Buuv is dus ook een paar daagjes buitengaats geweest (golfuitje naar het Rijk van Nijmegen), maar zorgt nu dan even voor afwisseling in de PB-pauzestand.
Thuis gekomen weer flink ingeslagen bij de C1000 (fuck AH). Niets aan de hand, op zich, maar laat Buuv nu wonen in een gebied, dat des zomers sterft van de recreanten. Hier in de buurt de Landau Greenparks en de Center Parcs en nog veel meer zomer-kampeerders op allerlei mini- en maxi-campings.
Welnu, al die displaced persons zijn wel zo gis om niet in de peperdure camingsupers hun voer in te slaan, maar bij de C1000. Ook niets op tegen. Maar wie hier wel en niet thuishoort wordt pijnlijk duidelijk als we letten op de kleding. Vakantiegangers gaan namelijk, ook als het buiten giet en de modale supermarkt-ganger warm gekleed binnentreedt, immer gekleed in:
- ofwel glimmend trainingspak in de meest schrijnende kleuren, met daaronder slippers of gimpen
- ofwel slecht zittende korte broeken tot op de knie, met daarboven vormloze T-shirts die niets verhullend de hangtieten en -buiken exposeren. Deze mensensoort buigt zich bij voorkeur over de kant en klaar BBQ-pakketten in de vleesvakken, terwijl de meegesleurde kroost zeurt om cola en chips.
Waarschijnlijk door het jaar heen allemaal redelijk nette mensen, die zich voor enkele weken per jaar ontdoen van alle schroom en er ineens bij lopen als verwaarloosde asielzoekers. Een merkwaardig fenomeen.
Los daarvan is Buuv een ding opgevallen: het toenemend aantal Nederlanders, vooral onder jongeren, die gebukt gaan onder overgewicht. Die zwaarlijvigheid valt des te meer op al lillende dijen, geheel verdwenen tailes en roodverbrande vetnekken ongestoffeerd de supermarkt betreden. Bij die aanblik vergaat Buuv acuut de eetlust en aldus verliest Buuv de ponden die anderen er hebben aangevreten.

Eigenlijk is vanavond PB’s digitale zomerpauze al ingegaan, maar deze wil ik U toch niet onthouden. Vanavond, even na zevenen, barst het noodweer los boven de regio Arnhem. PB rijdt naar Velp, precies met de bui mee. Het waait hard, bliksemt, en stortregent. Bij Velp sta ik als vierde voor een verkeerslicht stil. Even verderop zie ik iets op de rijbaan liggen. Het lijkt een tak van een boom.

Wanneer de verkeerslichten op groen springen rijden we verder door de stromende regen en enorme plassen water op de weg. De eerste drie auto’s maken een ruime bocht om het obtstakel op de weg. Als ik eromheen wil rijden zie ik dat het geen boomtak is, maar een oude man. Ligt plat op z’n gezicht op straat, in het noodweer. Ik zet de auto aan de kant, doe de alarmlichten aan, en ben tegelijk met drie anderen die ook aan komen hollen bij de man. Hij is bij kennis, heeft veel bloed op zijn hoofd. Hij is aanspreekbaar en zegt geschrokken te zijn van het noodweer, de bliksem, waardoor hij is gestruikeld over zijn wandelstok. Ik bel 112 en we wachten. In de stromende regen.

Twee aanwonenden komen naar buiten met paraplu’s en houden die boven ons en de man. Ik praat wat met hem en zeg, dat hij zich geen zorgen hoeft te maken. De ambulance is onderweg. De man knikt en oogt heel rustig. En zo wachten we tot de ambulance er is. Nog steeds in de regen, die nu werkelijk als een totaal watergordijn voorbij striemt in de wind, die inmiddels tekeer gaat als een gek. Takken en bladeren vliegen ons om de oren. Niet echt lekker. De ambulance is er na 5 minuten al. Gelukkig maar. Ik kan de auto weer in, behoorlijk nat ondanks de paraplu’s.

