wil dan zichzelf in de naam van Allkah opblazen. Deze mafkees is een tijdje terug vrijgelaten in een deal met Hezbollah, en woont nu ergens in Duitsland. Waar hij dus waarschijnlijk ongestoord zijn enkeltje Allah aan het voorbereiden is, want voor andere gedachten is deze mafkees absoluut niet bereikbaar. Twee Vandaag had er een prima reportage van. Nu alleen maar hopen dat deze reportage geen luguber vervolg krijgt. Ik vrees dat de naam Smyrek gisteravond niet voor de laatste maal op de buis is genoemd…

PCM (ja, lees ik, ben noodgewdongen ook Windoos-gebruiker, dus bijblijven) houdt wel van een gebbetje en organiseert een Gabriel Rios Remix Contest via het Belgische zutserblad Computer Magazine (tenminste, als ik het allemaal goed begrijp).
Nu moet ik bekennen dat ik nog nooit van de beste man Rios had gehoord. Kan gebeuren, nietwaar? Op een met PCM meegeleverde DVD staat een klomp samples, uit elkaar geplozen van ‘smans nieuwste CD Ghostboy, en wel het nummer Cincomanos. Rios maakt wat aparte muziek, Zuid-Amerikaanse bouwstenen, met een sloot digitechniek er doorheen gefrunnikt. Leuke mix, niet helemaal mijn smaak, maar dat bombt niet. Dus: PB is fluks aan het knippen, plakken en schuiven geslagen. Tot het iets werd dat meer bij PB’s smaakje past.
Het is nu minder iets van Zuid-Amerikaans, en rijkelijk overgoten met aardappelen met rockjuus. En dat klinkt dan ongeveer zo: cincomanos_pb.mp3, 4,3 MB, 128 kbps. Wat denkt U: holt PB hiermee de prijzenkast binnen, of schrikt de heer Rios zich dermate de pestpokkepleuris dat PB’s plakwerk per ommegaande naar de laatste plaats in de contest wordt verwezen… ?
PS: een korte preview van het origineel staat op de website van Rios. Klik -daar aangekomen- op “Music and Lyrics”. En dan in het lijstje op numero 9, Cincomanos. U zult ontdekken dat PB van het origineel geen spaan heel heeft gelaten.

Gadverdamme! Dit stuk politiek verdriet heeft webloggen nu ook ontdekt. De vervuiling in weblogland neemt hand over hand toe…

Veel muziek en veel samples betekent veel volle harde schijven betekent dringende noodzaak tot bekkuppen betekent veel nutteloze uurtjes wachten betekent andere dingen doen betekent noodgedwongen met de PC werken om toch nog iets te kunnen doen zoals dit stukkie tikken betekent weer veel ergernis betekent reikhalzend uitkijken naar het moment waarop het bekkuppen klaar is betekent geduld oefenenen betekent nog maar een extra bakje lekkere koffie betekent minimaal twee vastlopers van Windows incasseren betekent zeer blij zijn wanneer bekkuppen klaar is betekent namelijk dat ik weer met OS X kan werken betekent NIET dat ik tijdens het bekkuppen niet zou kunnen werken onder OS X want multitasking maar betekent dat ik geen risico wil lopen omdat ik bij foute handeling weer opnieuw kan beginnen met ruim 50 Gig bekkuppen betekent dat ik misschien wel een beetje storingsgestoord ben betekent dat ik (dus) moet wachten. AlstublieftdankuwelwasgetekendPBgodsammewathebikdepestpleurishekelaanWindoos…..
(Natuurlijk kan het logo ook groot en in kleur. Ook zo’n leuke screensaver scoren? Hier!).

Even (heeeeel even maar, in een moment van nostalgische zwakte waarschijnlijk) heb ik overwogen om straks te gaan dauwtrappen. Echter: de gedachte alleen al, dat ik dan over een paar uur alweer op de fiets moet klimmen na slechts een handjevol slaap, heeft deze hoogst onverstandige opwelling per direct weer de kop ingedrukt. Dauwtrappen is leuk voor jongeren en oudere kijk-mij-eens-jong-wezen-fanatici. Aangezien ik tot geen van deze twee categorien behoor blijf ik lekker uitslapen. U fietst maar lekker een rondje weg. Veel plezier.

OK, het is niet alleen klein kommer en kwel op Urk. In het licht der komende Hemelvaart wijst PB U op het nuttig bestaan van het Gereformeerd Kerkkoor Urk. Een actief clubje, want ze hebben een heuse discografie online staan. De strenge dames en heren zingen er devoot doch lustig op los. Zoals in het statige Bron van Licht en Leven. Of dit zangstukje nu wel of niet bij Hemelvaart past: geen idee. Mijn bijbelvastheid is nul komma nul. Het klinkt wel passend. En voor diegen, die aan Hemelvaart wel een geloofswaarde toekennen, hier als extra toegift het schone lied Laat de Vlam weer Branden. Ook dat moet U overigens niet al te letterlijk nemen. Komt alleen maar ellende van. En onze verzekeringspremie gaat weer omhoog. Zal U niet in dank worden afgenomen. Deze klinkt wel een stukje opgewekter dan de vorige. Zal dan ook wel niet bij Hemelvaart passen. Nah, desondanks, enig luisterplezier toegewenst. Trouwens wel opmerkelijk dat in dit soort liedtitels alle kernwoorden steevast met een hoofdletter worden geschreven. Waarom is dat eigenlijk?

