Even geen pleurisparlement vandaag (morgen is weer een dag) maar wel de Venusovergang. Ja, mensen, Venus was vandaag heus in de overgang. Nu zijn we qua venussen en dito heuvels wel wat gewend hier op aarde: het sterft hier van de v’en in de overgang.
Maar, lieve luisteraars, in de RUIMTE gebeurt dat maar heel zelden, dus daar hebben ze ook heel wat minder last van die vrouwen, die allemaal gek gaan doen omdat de hormonenhuishouding een klerezooi is…
Enifn, onze Planeet Venus had het vanochtend echt wel even moeilijk, want ze moest precies tussen zon en aarde door en ze wist natuurlijk dat een heel leger astrologische gluurders haar baan volgde…
Ja ook ik, lieve luiden, zat vanochtend klaar met mijn lasbril om te zien hoe vrouwe Venus tergend langzaam langs de onderkant van de zon streek en ons allen hier op aard vervulde met een vorm van astro-geilheid. Rond noen zat ik klaar om de zien hoe V door de Zon zou worden genomen in een alles verzengend ritueel…..
Maar niets…ik keek door de lasbril en zag slechts een koperen ploert, die geen punt wist te maken. Helemaal niks…geen voorspel…geen naspel….laat staan een hoogtepunt.
Tja, mannen zijn van Mars en alleen vrouwen….van Venus.
De vorige keer dat dit gebeurde was mijn oma nog niet geboren: zij kwam vier jaar later tevoorschijn, in 1886. Ze overleed in 1984, op 98-jarige leeftijd. De volgende keer dat we het in Nederland kunnen zien (over 122 jaar) zijn Mevrouw PB en PB zelve al zeer lang pleitheine, en onze kinderen ook. De kans dat Zoon PB in 2126 zijn 144-ste verjaardag (en Dochter PB haar 142-ste) zal vieren moet klein worden geacht. Dat kleine nietige vlekje, dat vandaag voor de zon langs kroop, symboliseert het nietige van ons bestaan welhaast op perfecte wijze.
Zocht een Sarah-plaatje voor bij het vorige stukje. Via Google. En krijg een heleboel Sarah’s te zien. Alle soorten en maten. En dan valt mijn oog op deze Sarah. Geen idee wie het is, waar ze woont, hoe ze verder heet. Maar een idee heb ik wel: deze Sarah is de moderne uitvoering van de Mona Lisa. Toch?
Het was vandaag een opeenstapeling van kleine natuurrampen. Eerst die verrekte zomphitte. Zomer is lekker, maar dit is weer te veel van het goede. Bah! Dan een deregulering in het kantoorkoelsysteem, waardoor een penetrante rotte eierenlucht door het gebouw kroop. Ramen open gezet, maar dat was evenmin een goed idee, want daardoor kwam de zomphitte binnendwarrelen. De krantenpagina’s dropen bijna van de beeldschermen af. Tweewerf bah! Vervolgens de rit naar huis, waarbij de airco weer sinds lange tijd op supercool werd gezet. Met een jakkesmuffestank als gevolg: airco moet kennelijk schoon gemaakt worden. Autoraampje dus maar open, want ademhalen is niet onbelangrijk. U raadt het al: weer die rotte mufhitte, nu in de auto. Driewerf bah! En net was ik even bij vrienden op visite, die -helaas- in een oranjevlaggetjesbuurt wonen. Ze doen mee om de lieve vrede te bewaren, maar niet uit overtuiging. Ik rij de straat in en zie zo’n enorme Sarah-pop op een krukje zitten. He, dacht ik nog, ik wist niet det de overbuurvrouw van Ab 50 was geworden. Ik stap uit en wil de pop bekijken. En: het ding BEWEEGT! Oei, het is n’en echte. De overbuurvrouw van next door, een buiten alle proporties gegroeide homp, luid puffend zittend op haar rollator-bankje. Prototype, inclusief aan alle kanten uitpuilende legging. Behoeft geen nadere beschrijving. Inclusief tandenloze versnellingsbak. En inclusief klein schootkeffertje, model wit etterbakje. De verpersoonlijking van de drukkende hitte. Hoe is het toch mogelijk. Vierwerf bah! Moet er eerlijkheidshalve wel bij vertellen dat de dame in kwestie mij uiterst vriendelijk begroette en de vriendelijkheid zelve was. Maar ja, toch jammer van die entourage…
Camiel Eurling, kandidaat Euro-parlementarier (CDA), is -nog voor hij in Brussel/Straatsburg is aangeland- al wereldberoemd in heel Google-land. Onder de fraaie term “gladjakker“. Juist!