Wat ik nou werkelijk on-be-grij-pe-lijk vind is dat de eerste drie bestuurders voor mij gewoon zijn doorgereden, terwijl ook zij <i>moeten</i> hebben gezien dat er een man op de weg lag. Wat een hufters. Bang voor een nat pak,  denk ik. Ze zouden zich werkelijk de ogen uit de kop moeten schamen. Het is niet te hopen voor ze dat hun vader of moeder ooit in zo’n positie voorbij wordt  gereden. Dat doe je toch niet? Je helpt toch? Of ben ik nou zo gek?

Theo Maassen, cabaretier, is nooit te beroerd om -laten we zeggen- grensverschuivend bezig te zijn. Weten we, en moet kunnen. Maassen voelt zich hierin gesterkt in zijn dolle gang, en heeft nu dan toch echt een te groot jasje aangetrokken. Hij heeft een rap opgenomen (titel: Doodsbedreiging), waarin hij stelling neemt tegen de arrestatie van rappers. Onder meer de rappers die in hun teksten Hirsi Ali dood wensen en het liefst alle Joden over de kling gejaagd zien. Homo’s van het dak smijten was al door een imam gebezigd, dus dat vonden de rappers al niet meer “cool” genoeg om in hun teksten op te nemen. De arrestaties brengen de vrijheid van meningsuiting in het gedrang, zegt Maassen. Nee, beste kerel, die arrestaties waarborgen juist de vrijheid van meningsuiting. Want wanneer een stelletje rappende petjes doodsbedreigingen uit in hun werkjes is dat geen vrijheid van meningsuiting meer, maar volop misbruik daarvan. Door dit soort mafkezen bij de pet te pakken zorgen we ervoor dat we ons realiseren dat vrijheid van meningsuiting ook betekent dat we er zorgvuldig mee omgaan. Grenzen verleggen: hartstikke goed, maar grenzen passeren: fout! Theo, niet goed: je neemt het op voor een stelletje mafkezen die het leven van een mens lager stellen dan hun idiologie (misschien is dit woord wel te zwaar voor de waanbeelden van de rappende petjes). Voortaan even nadenken voordat je weer denkt een grens te verleggen…
Natiksel. Heb ‘m nog eens een paar keer beluisterd. En zwak mijn scherp oordeel wat af. Doe ik niet moeilijk over. Wanneer je de bek van Maassen erbij denkt en er een label “satire” aan hangt vat ik humor en statement wel. Humor van een moeilijk bereikbaar plankje, dat wel. Nu alleen maar hopen dat de rappetjes de tekst van Theo niet serieus nemen. Want dat risico blijft onverminderd overeind.

Jo Wijnen is een wat zwaar op de hand levende columnist van De Gelderlander. Hij schrijft mooi, maar gaat soms wel erg diep en te veel in de mineur naar mijn smaak. Meestal denk ik “Man, zit toch niet zo te zaniken” nadat ik zijn column heb gelezen. Maar vandaag had-ie er een die mij recht uit het hart is gegrepen. Over navigatiesystemen.
PB beweert al lange tijd dattie geen Pratende Miep in zijn auto wil. Bovendien zou PB knettergek worden van dat dwingende stemmetje uit het dashboardkastje. Geen PM dus, omdat dan het allerlaatste stukje avontuur uit het autorijden wordt weggeslagen. Kaartlezen en zoeken zijn twee leuke avontuurtjes, en geven je de bevrediging dat je het toch weer hebt geflikt wanneer je op de plek des bestemmings arriveert. Een PM ontneemt je de verrassing van gekke dorpjes waar je in verdwaald raakt omdat je verkeerd bent gereden. Omdat je per abuis de verkeerde afslag nam.
Zo kwam ik ooit in midden-Frankrijk per ongeluk in een piepklein dorpje terecht, de naam weet ik niet meer, waar ik op het dorpsplein een koffie heb gedronken met een Amerikaan die daar al dertig jaar woonde. Een kunstenaar. John heette hij, zijn achternaam weet ik ook niet meer. Hij kwam uit New York, was die stad ontvlucht, met een Francaise getrouwd die inmiddels alweer de benen had genomen, en had zich uiteindelijk als kunstenaar in dat miniscule dorpje gevestigd. Paradijs op aarde, noemde hij het, en dat was het ook. Rust, stilte, de knusheid van een klein dorpsplein waar amper een auto kwam. Met Miep had ik dat nooit beleefd. Dankzij Geen Miep had ik op dat pleintje een leuke ontmoeting.
Geen Miep in het dashboard: je neemt veel beter in je op waar je bent, en waar je heen gaat. Met een PM in je auto doe je dat niet meer. “Je zoekt niet meer je eigen weg, maar volgt een stem die niet eens de jouwe is, van niets naar nergens”, schrijft Wijnen. Mee eens. Miep is een gevaarlijk mens: ze ontneemt je alle verrassing en doel zoeken, twee belangrijke elementen die het wezen van de mens bepalen. Dag Miep: PB wil met jou beslist geen verhouding!