Morgen is het Hemelvaart. Zoals collega MB altijd pleegt te zeggen: neemt U dat niet te letterlijk?

U kent Urk vast wel, in elk geval van naam. Het is niet veel groter dan pakweg een potje voetbalvelden bij elkaar, maar toch vindt hier elke dag weer een digitale strijd op leven en dood plaats. Want wat wil het geval: dit onmundige vlekje op de wereldkaart heeft maar liefst twee lokale nieuws-websites: Nieuws op Urk en Urk Actueel. Wat er in vredesnaam allemaal op zo’n kleine voormalige zeebult allemaal kan gebeuren dat twee nieuwswebsites rechtvaardigt is mij compleet een raadsel. In de ene lezen we vandaag het Belangrijke Nieuws dat ene Hilda een jaar lang gratis mag tanken, omdat ze een handige slagzin heeft verzonnen. Leuk voor Hilda, maar het andere webkamp mag Hilda kennelijk niet zo want in die website wordt er met geen woord over gerept. Hilda moet trouwens een lokale beroemdheid zijn, want een achternaam wordt niet genoemd. En zo ontdekken we -al vergelijkend- meer opmerkelijke zaken en verschillen tussen deze twee lokale digitalen. Er zijn vermoedelijk ook twee kampen adverteerders op Urk, want wie in de ene adverteert komt in de andere niet aan de bak. Wat een feest daar in Urk. Nog even, en er ontstaan hoekse en kabeljauwse (sic!) twisten op die zandbult. Hahahaha!

Naarmate de buitentemperatuur stijgt neemt het gemiddeld aantal karakters per uur af.

Aangezien ik mezelf (behalve als tekstpoeper) voornamelijk beschouw als totaalaudiofiel heb ik hier maar eens een accountje genomen. Het forum is pas sinds een paar dagen in de lucht, dus moet nog een beetje groeien. Daar helpt PB graag aan mee. U ook?

Dat ICT’ers, die helpschermen schrijven, over het algemeen geen bovenmatig taalgebruik hanteren is bekend. Maar de producent van dit helpscherm toont wel heel erg duidelijk aan, dat zijn IQ-niveau de 50 amper te boven gaat. Want wat lees ik bij stap 1 (let wel: ik ben dus software aan het installeren op mijn PC): lees.

Songfestival. Nix voor PB. Ooit vroegen ze me (omdat ik bij de regionale krant werkte) of ik in de provinciale jury voor het Nationale Songfestival wilde komen zitten. Heb ik geweigerd. Beetje principies handhaven, nietwaar? Ik hou me liever bezig met mijn eigen muziek: dat commerciele geschetter en opgefokte gedoe daar ik Turkije kan me compleet gestolen worden. (Pl)Euro(p)songfestival. Dus frummel ik met mijn nieuwe sample-verzameling. Een wat a-tonische compisitie. Als U alleen van getreden muziekpaden houdt kunt U zich de moeite van het downloaden besparen. Of het juist wel doen om eens te kijken wat PB nu weer gebakken heeft in zijn audiokeukentje. Alstublieft: Steady. MP3-file, 128 kbps, 4,9MB, 4’59″ geluidtapijt. Gemixed voor koptelefoon, maar beetje boxjes doet het ook wel.

Zolang ik dit soort muziek nog uit mijn hoofd, vingers, pjoeter en samples krijg gevloeid, ben ik een uitermate gelukkig mens: broad.mp3, 128kbps, 1,5MB.

Het is een beste klus, maar het resultaat wordt fantastisch: de sample-collectie van PB op de harde schijf groeit gestaag. De ene GigaByte na de andere nestelt zich in een onvoorstelbaar groot aantal mapjes en submapjes. Sample-bestanden hebben over het algemeen nietszeggende namen. Dus heb ik er meteen maar een database bij gemaakt waarin ik kan terugvinden welke samples waar staan, en wat er in die samples zit. Keurig netjes gesorteerd op soort instrument. Druk mee geprogrammeerd, knopje in database en hop, daar klinkt de sample. Da’s makkelijk zoeken naar het juiste geluid.
Muziek maken is in de eerste plaats een creatief proces, maar ook structuur aanbrengen en de boel op een slimme manier ontsluiten en bereikbaar houden. Heb ik weer de mazzel dat ik goed met databases overweg kan: ik ken meer dan zat muzikanten die nog niet eens weten wat een database is.
Vroeger (daar gaan we weer) had ik genoeg aan een krakkemikkige microfoon, een AKAI bandrecorder, en een piano plus guitaar. En natuurlijk mijn Korg 700S monofeune syntheziser. De bandrecorder kon Sound-On-Sound, waardoor je steeds nieuwe tracks kon opnemen en samenvoegen met de vorige opname. Na tien keer was het meer ruis dan wat anders, maar het werkte: je kon je complete song thuis opnemen. Deed ik ook aardige producties mee. Ik heb die oude opnamen allemaal nog, inmiddels wel gedigitaliseerd en op een paar CD’s gezet. Tapes hebben niet het eeuwige leven.
Muziek van toen, op een drager van vandaag. Waar ik nu mee bezig ben is de drager van vandaag volproppen met bouwstenen voor de muziek van morgen. En zo blijft PB lekker in de weer. En de laatste horde, die nog moet worden genomen, is ook in aantocht: artificial voices. Ik heb al wel een pakket waarin een zanger en zangeres zitten. Je tikt de tekst, bepaalt de melodielijn, en hoppa: daar komt een zanger of zangeres uit de computer. Het klinkt allemaal nog niet echt goed en levendig, want deze software staat nog voor een flink deel in de kinderschoenen, en is nog volop in ontwikkeling.
Dat wordt niks, hoor ik sceptici nu al weer roepen. Maar dat zeiden ze vijf jaar geleden ook van gesamplede instrumenten. Dat kon nooit zo echt als in het eggie worden. Nah: kijk nu toch eens waar ik mee bezig ben. Dus: ik durf te voorspellen dat we over drie tot vier jaar een complete set vocalisten in de computer zullen hebben. Waarmee we dan muzikaal totaal digitaal zijn. Kan haast niet wachten. Het zijn zware tijden in studiohuize PB, alles gaat dubbelop: monnikengeduld tijdens monnikenwerk. Je moet er maar zin in hebben.

