PBDoetMee

Wel eens geprobeerd online aangifte te doen bij de politie? Via www.politie.nl? Nou, da’s een hele belevenis. Klaar voor een rondje politielogica? Daar gaat-ie.
U weet vast nog dat vorige week PB’s nummerbordje van de auto werd getrapt door een stelletje dronken dropkanissen. Nou, daarvan zal ik eens fijn online aangifte doen, dacht ik in mijn opperste optimisme. Scheelt weer een wandeling naar het lokale politiebureau, dat trouwens toch alleen op kantoortijden open is. En ja, dan werkt PB ook, dus dat wordt ingewikkelde zaak. Online dus. Lang leve de moderne tijd.
U vermoedt al: dat ging dus helemaal verkeerd. De eerste poging. Alles netjes ingevuld, onder het trefwoord: “vernieling aan of van auto”. Toch? De heren hadden immers mijn nummerbordje eraf getrapt, de houder kapot, en het nummerbord foetsie. Dat ik dat bord na het doen van deze aangfifte toevallig weer terugvond in de bosjes nabij ons huis doet dus even niet ter zake. Geregeld. Dacht ik.
Niet dus. Ik krijg een standaard mailtje met de mededeling dat ik van dit voorval geen aangifte online kan doen. Terwijl dat toch echt op de website staat. Ik bel. Wat blijkt: de werkelijke reden van afwijzing staat niet in de afwijzingsmail, maar krijg ik mondeling te horen. Het is diefstal, geen vernieling. Omdat het nummerbord is verdwenen. O. Lekker handig, zo’n non-informatief mailtje…
Nou, OK. We zijn inmiddels twee dagen verder. Tweede poging: ik doe wederom online aangifte, nu onder het kopje “diefstal van of vanaf auto.” Dat ik het nummerbord inmiddels heb teruggevonden doet aan de diefstal niets af, had oom agent aan de telefoon me uitgelegd. Gejat is gejat. Nou, OK dan, da’s heldere taal van Hemandad.
U raadt het weer: een dag later komt er alweer een standaard afwijzingsmailtje, met dezelfde tekst als het eerste. Ik kan van dit feit geen aangifte online doen. Terwijl oom agent me toch echt had verteld dat dat wel kon. Zucht…
Ik heb nog niet gebeld, want ik ben bang dat ik erg onaardige dingen tegen de dienstdoende agent ga zeggen, terwijl hij (of zij, want dat risico loop je ook nog als je met de politie belt: vrouwelijke agenten klinken altijd tamelijk bitserig en/of neerbuigend door de pheun, en da’s beslist niet goed voor PB’s humeur) er waarschijnlijk ook niets aan kan doen dat ze bij de politie-automatisering no-brains aan het werk hebben.
Leuk, die digitale dienstverlening, alleen het werkt dus voor geen meter. En de afhandelingscommunicatie deugt ook al niet. Verbaaltaal waar je nix aan hebt en die ook geen enkele nuttige informatie bevat. Behalve dan dat je bij het politiebureau langs kunt gaan om aangifte te doen. Ja, hallo! Wakker worden!
Nu moet ik -wil ik aangifte doen- uiteindelijk dus toch naar het politiebureau, en inmiddels zijn we al meer dan een week verder. Als U het PB vraagt is dit een schoolvoorbeeld van worstje voor de neus hangen (U hoeft niet door weer en wind naar het buro, heerlijk) maar net niet mogen happen. Da’s puur ontmoedigingsbeleid. Toch?