Alarm code geel met een oranje randje. Nederland op scherp. Extra bewaking. O ja? Waar dan? PB was hedenmiddag te Schiphol en kon nog geen streepje bewaking ontdekken. Geen politiewagens bij de Schipholtunnel. Of langs de toeritten naar het vliegveld. Nul komma nul controle in de parkeergarage P1, rij 46, boerinnetje (wie wel eens zijn auto heeft kortgeparkeerd op Schiphol weet wat ik bedoel). Geen uniform of politiehond te bekennen in de lange loopsluis naar de grote hal. Geen extra controle bij het betreden van de grote Schiphol-hal. Trap af en op gelopen naar het NS-station: helemaal niets. Nix controle bij de roltrappen naar de vertrekverdieping. Beetje irri rondgehangen in de buurt van de incheckbalie van El Al. Totaal nul. Niemand die me tegenhield toen PB gewoon wat slenterend even langs de incheckbalies nummertje 17 (Turkse chartermaatschappijen) liep tot een meter of wat van de douanehokjes. He-le-maal niets!
Ik kan me niet aan het idee onttrekken dat ik van de alarmkleurtjes met bijbehorende extra veiligheidsmaatregelen niet echt een veilig gevoel heb overgehouden vandaag. Ministers. Ja, wanneer die per trein van A naar B tuffen, vliegt er wel een helicopter mee. En het torentje van onze MP wordt inmiddels ook bewaakt door gemaskerde figuren die bewapend en wel in de dakgoot van aanpalende percelen liggen. Maar wanneer PB over Schiphol struint…. niets, nul komma nada. En dat op een plek waarvan minister Remkes (hij is naar de tandarts geweest, is U dat al opgevallen?) ten stelligste beweert dat er extra en zichtbaar bewaking is ingesteld. Mag PB zo vrij zijn te noteren dat daar vandaag op Schiphol weinig van viel te zien?