Nou, daar ben ik dan weer mooi klaar mee. PB heeft vanavond de <a target=”_blank” href=”http://cgi.ncrv.nl/cgi/ncrv/spiritus/index.htm”>ReliWijzer</a> van het programma Spiritus van de NCRV ingevuld. Daar komt uit dat de Islam de religie is die het best bij PB past. Er zijn ook raakvlakken met Boeddhisme en in mindere mate met het Humanisme. En dan te bedenken dat ik mezelf als overtuigd atheïst beschouw, met inderdaad wel humanistische trekjes.

Op de website lees ik: “Het humanisme is een levensbeschouwing die de mens centraal stelt. Humanisten geloven niet in een god, maar in het zorgvuldig en gewetensvol omgaan met anderen, de wereld en jezelf. De term ‘humanisme’ is nog niet zo oud, maar al in de Oudheid waren er mensen die ‘humanistische’ ideeën formuleerden. Zo zei Socrates: “Ik weet niets, en zelfs dat weet ik nog niet zeker.” Volgens hem kunnen mensen pas bewust op zoek gaan naar echte waarheid en deugd als zij beseffen dat hun weten een illusie is.”

Spreekt me wel aan, maar de Relidinges wijst anders uit. Ik ben kennelijk een islaboedhmanist. Wat nu?

He, gelukkig, er is nu ook een Nederlandse anti-Apple site. Ik dacht al: er moet toch ergens in dit kikkerland een stel fanatieke fundamentalistische Windoos-malloten zitten? In het buitenland hadden we die al wat langer, bijvoorbeeld anti-apple.com en nomoremac.com. En zo zijn er nog veel meer. Die Nederlandse stelt kwa humor niet veel voor. De Amerikaanse anti-Mac broeders en zusters zijn gelukkig wat beter van de humortongriem gesneden. Wat dacht u van hun uitleg van SPAM: Students Protest Against Macintosh. OK, beetje open deur, maar je moet er maar op komen. Nou, ik zal U allen Windooskneuters niet langer ophouden. Veel leesplezier!

Soms kom je websites tegen, waarbij maar 1 beoordeling past: chapeau! Dit is er zo een.
(Tegengekomen via Retecool.)

Poosje terug alweer. Ik kom bij kennissen vandaan in een naburig dorp. Half uurtje na middernacht. In ons dorp staat op de parkeerplaats voor het gemeentehuis in alle stilte een politieauto. Men bewaakt de stilte. Ik besluit om eens lekker proefondervindelijk tekeer te gaan en druk in staccato op de claxon. Dat klinkt lekker in een verlaten dorp. En ja hoor, politiewagen komt direct achter me aan en laat het rode bordje STOP flitsen. Ik stop keurig aan de kant, en de twee agenten komen naar me toe.
Ik doe, sociaal ingesteld als ik ben, meteen het autoraampje geheel naar beneden. Waar of ik dacht mee bezig te zijn, zegt agent nummer 1. Hoezo, vraag ik? Nou, zegt agent nummer 2, om half een in de nacht zo luid toeterend rondrijden, dat mag niet. U mag sowieso niet onnodig toeteren. Ik knik: “Ja, da’s waar, maar ik kom van een Turkse bruiloft”. De twee agenten kijken mekaar even verbluft aan (zo Turks zie ik er nou ook weer niet uit), waarop agent 1 zegt: “OK, rijdt U maar door”. Raampje dicht, gas, twee keer kort toettoet naar de agenten, en gillend van de lach de bocht om. Heerlijk.
Moraal: een ingeburgerde Turk, die luid toeterend (gewoonte, meegenomen uit het moederland) door ons dorp rijdt op weg naar een Turkse bruiloft, wordt niet op de bon geslingerd. Dezelfde Turk, in de kleine uurtjes luid toeterend op de terugweg naar huis vanaf die bruiloft, evenmin. Een ingeburgerde Nederlander, die op hetzelfde tijdstip luid toeterend door ons dorp rijdt maar niet van een Turkse bruiloft komt, wordt daarentegen hoogstwaarschijnlijk wel getrakteerd op een dikke prent. En mag als het even meezit ook nog even gezellig blazen. Tenzij hij (dus) van een Turkse bruiloft komt.
Waar wij wonen is zeker twee keer per week zo’n Turkse bruiloft in het lokale sociaal culturele centrum. Het lijkt wel of de hele provinciale bevolking van Turkse komaf dit centrum als het mekka der bruiloften heeft bestempeld. Niks op tegen hoor, alleen dat getoeter in de nacht, daar worden we wel helemaal kruisdol van. Omdat bij elke bruiloft dus een hele stoet auto’s luid toeterend twee keer passeert. Een keer naar het feest, en na afloop ook weer terug. Leuk hoor, die ingeburgerde gewoonten. De mensen zijn wat mij betreft van harte welkom. Zolang ze maar de toetergewoontes in het thuisland achterlaten. Deze tip graag opnemen in de inburgeringscursus voor Turkse immigranten. Astoebliefdankoewel.

