Tweezaam
Hoe eenzaam kan een mens zijn…dat is de vraag. Eenzaamheid is een relatief en bovendien geheel afgekloven begrip….Stel eens dat iemand tegen je zegt: ik ben eenzaam…tien tegen een dat je met je mond vol tanden staat en je verschrikkelijk ongemakkelijk gaat voelen…eenzaamheid valt nu eenmaal niet te delen, zelfs niet met je beste vrienden…
Zes uur ‘s ochtends te vroeg klaar wakker zijn en vanaf je bedrand door het raam naar buiten staren…de natuur is erg groen en de vogels flierefluiten…zij wel…achter je een verder verlaten tweepersoons bed…
…Wakker worden met twee hersenhelften die ongevraagd op volle toeren filosoferen over het alleen zijn…ach, van eenzaamheid is pas echt sprake als je ook jezelf hebt verloren….of als je al acht maanden dood ligt voordat ze je vinden (zoals gisteren het radiojournaal meldde)…
..Momenten van eenzaamheid kent iedereen, wat anders is het als zich een structurele solitude manifesteert…Ben ik nu eenzaam? Op deze vroege ochtend moet ik mezelf het antwoord schuldig blijven…op ÈÈn bijgedachte na: ik ben in ieder geval niet tweezaam…
Categories: Nog geen etiketje
eenzaamheid… tsja, ik denk ook weleens in mn flatje: ‘wat doe ik hier?’ Maar goed gelukkig heb ik leuke vriendjes en vriendinnetjes. succes met de eventuele eenzaamheid!
Zeer bedankt!
De omstandigheid dat iemand niet tweezaam is wordt vaak als eenzaamheid ervaren. Maar dat hoeft lang niet altijd zo te zijn – misschien ben je wel tienzaam, IlseKelle. Ga maar eens tellen! (Ik rijm…
)