Wanneer wu nu uns de sgrijftaal volledig gehoorneties (dus niet foneties) gaan gebruiku, zauw dat niet un stuk handigur zein? Ik weetut, er zein horduh neerlandisi die dit zauden verafsguwu. Maar er zein ook hordu jeugdigu die het leuk zoudu vindu, omdat zu in feitu al niet andurs doen met hun straat- en msn-taaltjus. Duz: als wu nau eens un Bond ter Buvordering van ut Gehoorneties Nedurlands zoudu oprigtu? Lijkt mu un interesant eksperiment. Probeertu het eens. Het is nog moejlukur dan u denkt.
Trouwens, zo uniek is het niet. Afrikaans (en niet Zuid-Afrikaans zoals meestal wordt gedacht) wordt grotendeels phonetisch geschreven. Afrikaans is een afsplitsing van het Middelnederlands, de taal die in ons land en de Vlaamse streek werd gesproken tussen 1200 en 1500 (meer info en een startcursus Middelnederlands in 10 lessen: hier). In de loop der jaren heeft deze taal zich tot een zelfstandige taal ontwikkeld, hoewel veel deskundigen het Afrikaans nog steeds zien als een zustertaal van het Nederlands. Andere deskundigen zien het Nederlands als een hoogst ongelukkige variant van het Afrikaans. Nah. Op deze website staat het allemaal nog eens keurig netjes uitgelegd. Wanneer U trouwens de startpagina van deze webiste oproept zult u zien: “Deze webwerf word tans hersien”. Mooi he: webwerf. Die houden we d’r in. PBDoetMee, de Nasionale Webwerf voor politiek, sociaal en ander (on)genoegen. Klinkt! Baje goet…
Mocht U zin hebben in een stukkie Middelnederlands lezen: PB snorde twee leuke verhaaltjes op met links het Middelnederlands, en rechts de moderne vertaling. De titels kent U vast nog wel uit uwen schooltijd: Karel ende Elegast, en Van den vos Reynaerde. Destijds snapte U er natuurlijk geen ene reet van (net als ondergetekende: welke gek komt toch op het idee om brugpiepers met deze teksten dood te gooien), nu met de moderne vertaling ernaast is het best te doen. Veel leesplezier.

PB zoekt kadootje voor collega-Mac-liefhebber. Begin deze week, in de binnenlanden achter Trier. De jongen in de pjoeterwinkel in Hermeskeil, type PC-hacker met lang haar, koene beeldschermblik en brilletje, kijkt me met vragende ogen aan. Panther? OSX? Nooit van gehoord. Apple? Ja, dat komt hem wel bekend voor. Toch zo’n antiek computermerk? Net als Commodore? En ZX80? Jochie heeft op de opleiding goed opgelet, maar is vergeten de actuele stand van zaken bij te houden. Ik heb toevallig een sleutelhanger waar het Apple-logo op staat. Laat ik hem zien. Bekend? Neuh, hij schudt het hoofd. Hmmm… in de Duitse binnenlanden mag Apple toch nog wat aan de naamsbekendheid gaan timmeren.

PB is weer even terug op het honk. Na vier dagen kou doorstaan in de omgeving van Trier. Dertien graden was het daar. Dertien! Overdag wel te verstaan. Koud! Dus. Alstublieftdankuwel. In de donkere uurtjes zakte het kwik naar een graad of acht. En ondertussen regen, regen en nog eens regen. De ene plenshoosbui na de andere. Met af en toe een droog uurtje ertussendoor. En zelfs in totaal twee uur waterig zonnetje. Waarop de hele meute dan naar buiten rende, de stoeltjes in de zonaanbidstand plaatste, om even lekker een korte periode te dromen dat het de hele dag zo lekker zonneprikkerig was. Gehuld in dikke trui, uiteraard. Duurde niet lang, of daar kwam het volgende schip met zure appels alweer aanzeilen. Hoppa: spetteren maar weer. Het was afzien, beste lezers en lezeressen, regelrecht afzien. Qua weer dan, want qua gezelli was het wel dik in orde. Want wat doe je om de kou te verdrijven? Je hokt met z’n allen in een voortent inclusief campingkacheltje, en gaat op de voorraad alcohol interen. Plus een gezond potje slap ouwehoeren. Ik ben de enige echte computernerd in dat gezelschap (de meesten hebben nog nooit van webloggen gehoord), dus het onderwerp pjoeters is taboe. Prima, staat de focus van PB ook eens op wat anders. PB krijgt het zelfs voor elkaar om zonder ontwenningsverschijnselen een Internet-cafe te passeren. Een aderlating van de hoogste orde, kan ik U verzekeren. En zo werd het dus toch nog gezelli.