Het formuleren van wollige volzinnen zonder enig waarneembare diepere betekenis is een specialisme, waarin menig politicus zich in de loop der jaren van zijn/haar carriere steeds verder bekwaamt.

Een kleine special voor Neneh. Zij vroeg wat ik nu toch met al die samples moet? Nou, op deze pagina van zomaar een willekeurige sample-leverancier staan wat voorbeelden van muziek die met dit soort samples zijn gemaakt. Niet door mij deze keer, maar door demo-muzikanten uit Duitsland. Heb je een beetje idee van wat PB met al die samples gaat uitvogelen. Als alles is geinstalleerd, want 34 Gig aan samples de juiste plek geven is een tergend tijdrovende klus…

De krant staat elke dag vol zin en onzin. Weten we. Er zijn echter van die dagen dat je aan de lopende band berichtjes tegenkomt waar je bek pas echt goed van open valt. Zoals vandaag. Bladert U even mee?

- De enorme commotie rondom de dood van de Nederlandse sergeant in Irak. Natuurlijk: dat is vreselijk, en ik heb met zijn vrouw, kinderen en familie enorm te doen. Je zult het bericht maar thuiskrijgen. De gespeelde verrassing en ontsteltenis van politici echter, daar krijg ik per direct braakneigingen van. Kom op dames en heren, het is daar nog steeds oorlog, geen schuttersfeest! Dit wisten jullie van tevoren, dus speel nu niet de ongebreidelde schrik.

- Dan petje Murat D., de moordenaar van die Haagse onderwijzer. Meneer D. gaat in hoger beroep. Jawel. Niet te filmen. Dat is ten eerste een regelrechte klap in het gezicht van de echtgenote en dochters van de vermoorde docent. En ten tweede begrijp ik werkelijk niet waar petje D. de gore moed vandaan haalt om in hoger beroep te gaan. Onbegrijpelijk. Petje D. dient slechts één ding te doen: zijn laffe bek houden en de hem volkomen terecht opgelegde gevangenisstraf plus TBS ondergaan. Verder niks.

- Dan D’66, dat ineens akkoord gaat met gaswinning in de Waddenzee. Jarenlang strijden ze ertegen, en nu ineens is het van “Och jongens, doe dan maar”. Snapt U het? Ik niet. Dat was dus de laatste keer dat deze partij op stemoverweging van PB kon rekenen.

- Dan het bericht, dat leidinggevenden het meest van alle werknemers (procentueel gezien) blijken te frauderen. Wordt gebracht alsof het een ontdekking van jewelste is. Maar zo nieuw is dat toch niet? Macht corrumpeert, toch?

- Dan die politiechef Welten in Amsterdam. Pettemans krijgt 9.000 Euries bruto per maand. Negenduizend! En mocht-ie er voor zijn pensionering worden uitgeflikkerd, dan krijgt-ie dat vette maandbedrag tot aan zijn pensionering gegarandeerd doorbetaald. Hoppa. Plus: Pettemans mag een knoert van een woning uitzoeken en hoeft daarbij niet op een tonnetje of wat te kijken. De gemeente betaalt de helft. Het is werkelijk te gek om los te lopen.

- En tenslotte het eredoctoraat, dat de universiteit van Manchester heeft verleend aan de twee resterende BeeGees, Robin en Barry. Maurice krijgt er ook een, maar die heeft daar weinig meer aan want deze hoogkwelende BeeGee overleed vorig jaar. Wat hebben deze drie in vredesnaam gedaan om zo’n eredoctoraat te verdienen. Beetje staan bleren en wat tophitjes gescoord. Een popprijs? OK. Een prijs voor hun hele oeuvre? Nah, ook geen probleem. Maar een eredoctoraat, waar anderen langdurig en zwaar wetenschappelijk  voor moeten ploeteren? Nee, dat gaat me toch echt te ver. De lui bij die universiteit hebben ze wat mij betreft niet allemaal meer op een rijtje.

Zo, Zomaar een paar zaken uit de krant van vandaag, waarvan mij de bek spontaan openvalt. Gekkenhuis!

