Zo. Dat was dat. Oranje ligt eruit. De Portugezen hebben volkomen verdiend gewonnen. Speelden fantastisch voetbal. Vrede mee. De vlaggetjes kunnen weer van de gevels af, en het normale leven hervat. De gewone sporten komen hier in het oosten gelukkig weer aan bod. Zoals boerendart: met een hooivork op een groot dartbord van hooi. Wel even opletten dat U niet in de weg loopt, want de boeren gooien nog verrassend hard met die dingen. Of wat dacht U van boerengolf: met een grote houten hamer en een voetbal. Bedoeling: de bal midden op een koeienflots spelen. A Flots in One, zogezegd. Levert veel punten op. En tenslotte: boerenbingo. Een weiland, waarop cijfervakken zijn getrokken. Plus 1 koe. Bingokaartje kopen voor 1 Eurie. En de hoofdprijs valt op het nummer van het vak, waarin Clara Koe de eerste flots deponeert. Uitermate spannend, kan ik U verzekeren. Maar ja, met een beetje pech begint over twee jaar de hele voetbalellende weer opnieuw. PB kan haast niet wachten…

U kent PB inmiddels een beetje: veel van wat Balkenende doet of denkt kan PB’s bekoring bepaald niet wegdragen. Maar vandaag ben ik het volkomen met hem eens. Hij biedt Jan Mulder niet zijn excuses aan. En terecht. De enige die hier excuses dient aan te bieden is Jan Mulder. Aan Dick Advocaat. Voor zijn werkelijk buiten alle proporties verkerende uitspraak dat Advocaat gestenigd zou moeten worden. Doet Mulder niet. Hij beroept zich nu -als ik zijn wartaal vandaag op de radio goed interpreteer- op zijn satirerecht. Satire…?

Heb gebeld. Over de Kever. Nam niet op. Morgen weer. Nu geen tijd. Moet naar Oranjestraat. Pintje vatten. Meeleven. Meezingen. Meeschreeuwen. Of meehuilen. Voetbah! Eh…. L! Lekker!

Wist U trouwens dat dit weblog inmiddels 1251 stukkies bevat? En dat er op het moment dat ik dit tik 666 keer commentaar is geleverd? Sinds ik MT draai dan (15 december 2003), want alle comments uit de Blogger-periode voor die datum zijn helaas verloren gegaan. Omdat de commentfiguur, waar ik toen gebruik van maakte, blindelings de kraan heeft dichtgedraaid. 666 comments in zes maanden tijd. Niet de aantallen die de grote weblogjongens halen, maar toch: we tikken wat af hier…

Een droompje van mij staat te koop. Het is maar een kleine droom. Geen natte. Geen nachtmerrie. Gewoon. Een droompje. Omdat het de eerste auto was waar ik ooit in zat. En omdat ik het modelletje nog steeds als fantastisch karakteriseer. De VW Kever. Een marineblauwe, met chroomafwerking. Overwegend wit interieur, met grijsaccenten. Met van die zonneklepjes boven de koplampen. Ook chroom. Hier en daar een plekje, verder puntgaaf. Bouwjaar 1969. Wat Een Plaatje. Er zit een papiertje achter de ruit met een mobiel telefoonnummer. Ik heb het nummer in mijn PDA gestopt, en ga morgen bellen. Wordt vervolgd. (Plaatje kan ook groot).