En? Liggen de speciale veiligheidstroepen ook bij U al in de straat? Dit land verkeert sinds acht uur vanavond in verhoogde staat van paraatheid. Vanwege aanslagdreiging. Gezelli. PB hoopt wel dat ze zijn caravan niet opblazen…

Zojuist teruggekeerd van een expeditie naar Almere. Verjaardag. Ik weet niet wat die Jorritsma, burgemeester van die betonklomp, bezielt wanneer ze in haar radiospotjes overenthousiast kirt dat “het allemaal gebeurt in Almere” en “dat we dat moois allemaal met eigen ogen moeten komen bekijken”. OK, de stroken tussen de stadsdelen ogen wel groenig (nu de blaadjes aan de bomen zitten) en ruim qua opzet, maar verder vindt PB er werkelijk geen ene fuck aan daar in Almere. En Mevrouw PB net zo min. Wat een troosteloze moderniteit. Geen millimeter historie of warmtegevoel te bekennen. Blij dat we bij terugkeer op de thuisbasis ons eigen landschapje weer om ons heen hebben. Dat ademt tenminste historie, gevoel, passie, gezelligheid. Dat voelt tenminste “thuus”.

Ze flikken het alweer bij Apple. Tijdens de WWDC (World Wide Developpers Convcention) liet Apple-CEO Steve Jobs weer eens zien waartoe ze bij Apple in staat zijn. De ene innovatie na de andere. Dubbeldik uit je dak, zeker wanneer je een Apple-user bent zoals ondergetekende. Een 30-inch LCD display met 4.2 miljoen pixels. Een nieuwe versie van OS X met alles d’rin wat de verwende pjoeteraar zich maar kan wensen. Muziek draadloos vanuit je Apple (en PC) naar de stereo-installatie in de huiskamer. Spotlight, een nieuwe zoektechnologie waarmee je supersimpel werkelijk alle informatie in de bestanden in je pjoeter kunt vinden. Realtime, terwijl je het zoekwoord intikt. Kom daar bij Windows maar eens om. Een nieuwe video-codec H.264, waarmee Apple 4x zoveel informatie op het scherm tovert bij gelijkblijvende belasting van netwerk en processor. Beeldscherm vullend super digi-kwaliteit. En nix schokkend beeld, maar totaal vloeiend. Hoppa. RSS ingebouwd in Apple’s browser Safari, die trouwens vele malen sneller is dan Internet Explorer. En nog veel meer new stuff, waarvan je spontaan gaat watertanden. Beschikbaar in Q1 van 2005, meer dan een jaar eerder dan de Windows-opvolger Longhorn, waar Microsoft nu al totale nachtmerries heeft. Nieuwsgierg geworden? Hier is de videostream van de presenatie van Steve Jobs op de openingsdag van de WWDC. Have fun.

Zo. Zoals elk jaar gaat PB in deze zomerperiode nagenoeg totaal in de digitale pauzestand. Helemaal van pjoeters afblijven lukt me toch niet, maar de frequentie gaat wel drastisch omlaag. Een soort van digitaal ontgiften. De tuin heeft uitermate dringend een opknapbeurt nodig. En de verflaag op PB’s woning is dermate antiek, dat het spontaan van het hout valt. Daar dient dus drastisch iets aan gedaan te worden. Toch wel lullig trouwens: een antieke verf van Vermeer levert 25 miljoen op, antieke verf op PB’s woning alleen maar veel werk. Nah…
Buurvrouw neemt hier de honeurs waar en bewaakt zodoende in haar eentje de wereld. Want ook Juffrouw Jannie is inmiddels met vakantie (niet naar Cuba gelukkig). En zelfs JJ heeft ons tijdelijk verlaten: haar scriptie is af, en ze is met de noorderzon naar de zuiderzon vetrokken. Rond begin augsutus moet alles en iedereen weer op het honk terug zijn, en zullen wij Buurvrouw van haar eenzame post ontheffen en weer in gezamenlijkheid optrekken. Voor wie ook vakantie heeft: veel plezier en geniet ervan! Doe ik ook.