Als jochie van 7, 8 had ik een poosje maar 1 hobby: kentekens verzamelen. Ik schreef alle nummers die ik zag in een mooi schriftje. Aan de voorkant de Nederlandse platen. En als je het schriftje omdraaide had je nog een voorkant, en daar begonnen de Duitse kentekenplaten. Want in Haarlem-Zuid, waar ik toen woonde, reden toen ook al vele vele Duitsers op weg naar de kuilgraafwedstrijden in Zandvoort. Ik wist wel dat de eerste letter(s) op die witte platen de woonplaats van de berijder aangaven, maar mijn topografische kennis was toen nog niet veel verder dan Zandvoort, Haarlem, Amsterdam en Leiden. Ik had dus geen flauw benul welke stad of welk dorp bij de lettercombi’s hoorde. Tegenwoordig is dat geen kunst, want je kunt ook deze informatie weer op internet vinden.
Sommige kentekens blijven in je geheugen gegrift. Zo weet ik zeker dat ik ooit een kenteken 0E-0000-0 heb gezien, waarbij het maar raden was wat nu de nullen wat nu de O’s waren. Toen ik enthousiast thuiskwam met dit verhaal geloofden mijn vader en moeder me niet, en ik was heftig in ze teleurgesteld. Had ik Internet gehad, dan had ik in elk geval kunnen bewijzen dat deze auto uit Olpe kwam.
Een ander kenteken vergeet ik ook nooit meer: ZG-57-10. De groene Volkswagen Kever van mijn oom, de eerste auto waar ik ooit in zat. Omdat mijn oom altijd poepie zuinig op die auto was zou het me niet verbazen wanneer die auto nog ergens als old-timer wordt vertroeteld. Dat zou ik nou graag eens via Internet uitvogelen, maar Google reageert niet op dit kenteken. Nou ja, misschien maar goed ook. Anders zou ik er hoogstwaarschijnlijk achter komen dat deze Kever al lang geleden is gesloopt. Weg illusie.
Wie nog meer over kentekenplaten wil weten: er zijn ook in dit segment weer de nodige fanatici die hun leven spenderen aan het verzamelen van nummerborden. Dit is er eentje die zelfs een complete website over dit onderwerp heeft gemaakt. Als jochie vond ik dat wel leuk, maar om als volwassen kerel nou…..nee. Maar er is meer: hier kun je precies nagaan uit welk afgiftejaar een kenteken stamt. Zo zie ik dat de kentekenplaat ZG-57-10 in 1958 is uitgegeven. Dat kan wel kloppen: ik was ongeveer 5 jaar toen ik voor het eerst in de toen spiksplinternieuwe VW van mijn oom mocht plaatsnemen. Dat moment staat me nu nog steeds helder voor de geest. Vooral hoe spannend het was om al rijdend door het ei-vormige achterruitje te kijken naar alles wat je zojuist voorbijgereden was. Met die grommende motor in de kofferbak, wat op zich al raar was. Bij alle andere auto’s zat de motor toch voorin…? Verbluffend toch, hoe zo’n momentopname na al die jaren nog haarscherp op het netvlies staat…
(Kiek nummerplaten kan ook groot).

Voor de jongens en meisjes die het pre-internet tijdperk niet echt hebben meegemaakt.
Vroeger, vroeger was alles anders. Dan ging je op zaterdag naar Amsterdam en zoop of blowde je je vanaf het Centraal Station een omweg door de halve stad naar Paradiso. In elke straat, op elk plein, een avontuurtje. Altijd wel wat. Lachen. Gieren. Brullen. Dan Paradiso in, om te luisteren en nog meer te ouwehoeren/blowen/zuipen. Tot na middernacht, waarna je met de hele meute opnieuw op avontuur ging. Naar het Okshoofd, waar je tot het licht werd de rest van de nacht uitvierde. Dan wakker blijven op het station, slobberkoffie en broodje, en weer naar huis boemelen. Prachtige weekends waren dat, vroeger…
Vandaag gaat dat anders. Je kunt nog steeds naar Paradiso. Als je dat wil. De sfeer is anders, en past natuurlijk bij vandaag. Maar niet echt meer bij de PB van toen. Logisch. Je kunt ook van huis uit luisteren en kijken naar optredens in Paradiso. Via Fabchannel. Live, of later de bewaarde streamvideos. Je hoeft er niet eens de deur voor uit. Typisch digigeneratie. Heb ik me vroeger nooit voorgesteld dat dit ooit nog eens mogelijk zou zijn. Heel digi allemaal, maar niet de sfeer en snuif van vroeger.
Ik weet niet wat nou beter is. Dat van vroeger, of dat van nu. Als je diep in mijn hart kijkt: dat van toen. Je was er. Live. In het eggie. De sfeer, de mensen, de niet-gebondenheid, de totale gekkigheid… het is verdwenen en komt nooit meer terug. Wat blijft is een internetblik naar het Paradiso van nu, in het decor van toen, want dat is er gelukkig nog steeds. Kijken naar toen en nu tegelijkertijd, via een piepklein schermpje op de computer. Ook leuk, maar wel erg artificial. En niet zo geur en kleur als vroeger. Eigenlijk net als zo’n beetje alles tegenwoordig…

We zijn gewaarschuwd. Langs de uitvalswegen van de plaats, waar ik werk, houdt de politie vandaag een strenge controle op snelheid. Men schijnt het hele provinciale arsenaal aan flitscamera’s naar A. te hebben getransporteerd om daar eens lekker massaal bonnen te kunnen uitschrijven. Via de interne mail werden we vanochtend al gewaarschuwd voor deze laffe daad. En dus rij ik straks uit puur protest met 25 km per uur langs de flitsdoos. Ha! Dat zal ze leren!
Natiksel:En inderdaad: ze stonden klaar om PB op de gevoelige flitskiek te zetten. De drie geuniformeerde heren keken eerst vreemd toen ik met 25 km per uur voorbij sukkelde. Ik stak lachend de duim naar ze op, en ze hadden ‘m zowaar door. En konden er nog om lachen ook. Buiten het bereik van de camera uiteraard weer fluks tot het normale tempo doorgetrapt. Ik bedoel: de koffie kan thuis ook te koud worden, nietwaar?

