Dezer dagen vallen dagelijks de laatste exemplaren van het ooit zo roemruchte NRC Handelsblad op mijn deurmat. Met enige spijt neem ik afscheid van een krant, die in de destijds nog zeer pluriforme dagbladwereld op eenzame hoogte verkeerde in intellectueel opzicht. toen: gedegen verslaggeving, heerlijk saaie opmaak, een ploeg opiniemakers van deurig rechts tot hanig links. Veel aandacht voor wetenschap, academische disputen en cultuur. Per 1 juli is het afgelopen met de…
Slijpsteen voor de geest?
Toen die slogan nog niet bestond was die van toepassing. Sinds het bestaan ervan niet meer. DÈ NRC van toen is afgegleden naar een bedenkelijk niveau. Een sluipend proces, dat wel. Maar voor mij kwam de kentering in de weken voorafgaande aan de moord op Pim Fortuyn en de constatering dat dit blad – dat verlichting en vrijheid als wapen draagt – de journalistieke doodzonde beging om mee te gaan huilen met de wolven, die een uitgesproken democraat meenden te moeten neersabelen als fascist en racist. Op de dag dat er 5 kogels door een lijf werden gejaagd, bestond de hoofdredactie het een commentaar te publiceren, dat ons de Musolini van Nederland voorschotelde op ongelooflijk reactionaire wijze.
Het hoofdredactioneel beleid heeft destijds irreparabele schade aangericht en het blazoen van Lux en Libertas met bloed bevlekt. Nooit meer zal, in de voortgaande verschaling van krantenland, de NRC de positie van de nationale Frankfurter Algemeine heroveren. Het is gebeurd met de exclusieve status van een krant voor weldenkend Nederland. Is het toeval dat de deconfiture is ingezet met de wisseling in hoofdredactie, enige jaren geleden? Nee, onder Marc Chavannes was dit waarschijnlijk niet zo rigoureus geweest. Feit is dat met de komst van ene Folkert Jensma als hoofdredacteur het klimaat is omgeslagen in het Rotterdamse. Als een journalist – die ik nooit heb kunnen betrappen op enige kennis van zaken van wat dan ook – aan het roer wordt gezet van een luxe cruiseschip, dan moet de zaak wel op de klippen lopen. En dat is inmiddels het geval, want de NRC zit journalistiek niet alleen op een dood spoor, maar de krant laat zich tegenwoordig ook gijzelen door commerciÎle doelen.
We hoorden Logica CMG al vaker op de radio verkondigen dat men meer te weten kon komen ‘in de NRC van vandaag’. En neem de krant van 3 juni, waar Achmea zich redactioneel mag inkopen met Nederpoort, ‘Nederlands jongste gemeente’. De achterpagina van het eerste katern is opgemaakt als voorpagina van de ‘Nederpoorter Courant’. Met de loep is in 6 punts letter nog wel ‘advertentie’ vermeld, maar de trend is gezet….en NRC wordt dus een vrijplaats voor advertorials van uiteenlopend allooi (enfin, de opmakers bij NRC hebben er weer een klus bij…).
Shake out
Kranten, dat moet gezegd, vechten met teruglopende abonneebestanden voor hun voortbestaan en een verdere shake out is aanstaande. Wellicht is in de toekomst nog plaats voor twee of drie titels en mogelijk zullen regionale bladen meer succes hebben in deze survival of de fittest…ik betwijfel of de NRC tot de overlevers zal behoren. Max Pam inruilen voor een boulevard-troetelnicht mag best, maar de bedoelingen zijn niet integer. Youp is een repeterende breuk van zichzelf en rijp voor de Telegraaf. Onder de huidige hoofdredacteur, die aantoonbaar bereid is de redactionele formule te verzieken met populistische schrijfsels en die zich door de directie strak laat aanlijnen, is er maar ÈÈn richting voor de NRC: neerwaarts. Luctor non emergo.
Hoe lang laat de redactie zich nog mangelen door een vazal van de directie, die meer oog heeft voor ‘return on sales’ dan voor behoud van een instituut voor weldenkend Nederland. Slijpsteen voor de geest of ordinaire hersenverweking…dat is de vraag. Ooit bezong Joop Visser (Jaap Fisher) de Volkskrant als een kutkrant en hij had gelijk. Het kostte me nog jaren om dat in te zien en te switchen naar een die Trouw is aan de beginselen. Voordat Joop begint met ‘de NRC kan door de plee’ verlaat ik vroegtijdig dit zinkend schip. Maar ik beloof plechtig weer aan boord te stappen, als er een hoofdredactie aantreedt die het aandurft om de krant weer de vooraanstaande positie te verschaffen die uiteindelijk te beste overlevingsstrategie zal blijken. Lux et Libertas, qualitate qua….