Oei, daar heeft PB zich enigszins vergist in Buurvrouw, zo blijkt hedenavond. Gisteren maakte ik melding van mogelijke deelname van Buurvrouw aan dit weblog. En schetste haar als een deegroltante met krulspelden in het haar, type fan van Pim Fortuyn in lederen jasje, zijnde de buuv van een kennis van me. Dat laatste klopt wel, alleen nu blijkt dat Buurvrouw toch wat anders op de sociale ladder vertoeft dan ik dacht. Manlief blijkt geen trucker, maar eigenaar van een transportbedrijf. En Buurvouw holt niet met een deegroller door de straat, maar met een golfstick over de green. Vanaf deze plek mijn oprechte excuses aan Buurvrouw voor de mijnerzijds volkomen verkeerde typering. En dank voor de terechtwijzing in dezen: het boetekleed is met verve aangetrokken. Dat krijg je ervan, wanneer je verkeerd wordt geinformeerd en niet zelf ter plekke de informatie verifieert. Afijn, hoe dan ook: vanaf heden schrijft Buurvrouw mee. Ze had er toch zin in, ondanks het valse startje mijnerzijds. OK. PB weet niet wat er van komt. PB heeft wel een ernstige waarchuwing vooraf gegeven aan Buurvrouw: wanneer door haar toedoen onderling gedonder op de redactie ontstaat is het direct uit met de pret. Met dat gesodemieter hebben we hier inmiddels ervaring, en dat gaat niet een tweede keer rollen. Buurvrouw heeft beloofd zich -althans ter redactie- netjes te zullen gedragen. In geschrift is dat volgens haar een geheel andere kwestie. Kan ik me iets bij voorstellen. We zullen zien.

Vandaag in de nimmer aflatende serie “Een spotje op”: Alex Verburg. Schrijver van het boek En Najagen van Wind, uitgegeven bij de Arbeiderspers. Alex krijgt “de kots” van de managerscultuur in Nederland. U weet wel: van die jonge gassies in strak pak, die zonder enige kennis van zaken jou als doorgewinterde vakkenner gaan vertellen hoe je moet werken. Of van die arrivee midden veertigers-vijftigers, die vastgeroest en wel elke innovatie uit de weg gaan en hun stilstand aan het onder hen vallende personeel opdringen.
Sodemieter toch op, zo luidt samengevat de boodschap van Alex. En daar is PB het hartstochtelijk mee eens. Dit soort pakapen is een regelrechte ramp. Ze doen namelijk niets liever dan mensen aansturen. En doen dat vanuit levens- en werkervaring nul komma nada. De gevolgen zijn niet te overzien, maar in elk geval ronduit desastreus. Naturel talent wordt om zeep geholpen, initiatief wordt in de kiem gesmoord, en door hun regeldrang wordt onze samenleving opgedreven richting plastic maatschappij, schrijft Alex.
“Winst is de nieuwe religie. Tabellen en urenlijsten heersen over creativiteit. Het is allemaal berekenend geworden. Hier past maar 1 conclusie: dit is de weg naar het failliet van de samenleving”, zegt Alex. Klopt als een bus. “Werknemers worden niet meer beoordeeld op wat ze kunnen, maar of ze in het bedrijfsformat passen. Pas je daar niet in, dan kun je het schudden”, schrijft Alex. Klopt ook als een bus.
Verburg schrijft in dit boek wat velen van ons eigenlijk al wel weten, wat sommigen opschrijven in weblogs zoals dit, maar waarover de meerderheid zwijgt uit angst voor eventuele gevolgen. Want de regelende pakkenmacht (en laten we de strakke mantelpakjes niet vergeten!) vormt in z’n optelsom een totgaalregime, waartegen amper kruid gewassen is. Dat zegt niet Alex, maar dat zegt PB zelve. Uit ervaring: hij ziet het om zich heen gebeuren. Zoals zovelen het om zich heen zien gebeuren. Het is een epidemie, die amper nog is te stoppen.
Dit boekje komt als een geschenk uit troebele hemel: een aanradertje van het zuiverste water, wat PB betreft. Misschien dat er dan eindelijk eens hier en daar schellen van ogen vallen en adequate maatregelen worden genomen. De terugwaardering van oudere en ervaren werkers, de reactivering van creativiteit en innovatie, en de downscaling van de nobrains pakkenmacht. Misschien is dit land dan toch nog te redden. Meer info over de visie van Alex op zijn website.