Zo. De jaarlijkse middenstandsvetmesterij zit er weer op. Het massaal transport naar moeders van bossen bloemen, dozen bonbons, boeken uit de ramsj en andere goed bedoelde rotzooi heeft de middenstand en de oliemaatschappijen (die met een superwinkeltje aan de pomp) ook weer een aardige extra duit opgeleverd. En de politie ongetwijfeld ook, want er reden weer velen veel te hard in de haast om bij moeders te komen. Of in hun enthousiasme dat ze er weer weg waren, dat kan ook. De flitspalen draaiden weer overuren. Kortom: het was weer gezellig ouderwets moederdag. De enigen die daar echt een tevreden gevoel aan moeten overhouden zijn dus ongetwijfeld de middenstanders. Zij zijn het immers die deze dag ooit in het leven hebben geroepen ter meerdere eer en glorie van niet hun moeders maar hun bankrekening. Vaderdag: net zo, al is dan meestal het gehalte goedbedoelde troep minder ten faveure van nuttiger zaken zoals sokken, een nieuwe aftershave, en in het modernere pjoetergezin de box met tien beschrijfbare CD’s. Die vervolgens meestal door de kids worden gearresteerd om er spelletjes of audio-CD’s op te branden. Tenminste, zo gaat het in huize PB meestal. En als PB dan een keer wat te kopieren heeft is de box vaak leeg. Heel fijn. Zo gaat het trouwens ook vaak met de voor moeders meegebrachte doos Merci. Gedurende de visite gaat de doos al snel open en tegen de tijd, dat de kids weer afnokken, is de doos ook leeg. Gezellie he mams? Ja hoor, dank je wel. Moederdag en Vaderdag: het zou verboden moeten worden…

Het kan nog mooier. Hoewel ik er niet echt op zit te wachten. Sinds vanmorgen draai ik alle Windws-programma’s van mijn Windoos-pjoeter gewoon op de G4 Macintosh. Zonder ingewikkelde emulator-software zoals VirtualPC. Het loopt als een zonnetje en het mooie is dat de virussen lekker puh mooi in de PC blijven, en niet mijn Mac in kunnen sneaken. Hoe we dat doen hier? Heel simpel: met RDC for OS X van (hmmm….) Microsoft. Na wat simpele instellingen kan ik via RDC in de Mac met de PC werken alsof ik achter die PC zit. Die oerlelijke PC-kast kan ik nu dus gewoon ergens ver weg stoppen. In de meterkast. Of desnoods op het toilet. Hoef ik dat irritante gezoem en gesnuif van die doos ook niet meer aan te horen. (Ja inderdaad, een G4 is bijna fluisterstil, niet onbelangrijk als je met audio bezig bent). Tipje gehaald uit MacFan, het leukste pjoeterblad van Nederland.

De lokale hardeschijvenboer gaat goeie tijden tegemoet. PB heeft van iemand 34 Gig aan samples gekregen die daar niet werden gebruikt. De al aanwezige verzameling gedigitaliseerde instrumenten, toch al niet klein, werd daardoor gisteren in 1 klap uitgebreid met een compleet warenhuis vol gesampled akoestisch materiaal tip topkwaliteit. 34 Gig is veel opslagcapaciteit, en dat maal twee, want een bekkup is nooit weg natuurlijk. Dat wordt driftig installeren de komende dagen. Daarna ben ik waarschijnlijk dagen lang onbereikbaar. Fijnproeven…

Het volgende wil ik U toch niet onthouden. De Windows XP op mijn pjoeter heeft (blijkens de Installatiegeschiedenis-logdinges) sinds 31 januari 2004 welgeteld 72 beveiligingsupdates, foutpatches, essentiele cumulatieve (whatever that means) updates en aanbevolen updates te verstouwen gehad. Tweeenzeventig! Sinds 20 februari 2003, toen deze XP in de pjoeter werd geinstalleerd, waren dat er zelfs 102. Alstublieftdankuwel. En dan tel ik de aanbevolen updates van programma’s en hulpstukken zoals DirectX, Windows Media Player enzo nog niet eens mee.
Hebbes? Dan nu OS X op mijn Mac. Versie 10.3 Panther werd op 31 januari 2004 in deze Mac geinstalleerd. Aantal beveiligingsupdates sindsdien: 2. Twee! Sinds februari 2003 draaide al versie 10.2. Onder die versie ontrving mijn Mac het enorme aantal van 1 security update. Een! Totaal dus: 3. Daarboven wel een serie normale updates van software, maar da’s alleen maar prettig. Die updates waren er niet om fouten weg te poetsen, zoals dat bij Windows meestal het geval is, maar louter en alleen om nieuwe functionaliteit toe te voegen. Kijk, zo hoort het.
Uitslag: 72-2, of 102-3. Het is maar net welke speelperiode je neemt. Normaal gesproken wint degene met de meeste punten. Hier ligt dat geheel anders: hoe minder punten, des te groter de kampioen. Zo. En nu wil ik toch echt nooit meer horen of lezen dat OS X een inferieur operatingsysteem is.
Natiksel: OK, OK, er worden wel pogingen ondernomen. Vanavond konden we lezen dat het eerste virus voor OS X is gesignaleerd. Het EERSTE…

