Feitelijk was het vandaag al Nederland-Duitsland. Hoewel het pas donderdag is hadden de Duitsers al Freitag. En dus kroop het Rurhgebied weer massaal in de Golfjes, Opeltjes, Fordjes en Mercedessen, en toog massaal over de Autobahn richting Zandvoort am Meer om daar de Deltawerken nog eens dunnetjes over te doen. Dan doen ze vaker per jaar, want bij onze Oosterburen is het al een nationale feestdag wanneer in Beieren een boom omvalt.
Van Duitsers heb je meestal last, en zo ook hedenochtend. De hele Autobahn stond vol witte nummerborden. Een file van wel 13 kilometer lang, lekker met z’n allen een enorme schade toebrengend aan de Nederlandse economie. Moet je voor de grap eens uitrekenen wat het kost wanneer heel oostelijk Nederland een uur te laat op het werk komt door de Duitse dagjesinvasie. Miljoenen volgens mij. Wanneer gaan we nu eindelijk eens een schadeclaim indienen in Berlijn? Geen Europarlementarier, die op dit idee komt. Stelletje sufferds.
PB was zo’n beetje de enige met een geel nummerbord, want de andere mobiele dorpsbewoners zijn kennelijk beter bekend met Duitse feestdagen dan ik, en hadden wijselijk de sluiproutes opgezocht. Ik was helaas de klos. En wanneer je zo een half uur tussen de binnentrekkende dagjesmacht staat krijg je volop de gelegenheid om de inhoud van al die autootjes eens goed te bestuderen.
Je staat er versteld van wat Duitsers allemaal in hun Opeltje bestel meezeulen voor die paar dagen. Uitpuilende combi’s, met de achterbandjes scheef van het overgewicht. Slaapzakken, tenten, schepjes, emmertjes, hangmatten, tassen, fietsen (allemaal nieuw: de voorraad uit 40-45 laten ze wijselijk thuis). En heel veel verveelde kindersmoeltjes voor de ramen.
Een van die Duitse ettertjes stak zijn tong naar me uit, begon daarop heel gemeen te lachen, en toonde me vervolgens een Duits voetbalvlaggetje met de beeldtenis van Der Rudi erop. U weet wel: die Voller, waar -ik meen- Frank Rijkaart in Milaan ooit een prachtige fluim bij in de nek parkeerde. En die nu bondscoach is van Der Mannschaft.
Ik bleef ernstig in gebreke: PB’s auto is niet voorzien van voetbalattributen, want die hele sport interesseert me geen jota. Ineens schoot me dat spotje te binnen van dat Duitse en Nederlandse echtpaar, die proberen elkaar van de weg te drukken. Even dacht ik “Zal ik….”, maar gelukkig won de rede het van de emotie en hield ik mijn stuur recht. “Bekommen sie die Koleren”, dacht ik nog, maar dat zal wel geen goed Duits zijn geweest.
Na twee kilometer beproeving kon ik bij de eerstvolgende afslag uit de Duitse invasie vluchten en de sluiproute nemen. Daar was het weer normaal met slechts een enkel nummerbord, vertrouwd geel met zwarte letters. Gelukkig kent de Duitse toeristeninvasie alleen Het Hazenpad (de A12, zo genoemd in 1945 omdat langs deze weg de Duitse bezetters het hazenpad richting der Heimat kozen), en niet de sluiproutes. PB tufte dan ook vrolijk neuriend door de natuur naar het werk. Geen Duitser meer te zien. Alleen vogeltjes en mooie vergezichten. De Veluwe is een prachtgebied in de vroege ochtenduren, heel wat beter dan de beton- en filenachtmerrie van het westen des lands. Heerlijk. Het werd vandaag nog erg druk op Zandvoort Beach.