De ene gast-weblogger heeft dit krot nog niet verlaten, of een andere dient zich alweer aan. Buurvrouw wil meedoen. Ze is niet echt mijn buurvrouw, maar wel de buuv van iemand die ik ken, dus is ze Buurvrouw. Snappu? Ik had ook haar echte naam kunnen noemen, want wie vermoedt er nu een potige struise huisdame achter de naam Kees? Hoewel: Mevrouw PB heeft een tante, die ook… nou ja, laat maar. To the point.
Buurvrouw heeft laten weten dat ze de lege redactieplek, ontstaan door het afhaken van IlseKelle, wel wil invullen. Ik weet eerlijk gezegd niet wat ik daar nu weer mee aan moet. Buurvrouw -hoewel uiterst aardig- is nogal, tja, wat zal ik zeggen, uit rap recht hout gesneden. Haar hart ligt op het puntje van de tong, en wanneer ze dat hier gaat bezigen zie ik de bui alweer hangen. Ben net bekomen van de soap (dank je Marian, goeie typering) van afgelopen periode.
U moet zich Buurvrouw voorstellen als een die met de deegroller in de hand vanachter het aanrecht de wereld wil verbeteren, te beginnen met haar eigen stoepje. Een anti-fotomodel pur sang. Bloemetjesjurken zijn haar favoriet, evenals Fransje Bauer en Tieneke Schouten. En ze heeft vanochtend kirrend van plezier over de schutting gemeld dat Jos Brink weer op TV was. En ze vindt Balkenende een reuze aardige vent, want ze stemt ook VVD (snappu hoe ver de maatschappelijke betrokkenheid van Buurvrouw reikt qua actieve kennis?).
Ik heb Buurvrouw laten weten dat ik er even over wil nadenken. Argument: wil ik wel als enige vent met drie dames een weblog runnen? Juffrouw Jannie draait al weer een tijdje mee en staat ook niet bekend als bijzonder rustig. En JJ: die moeten we nog wat beter leren kennen, want de intensiteit van haar bijdragen hier was nog niet zo groot door een af te ronden scriptie over -als ik het goed begrijp- die meekijk-ikoontjes van de TV. Waarover ze inmiddels ernstig oorlog voert met d’een of andere deskundig specialistische randdebiel. Omdat die vindt dat JJ als journaliste te journalistiek schrijft. Het moet moeilijker, academischer. Nu vraag ik je…
PB gaat er nog even een nachtje over slapen. Of van wakker liggen. Want wat gebeurt er wanneer ik Buurvouw vertel dat ze niet kan of mag meedoen? Voor mijn leven moet dan worden gevreesd, want Buurman -trucker dus vaak van huis, zo ook nu ergens in Rusland onderweg- komt ooit weer een keer thuis. En wanneer Buurman hoort dat…. oei, oei, oei…