In het licht der wereldgeschiedenis bezien is het een kruimeltje, maar toch: ik ben lichtelijk boven mezelf uitgestegen. Hedenavond heeft ondergetekende geheel eigenhandig en zonder tussenkomst van tv-klussenprofessor of handige buurman de sproei-installatie in de douche van huize PB vervangen. Voor een totaal-a-techneut met vier linker handen is dit een prestatie cum laude. Volbracht ondanks het niet geheel ten onrechte angst en beven van Mevrouw PB. Ik bedoel: de vervanging van een trapleuning in dit huis eindigde ooit met te veel en te grote gaten in de muur, veelal op een volstrekt verkeerde plaats, en uiteindelijk een kist gereedschap plus leuning die in woede in de voortuin waren beland. De sporen van het plugboren na verkeerd uitgevoerde metingen zijn nu, vele jaren later, nog steeds zichtbaar. Ik bedoel maar.
Het was ook wel nodig. Het water spoot overal uit behalve uit de douchekop. En het vloog dientengevolge alle kanten uit behalve de goeie. Het enige dat nog ordelijk werd besprenkeld waren wand, kantelraam en plafond. De slijtage was dermate hefitg, dat ik bijna letterlijk droog onder de geopende douche kon staan. En dat is niet geheel volgens de spelregels. Afijn: er zit nu een douchefabriek op met vele standen, van dreutelig zielig stroompje tot turbo-straal inclusief massagepuls, alsmede een verwisselbaar element voor nog meer straalplezier. En nog waterbesparend ook, dus een kleine bijdrage aan milieuverbetering. En het water komt weer waar het uit dient te komen: de douchekop. Dit dankzij het heldere inzicht om toch nog net op het juiste moment de leertjes, die ik eerst hield voor een bescherming tegen beschadiging van het schroefdraad, op correcte wijze mee te monteren. Hulde! Dat wordt weer lekker spetteren.

Hebt U ook zo ademloos gekeken? Ik wel. En ik was kennelijk niet de enige…

Advies: stuur nooit een DVD per TPG Post naar het buitenland. Waarom? Leg ik uit. Twee weken geleden stuurden we vanaf het werk een DVD met belangrijk materiaal naar een leverancier in Milaan, Italie. Per TPG Post. Aangetekend. Spoed ook nog. Na twee dagen: nog geen reactie uit Milaan. Wij bellen met de leverancier: DVD niet aangekomen. Wij bellen met de klantenservice van TPG Post. Of zij in hun volgsysteem even willen nakijken waar die DVD is. Kunnen ze niet. Het volgsysteem werkt alleen tot aan de grens, niet met buitenlandse zendingen. Da’s maf: UPC kan dat wel. Volgende dag. Nog geen DVD, meldt Milaan. Weer gebeld met TPG Post. Nee meneer, we kunnen U echt niet vertellen waar die DVD is. Dat ding komt vanzelf wel een keer boven water. Kan wel een dag of tien duren. Een dag of tien??? Spoedbestelling en aangetekend! Ik kan het ook niet helpen meneer, tien dagen. Gloeiende!
U raadt het al: na tien dagen: geen DVD. Wij weer bellen: waar toch gloeiende die DVD is gebleven? Weten ze niet. Misschien is-ie wel zoek geraakt. Ja, dat hadden we zelf ook al bedacht. Afijn: we zijn nu veertien (!) dagen verder en die DVD is nog steeds niet aangekomen. En zal vermoedelijk ook wel nooit meer aankomen. Wat een takkentent, dat TPG Post. En dat ze traag zijn (en niet alleen van begrip) en niet op tijd kunnen werken stellen ze hier zelf onomstotelijk vast (voor de goede orde: het is vandaag dus 3 mei. Hoezo actueel nieuws…).

Vandaag, 3 mei 2004, is het Wereldpersvrijheiddag. Diezelfde vrijheid stelt ons webloggers in staat hier te tikken wat we willen. Een vrijheid, die we ons misschien niet altijd realiseren als we hier zitten te rammelen wat ons voor de vingers komt. Een vrijheid, die inwoners van heel wat landen wordt ontzegd. De eerste vrij webloggende Noord-Koreaan moet volgens mij nog geboren worden. Gelukkig kunnen de meeste webloggers goed met die vrijheid omspringen, maar er zitten er altijd wel een paar tussen die de geboden vrijheid misbruiken. Jammer.
Gelukkig zijn we met z’n allen kien genoeg om dat misbruik te onderkennen, te signaleren, en spreken we er vaak massaal schande van. Dat gaat soms wat al te van-dik-hout-zaagt-men-planken (GeenStijl had daar nogal een handje van), maar we wijzen de misbruikers op hun misstap. In de commentaren en reacties, of in het eigen weblog. Dat wordt dan vaak weer niet begrepen, en de bedreigingen vliegen dan al snel weer in het rond. Jammer. Vrijheid is een verworvenheid waarmee sommigen maar moeilijk weten om te gaan.
Toch is het verstandig om misbruikers op hun misstap te blijven wijzen, en dat moeten we vooral blijven doen. Alleen een kritische benadering van de schrijfvrijheid -in positieve, opbouwende zin- waarborgt dat we die vrijheid ook kunnen behouden.
Deze werelddag is georganiseerd door en bedoeld voor de gevestigde pers. Webloggers zijn in feite eenmansuitgeverijtjes, die op hun eigen wijze aan nieuwsgaring, verspreiding en meningsvorming doen. Daarom beschouw ik de wereldpersvrijheiddag ook als bedoeld voor webloggers. Of misschien nog beter: vandaag is het Wereldweblogvrijheiddag!