Het is De Geus nu werkelijk naar het hoofd gestegen. Had U nog niet in de gaten waarom? Leg ik uit. Over het gesmijt met geld bij het UWV weet U inmiddels alles: daar heb ik al wat regels aan gespendeerd. Vandaag brak De Geus het sociale stelsel nog verder af door de zeis te zetten in de uitkeringen aan meerjarig zieken (de WAO dus).
Langdurig zieken wordt -als het aan deze bewindsman ligt- regelrecht de financiele nek omgedraaid. Niet 70% van het laatst verdiende loon als je in de wao terecht komt, maar 70% van het minimumloon. Tenminste: wanneer de werkgevers niet per direct ophouden het loon in het tweede ziektejaar tot 100% aan te vullen. Doen die werkgevers eindelijk eens iets fundamenteels voor hun zieke werknemers, dreigt het kabinet dat prompt weer met de grond gelijk te maken. En kunnen ze ook nog op een vette boete rekenen. Wat een waanzin. De Bananenrepubliek in optima forma, ik heb het hier al eerder gezegd.
De WAO’er geraakt dus regelrecht aan de bedelstaf. Ook wanneer je je jarenlang te barsten hebt gewerkt en misschien als gevolg van dat vele werken in de WAO bent beland. En dat staat De Geus met droge ogen voor de camera’s te vertellen, als dreigement richting vakbonden. Met een machtswellustige blik, waar PB ronduit kotsmisselijk en woedend tegelijk van wordt. De Geus speelt zijn machtsstrijd met de vakbonden nu over de hoofden van langdurig zieken uit. Ronduit schandalig. Ronduit machtsmisbruik. He, Geus, de tijd van de bovenmeester met het stokje is al voorbij hoor!
Het komt niet eens in deze patjepee-minister op dat hij zwaar stompzinnig bezig is. Sorry, een ander woord heb ik er niet voor. Dit wordt natuurlijk oorlog met de vakbonden. Olie op het vuur. En stakingen van hier tot yesterday. Nee, dan heb je het voor mekaar Geus: dat is prima voor de landseconomie. Sjongejonge…
En dan moeten we ons weer even realiseren WIE het zegt. De minister, die verantwoordelijk is voor het gesmijt met miljoenen Eurie’s bij het UWV. Je zou bijna gaan denken dat De Geus deze maatregel in het leven roept om geld te besparen, waarmee hij het UWV-gat kan gaan dichten. Het zal toch niet…… Beste lezertjes, PB is er niet gerust op. U evenmin neem ik aan.
Nee, het is waarschijnlijk toch eerder een prestigekwestie. Dat UWV-gat, daar is De Geus waarschijnlijk zelf nog niet eens opgekomen. De man heeft het veel te druk met zijn prive-oorlog met de vakbonden. Want dat heeft-ie: oorlog met de vakbonden, en dat zullen we goddomme in dit land allemaal weten ook! Is die vent nou toch helemaal besodemieterd?! De Geus? Nee! De Kneus!

Doctor is hij. En hij kijkt mijn scriptie na. Leuk natuurlijk zo’n titeltje voor je naam, maar het zegt niets. De goede man spreekt bijvoorbeeld voor een doctor beroerd Engels. Terwijl hij een versie van mijn scriptie bekijkt zegt hij: ‘Ik heb toch liever dat je academischer schrijft. Je denkt en schrijft teveel als journalist.’ Niet zo heel gek, gezien mijn eerdere bezigheden. En als journalist schrijf ik lang zo slecht nog niet, al zeg ik het zelve. Academisch schrijven wil vaak zeggen dat je lult tot je zelf elke zin vier keer moet lezen om ‘m te begrijpen. Een soort ambtenarentaaltje. Ik vind het allemaal best met mijn doctor. Helderheid wil ik, ik moet zelf immers ook nog snappen wat er staat! Dan maar journalistiek!

Oh ja, toch nog wat te melden. De Tussenstand UWV. Want: het UWV-debacle is vandaag weer groter geworden. Wat blijkt? UWV heeft vele tientallen miljoenen Eurie’s in kas, die daar helemaal niet thuis horen. Sommigen denken zelfs dat het meer dan 100 miljoen Eurie’s betreft. Eurie’s, die allang aan bedrijven terugbetaald hadden moeten worden. Omdat ze ten onrechte werden geincasseerd. Lang en ingewikkeld verhaal, maar het komt er op neer dat bedrijven vette boetes krijgen wanneer een werknemer in de WAO terecht komt. Wanneer na een paar maanden blijkt dat de man/vrouw in kwestie weer geheel of deels de WAO uit kan, geeft de ene UWV-afdeling dit niet door aan de andere UWV-afdeling. Waardoor de boete-inning gewoon doorgaat. En bedrijven dus voor Jan met de korte Achternaam die boete blijven betalen. Dit boetepremiestelsel zit dermate ingewikkeld in elkaar, dat bedrijven amper de gewone premie kunnen onderscheiden van de boete-premie. Veel bedrijven hebben daardoor niet in de gaten dat ze boetes betalen, die ze helemaal niet hoeven te betalen. Bent U er nog? Het valt me op dat De Geus nog steeds op zijn stoel zit…

Vandaag heb ik verder eigenlijk nix te melden. Behalve dan dat d’een of andere oen in het bedrijf de memorycard uit de digitale camera heeft gehaald. De card, die er normaal gesproken altijd in zit. Wat PB dus niet heeft gecontroleerd. Omdat die card er altijd in zit. Deze keer niet dus. Zodat PB hedenmiddag kiekjes heeft lopen maken tijdens een bijeenkomst, die dus niet werden opgeslagen in de camera. En dus geen kiekjes. En daar kom je dan pas achter wanneer je thuis de foto’s wilt bekijken. Leuk he?

