Paniek! We hebben gegeten en de koffie staat op tafel. Edoch: koffiemelk op. Da’s niet goed. Er mag in dit huis van alles op zijn, maar zeer beslist niet de koffiemelk. Dus springt PB in de voiture en scheurt naar het pompstation met mini-supermarkt. Daar is het behoorlijk druk. Slechts 1 kassa open en een rij van tien. Daar wordt thuis de koffie niet warmer van. Ik hol naar de vitrine, pak de koffiemelk, ren naar de niet in gebruik zijnde kassa en roep “Paniek, paniek”. Het meisje achter de kassa ken ik, ze studeert journalistiek. Ze kent me al langer dan vandaag en vraagt lachend wat er aan de hand is. Ik hou het pak koffiemelk omhoog en roep: “Thuis staat de koffie koud te worden. Dat kan absoluut niet!” En ja hoor, ze schuift van het ene kassaraampje naar het andere, geeft me een gniffelend knipoogje, rekent snel mijn koffiemelk af, en schuift weer naar de eerste kassa. Waar dus inmiddels al twaalf mensen in de rij staan. “Je bent een engel”, roep ik en stuif het pompstation weer uit. Als blikken konden doden was PB hedenavond in dat pompstation twaalf vreselijke doden gestorven. De koffie was nog prima te pruimen.
Of huppeltrutje met stropdas (zie 4 juni) nog in het politiebureau stennis heeft getrapt? Jaaaahhh! Nog geen uur na onze confrontatie in de makelaardij kwam ze met stoom en komend water verhaal halen bij de welkomstbalie van het lokale politiebureau. Alwaar de door mij ingeseinde wachtcommandant het door hem beloofde toneelstukje opvoerde. Stropdasje smeet de parkeerbon met een harde klap op de balie en vroeg om opheldering. De wachtcommandant bestudeerde met bloedserieuze blik de bon een paar minuten, las de opmerking die ik had geplaatst drie keer hardop na. Terwijl huppeltrut ongeduldig met de vingers op de balie trommelde. De wachtcommandant vroeg allereerst aan aktetasje of ze soms hem met die opmerking bedoelde. Stropdasje keek de wachtcommandant verbijsterd aan. En voor ze antwoord kon geven kreeg ze de volgende om de oren: of ze wel wist dat het streng verboden is op politiepapieren (de P-bon) persoonlijke boodschappen te krabbelen (is niet zo, maar het hakte er wel leuk op in). Turbotrutje verslikte zich zowat van woede en riep, dat niet zij maar die onheuse boer (ik dus) dat op de parkeerbon had gezet. Waarop de wachtcommandant haar met ernstige blik vroeg of ze dat wel kon bewijzen. Ja…eh….nee…..eh….. Dus, zei de wachtcommandant, U beschuldigt zomaar iemand terwijl U dat niet kunt bewijzen. Da’s niet zo netjes, mevrouw. Het mantelpakje plofte zowat uit elkaar van venijn. En werd uiteindelijk zo kwaad dat ze amper meer uit haar worden kon komen. De wachtcommandant stelde haar gerust en zei, dat hij er verder geen werk van zou maken indien ze ter plekke de boete voldeed, plus tien procent bureautoeslag natuurlijk (bestaat niet, maar ook deze hakte er weer lekker in). Van die toeslag raakte stropdaskoffertje nog meer over de rooie, zodat de wachtcommandant de toeslag weer eraf deed. Uiteindelijk heeft ze betaald, contant, ziedend van woede, en is met gierende banden het terrein weer afgereden. Wachtcommandant overwoog nog even om er een dienstauto achteraan te sturen (je verlaat het politieterrein nu eenmaal niet met gierende banden), maar heeft het toch maar zo gelaten. Het toneelstukje was mooi genoeg geweest. Waarvoor hartelijk dank! Volgens mij bedenkt deze dame zich wel twee keer voordat ze weer iemand voor klootzak uitmaakt.