Zo. Zojuist een marathonklus van alles bij elkaar twaalf uur werk erop zitten. Ik weet niet hoeveel soundfonts omgebakken naar de hernieuwde digitale studio-inrichting in PB’s G4-pjoeter. Zo’n beetje elk denkbaar live gesampled instrument staat nu op de harde schijf van de G4. Eerder vertelde ik al het een en ander over Vienna, en dat ik me met mijn Halion String Edition een beetje dirigent voel. Nou, nu voel ik me bezitter van een complete muziekwinkel, waarin alle denkbare instrumenten voor het grijpen liggen. En ik kan er via mijn toetsenbord nog op spelen ook. Ik bedoel: in het eggie een hoorn of sax blazen zit er voor PB niet in. Nooit geleerd. Dankzij de soundfonts kan ik nu wel een hoorn- of saxpartijtje meeblazen. En raadt eens wat: het klinkt qua geluid nog best lekker ook. Een klein voorbeeldje, resultaat van een kwartiertje flanswerk. Stelt niet veel voor: het gaat ook niet zozeer om de compositie, maar om wat je met die soundfonts kunt doen. De Spaanse guitaar is dus echt geen echte…

Natuurlijk weer Apple, wie anders?

Wilt U nou wel eens weten waar al die linklogs die grappige video’s vandaan halen? En ze dan presenteren alsof ze de video na een tergend moeizame zoek-, speur- en hacktocht door de krochten van internet hebben weten te verschalken? Nou, dat valt wel mee allemaal: ze kopieren de link meestal gewoon hier. Sommige linkers weten er dan nog wel een fijnzinnig tekstje bij te bedenken, en daarmee maken ze het edele kopieerwerk weer een beetje goed. Maar de rest… ach ja, scheppende creativiteit is nu eenmaal geen eenvoudige zaak.

Gisteren. Drie uiterst vervelende petjes (hun uiterlijk verraadt weinig intelligentie) terroriseren het terras bij de lokale kebabclub naast het stationnetje van D. Ze zijn behoorlijk dronken en zijn zowel de weg als de maat kwijt. Het terras zit bomvol. Veel ouders met kinderen. De eigenaar heeft ter gelegenheid van het oranjefeest een gezellig terrasje met vlaggetjes en balonnen gebouwd, en dat trekt gezinnetjes met kleine jeugd. Gezellig ijsje eten in de warme oranjezon.
De petjes zijn ronduit stiernakend vervelend etterig. Ze schreeuwen, zitten voortdurend uitdagend om zich heen te kijken, klooien voortdurend met de parasol. Hoog, laag, open, dicht. Het hele terras ergert zich kapot, maar niemand die wat zegt. Een van de petjes zit uitdagend te blowen. Dat wil de eigenaar niet, en hij zegt er wat van. De jongen staat op en geeft de eigenaar zonder verder commentaar een knal voor de kop. De andere twee petjes staan op en beginnen ook te slaan. Dan komen de vier werknemers naar buiten stormen om hun baas te helpen, en rammen het drietal vakkundig tegen de grond.
(Ik was er tot op dat moment niet bij, maar hoorde achteraf dit verhaal. Vanaf dit moment in de reeks gebeurtenissen was ik er wel bij.)
Net op dat moment komt PB aan lopen, van links, en van rechts nadert toevallig een politiebusje met vier agenten erin. De agenten zien het tumult op het terrasje, stoppen, stappen uit en rennen met getrokken gummiknuppel het terras op. De petjes krijgen een paar vakkundig geoefende knetters uitgedeeld zodat ze even zijn afgeleid. Hiervan maken de agenten gebruik om de petjes in de boeien te slaan. Vervolgens worden ze zonder pardon bij kop en kont in de politiebus geflikkerd. Applaus van het hele terras, inclusief PB. Kijk, zo doen we dat hier met etterbakjes. Nix gedoogbeleid of moeizaam gelul, gewoon heel fluks opgeruimd staat netjes. Iets voor nieuw beleid in dat fantastische grootstedelijke westen van jullie?

Zo. Vanaf dit moment zijn we met 25 landen in Europa, en heeft Europa er ruim 17 miljoen inwoners bij gekregen. Of we daar nou zo blij mee moeten zijn, ik weet het niet. Toen de Euro eraan kwam kregen we een rooskleurige voorstelling van zaken. We zouden er allemaal beter van worden. Nou, inmiddels weten we allemaal dat dat dus bepaald niet het geval is. Alles is duurder geworden, veel duurder, bij gelijkblijvende en zelfs bevroren lonen. En een beknibbelwoede in Den Haag die nog nimmer tevoren in zo’n ongekende omvang werd beleden.
We kunnen met dezelfde hoeveelheid geld domweg veel minder doen dan in de guldentijd. Zo simpel ligt het. Nu roepen de regeerders weer dat we allemaal heel gelukkig moeten zijn met de toetreding van deze tien landen. Ja, in de tien toetredende landen zijn ze dat wel, want voor deze ruim 17 miljoen mensen kan het -gezien hun historie en economische situatie- alleen maar beter worden. De regeerders zeggen dat dit blije gevoel ook voor de inwoners van de reeds toegetreden landen geldt. Dat wij hier allemaal heel happy zijn dat Europa nu een stuk groter is geworden. Mag ik zo vrij zijn om hier ernstig aan te twijfelen?