PB’s volgende auto staat sinds vandaag vast. De gelikte combinatie van iPod en BMW is het dus gewoon helemaal. Knalkar met nonstop muziek tussen Amsterdam en Athene. Duur? Ja. Betaalbereidheid? Ja. Kwestie van smaak willen invullen. En van prioriteiten stellen. Gaat gebeuren! (Zeg nou zelf: mooi of niet mooi)? Voorproefje: klein, middel en groot.

U vraagt zich wellicht af: schrijven IlseKelle, JJ en Juffrouw Jannie nix meer? Welnu: hier volgt een dienstmededeling. IlseKelle (aka IK) heeft het te druk met zijn tweedaags tuinfeest vol bier, cultuur en muziek. JJ werkt aan een scriptie die af moet voordat ze Italie onveilig gaat maken. En Juffrouw Jannie zit in Portugal: er waren kaartjes van de koffieleverancier. Vandaar. PB bewaakt het fort als vanouds alleen. En moet bovendien maar zien hoe hij aan verse koffie komt: de studiokantine is hermetisch dicht. Juffrouw Jannie duldt nu eenmaal geen vreemdengerommel in haar domein. Nog een week, en dan is ze er weer. En hebben we in de studio weer echte koffie.

Hij is onmiskenbaar van Turkse komaf. Gitzwart haar, donkere zwarte ogen, enorme zwarte snor. Vertwijfeld en wanhopig staat hij naast zijn trots, die hij zojuist in de berm van de Rijksweg te D. heeft weten te sturen. De motorkap staat open. Het meest onooglijke Opel Corsaatje dat PB ooit heeft gezien. Zichtbaar van een lang geleden bouwjaar, maar keurig opgepoetst en onderhouden. De stereotype balletjes langs de voorruit, een sticker met de Turkse vlag op de achterruit. Als ik langsloop met Hund groet ik hem en vraag wat er is. De man kijkt me in pure wanhoop aan en mompelt iets van “Auwtoo kapoet”. Ik vraag “Erg kaput?”. Hij knikt ja: “Auwtoo totaal kapoet. Machts nix mehr. Hoe iek noe naar Oberhausen?”.
Nu staat PB bepaald niet bekend om vergevorderde kennis der autotechniek. Maar ik kijk toch even onder de motorkap. Je weet maar nooit hoe een koe een haas vangt. En jawel, ik zie na wat zoeken door het motorcompartiment de vermoedelijke oorzaak al: een van de draden van de accu ligt los: de klem is eraf gesprongen, maar hangt er nog net bij. Ik zeg “Ich repariere auto”. De man kijkt me ongelovig aan. Ik steek de duim op en duik onder de motorkap. Hund Julie nestelt zich kwispelend naast de man en wacht keurig tot PB de accukabnel er weer op heeft gedrukt. Beetje aandraaien en hoppa, zit weer vast.
Ik kom weer onder de kap vandaan en zeg: “Sie auto starten ja?”. De man kijkt me aan maar snapt me niet. Ik maak een beweging alsof ik een auto start met het sleuteltje. “Ah! OK!”. Hij snapt het en wurmt zich in de Corsa. En jawel, het motortje start weer. De man jumpt zowat door het dakje van vreugde, komt de auto weer uit en drukt mijn hand met beide handen. Zijn snor krult van oor tot oor. “Danke, danke!” zegt hij. “Und du auch Danke”, zegt-ie tegen Hund en haalt Julie even over de bol. Dan stapt-ie en en tuft weg, luid toeterend, een enorme blauwe walm uit de uitlaat, op weg naar Oberhausen. Dattie daarbij de verkeerde kant op rijdt richting Arnhem bedenk ik me later pas. Zal wel goed komen. Leuk om met zo’n simpele handeling iemand zo blij te maken. Tevreden zetten Hund und ich onze wandeling voort. Het mooie weer is ineens een beetje mooier geworden.