Dezer dagen vallen dagelijks de laatste exemplaren van het ooit zo roemruchte NRC Handelsblad op mijn deurmat. Met enige spijt neem ik afscheid van een krant, die in de destijds nog zeer pluriforme dagbladwereld op eenzame hoogte verkeerde in intellectueel opzicht. toen: gedegen verslaggeving, heerlijk saaie opmaak, een ploeg opiniemakers van deurig rechts tot hanig links. Veel aandacht voor wetenschap, academische disputen en cultuur. Per 1 juli is het afgelopen met de…
Slijpsteen voor de geest?
Toen die slogan nog niet bestond was die van toepassing. Sinds het bestaan ervan niet meer. DÈ NRC van toen is afgegleden naar een bedenkelijk niveau. Een sluipend proces, dat wel. Maar voor mij kwam de kentering in de weken voorafgaande aan de moord op Pim Fortuyn en de constatering dat dit blad – dat verlichting en vrijheid als wapen draagt – de journalistieke doodzonde beging om mee te gaan huilen met de wolven, die een uitgesproken democraat meenden te moeten neersabelen als fascist en racist. Op de dag dat er 5 kogels door een lijf werden gejaagd, bestond de hoofdredactie het een commentaar te publiceren, dat ons de Musolini van Nederland voorschotelde op ongelooflijk reactionaire wijze.
Het hoofdredactioneel beleid heeft destijds irreparabele schade aangericht en het blazoen van Lux en Libertas met bloed bevlekt. Nooit meer zal, in de voortgaande verschaling van krantenland, de NRC de positie van de nationale Frankfurter Algemeine heroveren. Het is gebeurd met de exclusieve status van een krant voor weldenkend Nederland. Is het toeval dat de deconfiture is ingezet met de wisseling in hoofdredactie, enige jaren geleden? Nee, onder Marc Chavannes was dit waarschijnlijk niet zo rigoureus geweest. Feit is dat met de komst van ene Folkert Jensma als hoofdredacteur het klimaat is omgeslagen in het Rotterdamse. Als een journalist – die ik nooit heb kunnen betrappen op enige kennis van zaken van wat dan ook – aan het roer wordt gezet van een luxe cruiseschip, dan moet de zaak wel op de klippen lopen. En dat is inmiddels het geval, want de NRC zit journalistiek niet alleen op een dood spoor, maar de krant laat zich tegenwoordig ook gijzelen door commerciÎle doelen.
We hoorden Logica CMG al vaker op de radio verkondigen dat men meer te weten kon komen ‘in de NRC van vandaag’. En neem de krant van 3 juni, waar Achmea zich redactioneel mag inkopen met Nederpoort, ‘Nederlands jongste gemeente’. De achterpagina van het eerste katern is opgemaakt als voorpagina van de ‘Nederpoorter Courant’. Met de loep is in 6 punts letter nog wel ‘advertentie’ vermeld, maar de trend is gezet….en NRC wordt dus een vrijplaats voor advertorials van uiteenlopend allooi (enfin, de opmakers bij NRC hebben er weer een klus bij…).
Shake out
Kranten, dat moet gezegd, vechten met teruglopende abonneebestanden voor hun voortbestaan en een verdere shake out is aanstaande. Wellicht is in de toekomst nog plaats voor twee of drie titels en mogelijk zullen regionale bladen meer succes hebben in deze survival of de fittest…ik betwijfel of de NRC tot de overlevers zal behoren. Max Pam inruilen voor een boulevard-troetelnicht mag best, maar de bedoelingen zijn niet integer. Youp is een repeterende breuk van zichzelf en rijp voor de Telegraaf. Onder de huidige hoofdredacteur, die aantoonbaar bereid is de redactionele formule te verzieken met populistische schrijfsels en die zich door de directie strak laat aanlijnen, is er maar ÈÈn richting voor de NRC: neerwaarts. Luctor non emergo.
Hoe lang laat de redactie zich nog mangelen door een vazal van de directie, die meer oog heeft voor ‘return on sales’ dan voor behoud van een instituut voor weldenkend Nederland. Slijpsteen voor de geest of ordinaire hersenverweking…dat is de vraag. Ooit bezong Joop Visser (Jaap Fisher) de Volkskrant als een kutkrant en hij had gelijk. Het kostte me nog jaren om dat in te zien en te switchen naar een die Trouw is aan de beginselen. Voordat Joop begint met ‘de NRC kan door de plee’ verlaat ik vroegtijdig dit zinkend schip. Maar ik beloof plechtig weer aan boord te stappen, als er een hoofdredactie aantreedt die het aandurft om de krant weer de vooraanstaande positie te verschaffen die uiteindelijk te beste overlevingsstrategie zal blijken. Lux et Libertas, qualitate qua….