Wel eens geprobeerd online aangifte te doen bij de politie? Via www.politie.nl? Nou, da’s een hele belevenis. Klaar voor een rondje politielogica? Daar gaat-ie.
U weet vast nog dat vorige week PB’s nummerbordje van de auto werd getrapt door een stelletje dronken dropkanissen. Nou, daarvan zal ik eens fijn online aangifte doen, dacht ik in mijn opperste optimisme. Scheelt weer een wandeling naar het lokale politiebureau, dat trouwens toch alleen op kantoortijden open is. En ja, dan werkt PB ook, dus dat wordt ingewikkelde zaak. Online dus. Lang leve de moderne tijd.
U vermoedt al: dat ging dus helemaal verkeerd. De eerste poging. Alles netjes ingevuld, onder het trefwoord: “vernieling aan of van auto”. Toch? De heren hadden immers mijn nummerbordje eraf getrapt, de houder kapot, en het nummerbord foetsie. Dat ik dat bord na het doen van deze aangfifte toevallig weer terugvond in de bosjes nabij ons huis doet dus even niet ter zake. Geregeld. Dacht ik.
Niet dus. Ik krijg een standaard mailtje met de mededeling dat ik van dit voorval geen aangifte online kan doen. Terwijl dat toch echt op de website staat. Ik bel. Wat blijkt: de werkelijke reden van afwijzing staat niet in de afwijzingsmail, maar krijg ik mondeling te horen. Het is diefstal, geen vernieling. Omdat het nummerbord is verdwenen. O. Lekker handig, zo’n non-informatief mailtje…
Nou, OK. We zijn inmiddels twee dagen verder. Tweede poging: ik doe wederom online aangifte, nu onder het kopje “diefstal van of vanaf auto.” Dat ik het nummerbord inmiddels heb teruggevonden doet aan de diefstal niets af, had oom agent aan de telefoon me uitgelegd. Gejat is gejat. Nou, OK dan, da’s heldere taal van Hemandad.
U raadt het weer: een dag later komt er alweer een standaard afwijzingsmailtje, met dezelfde tekst als het eerste. Ik kan van dit feit geen aangifte online doen. Terwijl oom agent me toch echt had verteld dat dat wel kon. Zucht…
Ik heb nog niet gebeld, want ik ben bang dat ik erg onaardige dingen tegen de dienstdoende agent ga zeggen, terwijl hij (of zij, want dat risico loop je ook nog als je met de politie belt: vrouwelijke agenten klinken altijd tamelijk bitserig en/of neerbuigend door de pheun, en da’s beslist niet goed voor PB’s humeur) er waarschijnlijk ook niets aan kan doen dat ze bij de politie-automatisering no-brains aan het werk hebben.
Leuk, die digitale dienstverlening, alleen het werkt dus voor geen meter. En de afhandelingscommunicatie deugt ook al niet. Verbaaltaal waar je nix aan hebt en die ook geen enkele nuttige informatie bevat. Behalve dan dat je bij het politiebureau langs kunt gaan om aangifte te doen. Ja, hallo! Wakker worden!
Nu moet ik -wil ik aangifte doen- uiteindelijk dus toch naar het politiebureau, en inmiddels zijn we al meer dan een week verder. Als U het PB vraagt is dit een schoolvoorbeeld van worstje voor de neus hangen (U hoeft niet door weer en wind naar het buro, heerlijk) maar net niet mogen happen. Da’s puur ontmoedigingsbeleid. Toch?

Eerder vanavond maar weer eens voor de zoveelste keer dat mobiele nummer gebeld. Vanwege dat droompje. Nog steeds geen contact. Wat zijn dat voor amateurs, die hun auto opsieren met een bordje “Te Koop” en een mobiel nummer, en vervolgens volkomen onbereikbaar zijn. Schiet niet op. Dat wordt naast het potje piesen, vrees ik…

Zo. De Grieken hebben dus gewonnen. Daarvoor hoefden we hier niet eens de TV aan te hebben. Even verderop is een van de vier restaurants in dit dorp. En da’s dus -U raadt het al- een Grieks restaurant. De bemanning van dit etablissement gaat op dit moment volkomen en totaal uit hun dak. Ze rennen als gekken over de parkeerplaats met een Griekse vlag om hun schouders. En schreeuwen heel D. bij elkaar. Het is dat PB nog steeds met een vette griep rondsukkelt, anders had ik er even een kijkje genomen en een Ouzootje geklonken. Nou ja, misschien zijn ze over twee jaar wereldkampioen. Dan haal ik de schade wel in.