Nou, de Oranjekoorts had ons allen vet te pakken gisteravond. Ik weet het: PB is van “Voetbah!”, maar voor dit soort spannende wedstrijden gaat PB voor de bijl. En Mevrouw PB trouwens ook. Tijdens de strafschoppen hield ze het niet meer en liep met onze vriend Appie, die er ook niet meer tegen kon, gillend de straat op. PB kneep ondertussen Astrid, de vrouw van Appie, voor de buis bont en blauw van spanning. En omgekeerd trouwens net zo. Pas toen alles in kannen en kruiken was durfden Mevrouw PB en Appie weer het huis te betreden, waarna we nog lang hebben nagefeest. Het was me het verjaardagje wel. Tja, en dan gaan we dus woensdagavond doodleuk weer opnieuw de voetbalstress in, in de Oranjestraat. Kan mij het bommen: nu we dan toch voor de voetbalbijl zijn gaan we ook door tot het gaatje!

OK: PB moet eraan geloven. Het Gaat Hier Morgen Gebeuren. Ideetje van Dochter PB. De hut wordt hier morgen volgehangen met oranje vlaggetjes. Wat wil het geval? Mevrouw PB is morgen jarig, en dus komt er Visite. En morgenavond….. juist! Ik heb al dringend de vraag gekregen of er morgenavond wel wordt gekeken. “Anders komen we niet”, klonk het dreigend. De familie- en vriendenmeute weet hoe PB overwegend over voetbah denkt. Ik heb ze gerustgesteld: de vlaggetjes gaan langs het plafond en de buis gaat op Nederland-Zweden. En ik moet zeggen: dit soort wedstrijden zijn leuk. Woensdag was al spannend, morgen zal dat niet anders zijn. Morgen is de woonkamer bij PB voor 1 keer Oranje!

Ik kan er zo langzamerhand een weblogje mee vullen, met dat UWV. Op 18-06 werd bekend dat deze geldmasjiene 95 miljoen Euro te veel uitgaf aan externe inhuurkrachten (niet 40 maar 135). Daarna hoorden we dat er veel te veel is uitgegeven aan keuringsartsen, waardoor het teveel aan uitgegeven Eurie’s al opliep tot ergens rond de 240 miljoen. En wat horen we vandaag? Er is ook nog eens 40 miljoen Eurie’s uitgegeven aan mislukte automatiseringsprojecten. Dat brengt de tussenstand (er komt vast nog meer) op 280 miljoen Eurie’s die over de balk zijn gesmeten bij deze tent. Plus natuurlijk de peperdure herverbouwing, waarmee het allemaal begon. Dit alles van uw en mijn belastingmuntjes wel te verstaan. Uitgaand van 16 miljoen Nederlanders: 280/16 = 17,50 Euro per kop van de Nederlandse bevolking. In dit gezin dus maal 4 = 70 Eurie’s. Gezin PB is 70 Eurie’s kwijt aan dat gedonderder bij UWV! Gloeiende! Waar kan ik dat geld terugeisen? Bij De Geus? Ben bang van niet. Wanneer De Geus hier niet op struikelt weet PB het ook niet meer…

Wat brengt de dag van vandaag? Een vol programma. Eerst een wat moeizame start na gisteravond: het was beregezellig, maar geen 40 man zoals aangekondigd. Geeft niet: de herrie was voor 80, en da’s ook goed. Dan toch maar even een dagje werken. Einde middag nieuwe strategische plannen aanhoren voor het bedrijf, waar PB de bammetjes verdient. En dan hop-hop-hop naar de diploma-uitreiking van Dochter PB, die zich daarna gediplomeerd sociaal-pedagogisch werkster mag noemen. Vanavond laat kan ik dan pas weer de sleutel in het slot van de voordeur steken. Kortom: even achterover op de bank zit er niet in vandaag. Het is ook elk jaar hetzelfde: de laatste paar weken voor de zomervakantie zijn altijd een heksenketel. Dit moet nog even, dat moet nog even. Alles moet af. Deadline, deadline…. Is dat bij U ook zo?

Het zal U niet zijn ontgaan: er raasden vanavond twee stormen over Nederland. Die met windstoten tot 110 kilometer per uur. En de Oranje-storm. Wat een toestand. Dit maakt De Wissel weer tot een storm in een glas water. Wel even dit: die idioten, die openlijk voor radio en TV verklaarden dat Advocaat doodgeschoten dan wel gestenigd (Jan Mulder bij Barend en Van Dorp) moest worden. Kan niet! Lui, die dat vanuit hun publieke (en dus verantwoordelijke) positie uitbraken voor microfoon of camera, dienen een enorme schop onder hun kont te krijgen en voor altijd uit de media te worden verbannen. Jan Mulder voorop. Verder is het feest vanavond. De Duitsers Liggen Eruit! Heerlijk. Dit zal ons Hollanders, die in Duitsland steevast worden aangeduid als “das Gelbe Gefahr” (we rijden daar niet hard genoeg), nog veel aangename momenten geven tijdens ons zomerverblijf auf der Kampingplatz in Deutschland. Het T-shirt met de tekst “Deutschland alles ist vorbei”, een erfenis uit 1988, kan weer uit de kast. Jawohl!

Op de redactie van PBDoetMee heerst hedenavond gedurende de wedstrijd zwaar verlaagde paraatheid. Dit vanwege Nederland-Letland uiteraard, een wedstrijd die we toch niet willen laten lopen. PB vervoegt zich in een met oranje vlaggetjes volgehangen straat, en wurmt zich daar in een huiskamer van goede vrienden. Een huiskamer, die normaal gsproken tien man kan hebben, maar waar hedenavond zo’n veertig man zullen samendrommen. En dit dan weer omdat de storm het oranje hangzeil over de achtertuin aan gort heeft geblazen. Een heuse stormschade dus. Het zal de pret niet drukken, want we zitten toch droog vanavond. Hoppa: op naar de Grote Klap, whatever that will be.

PB legt U vanavond een vraag voor. Het gebeurde alweer vorige week woensdag. Het verkeer in Arnhem zit muurvast, omdat een van de belangrijkste invalswegen is afgesloten wegens werkzaamheden. Er staan Verkeersregelaars, dienaren van Hermandad in oranje hesjes. Compleet met fluitjes en driftige zwaaiarmpjes. Bij het NS-station is de chaos compleet: alles zit muurvast.
Vlak voor een oversteekplaats staat zo’n zwaaiarmpje, die mij driftig gebaart aan te sluiten. Dat doe ik, en sta daarna dus op de oversteekplaats. Prompt begint verkeersregelaartje tegen me te zeikstralen dat ik de verkeersregels niet ken, en niet op de oversteekplaats mag stilstaan. Terwijl hij zojuist mij driftig gebaarde aan te sluiten. Ik draai mijn raampje open en zeg: “Dit klopt niet, verkeersbroeder. Je gebaart me aan te sluiten, en zeikt nu dat ik verkeerd sta opgesteld.” Er is niet met de man te praten: ik krijg nog een paar verwijten naar mijn hoofd en dreigt me op de bon te slingeren. Ik zeg dat hij dat vooral moet doen, maar dattie er vervolgens wel op moet rekenen dat hij nog niet van me af is. Dat ik niet zonder slag of stoot ga betalen vanwege zijn stommiteit.
Met name die laatste uitspraak valt slecht, maar hij gaat er verder niet op in. Het bonnenboekje blijft onder de pet. Ik zeg dattie het verder maar moet bekijken en draai het raampje weer dicht. We staan nog een minuut of wat naast elkaar, dan kan ik weer een metertje of wat opschuiven.
De vraag is nu: wie zit er nou verkeerd. PB, omdat-ie (en dat weet ik ook wel) niet op een oversteekplaats mag stoppen. Of de verkeerspief, die me dringend gebood (het is tenslotte een politieman) om aan te sluiten, dus impliciet om op de oversteekplaats te gaan staan. Leuk dilemma, nietwaar? Wie heeft het juiste antwoord in deze prangende kwestie?

Het scheelde maar een haar of PB had vanochtend een onverwachte bijdrage geleverd aan de Nederlands-Tsjechische betrekkingen. In het kader van hun toetreding tot Europa, zullen we maar zeggen. Plaats van handeling: snelweg A12. Omstandigheden: drukdrukdruk. Autootje voor me met twee aardig ogende dames erin. Tsjechisch nummerbord, plus plakkertje met garagenaam met een a plus omgekeerd dakje erop, Typisch Tsjechisch dus, kan niet missen. Plots staat de hele meute voor PB boven op de rem. Precies op het moment dat ik de autoradio wat harder wil zetten voor het nieuws. Ik kijk weer op en zie de rode lampkes van de Tsjechische dames (niet verkeerd opvatten svp) snel opdoemen. Ik trap op de rem, gierende bandjes, en (het zal twee centimeter geweest zijn) net op tijd sta ik stil. Ik zwaai even vrolijk naar de dames. De Tsjechische achter het stuur bliekt met ogen zo groot als schoteltjes verschrikt in haar achteruitkijkspiegeltje. Welkom in Europa dames!