PBDoetMee

Vandaag in de nimmer aflatende serie “Een spotje op”: Alex Verburg. Schrijver van het boek En Najagen van Wind, uitgegeven bij de Arbeiderspers. Alex krijgt “de kots” van de managerscultuur in Nederland. U weet wel: van die jonge gassies in strak pak, die zonder enige kennis van zaken jou als doorgewinterde vakkenner gaan vertellen hoe je moet werken. Of van die arrivee midden veertigers-vijftigers, die vastgeroest en wel elke innovatie uit de weg gaan en hun stilstand aan het onder hen vallende personeel opdringen.
Sodemieter toch op, zo luidt samengevat de boodschap van Alex. En daar is PB het hartstochtelijk mee eens. Dit soort pakapen is een regelrechte ramp. Ze doen namelijk niets liever dan mensen aansturen. En doen dat vanuit levens- en werkervaring nul komma nada. De gevolgen zijn niet te overzien, maar in elk geval ronduit desastreus. Naturel talent wordt om zeep geholpen, initiatief wordt in de kiem gesmoord, en door hun regeldrang wordt onze samenleving opgedreven richting plastic maatschappij, schrijft Alex.
“Winst is de nieuwe religie. Tabellen en urenlijsten heersen over creativiteit. Het is allemaal berekenend geworden. Hier past maar 1 conclusie: dit is de weg naar het failliet van de samenleving”, zegt Alex. Klopt als een bus. “Werknemers worden niet meer beoordeeld op wat ze kunnen, maar of ze in het bedrijfsformat passen. Pas je daar niet in, dan kun je het schudden”, schrijft Alex. Klopt ook als een bus.
Verburg schrijft in dit boek wat velen van ons eigenlijk al wel weten, wat sommigen opschrijven in weblogs zoals dit, maar waarover de meerderheid zwijgt uit angst voor eventuele gevolgen. Want de regelende pakkenmacht (en laten we de strakke mantelpakjes niet vergeten!) vormt in z’n optelsom een totgaalregime, waartegen amper kruid gewassen is. Dat zegt niet Alex, maar dat zegt PB zelve. Uit ervaring: hij ziet het om zich heen gebeuren. Zoals zovelen het om zich heen zien gebeuren. Het is een epidemie, die amper nog is te stoppen.
Dit boekje komt als een geschenk uit troebele hemel: een aanradertje van het zuiverste water, wat PB betreft. Misschien dat er dan eindelijk eens hier en daar schellen van ogen vallen en adequate maatregelen worden genomen. De terugwaardering van oudere en ervaren werkers, de reactivering van creativiteit en innovatie, en de downscaling van de nobrains pakkenmacht. Misschien is dit land dan toch nog te redden. Meer info over de visie van Alex op zijn website.

De ene gast-weblogger heeft dit krot nog niet verlaten, of een andere dient zich alweer aan. Buurvrouw wil meedoen. Ze is niet echt mijn buurvrouw, maar wel de buuv van iemand die ik ken, dus is ze Buurvrouw. Snappu? Ik had ook haar echte naam kunnen noemen, want wie vermoedt er nu een potige struise huisdame achter de naam Kees? Hoewel: Mevrouw PB heeft een tante, die ook… nou ja, laat maar. To the point.
Buurvrouw heeft laten weten dat ze de lege redactieplek, ontstaan door het afhaken van IlseKelle, wel wil invullen. Ik weet eerlijk gezegd niet wat ik daar nu weer mee aan moet. Buurvrouw -hoewel uiterst aardig- is nogal, tja, wat zal ik zeggen, uit rap recht hout gesneden. Haar hart ligt op het puntje van de tong, en wanneer ze dat hier gaat bezigen zie ik de bui alweer hangen. Ben net bekomen van de soap (dank je Marian, goeie typering) van afgelopen periode.
U moet zich Buurvrouw voorstellen als een die met de deegroller in de hand vanachter het aanrecht de wereld wil verbeteren, te beginnen met haar eigen stoepje. Een anti-fotomodel pur sang. Bloemetjesjurken zijn haar favoriet, evenals Fransje Bauer en Tieneke Schouten. En ze heeft vanochtend kirrend van plezier over de schutting gemeld dat Jos Brink weer op TV was. En ze vindt Balkenende een reuze aardige vent, want ze stemt ook VVD (snappu hoe ver de maatschappelijke betrokkenheid van Buurvrouw reikt qua actieve kennis?).
Ik heb Buurvrouw laten weten dat ik er even over wil nadenken. Argument: wil ik wel als enige vent met drie dames een weblog runnen? Juffrouw Jannie draait al weer een tijdje mee en staat ook niet bekend als bijzonder rustig. En JJ: die moeten we nog wat beter leren kennen, want de intensiteit van haar bijdragen hier was nog niet zo groot door een af te ronden scriptie over -als ik het goed begrijp- die meekijk-ikoontjes van de TV. Waarover ze inmiddels ernstig oorlog voert met d’een of andere deskundig specialistische randdebiel. Omdat die vindt dat JJ als journaliste te journalistiek schrijft. Het moet moeilijker, academischer. Nu vraag ik je…
PB gaat er nog even een nachtje over slapen. Of van wakker liggen. Want wat gebeurt er wanneer ik Buurvouw vertel dat ze niet kan of mag meedoen? Voor mijn leven moet dan worden gevreesd, want Buurman -trucker dus vaak van huis, zo ook nu ergens in Rusland onderweg- komt ooit weer een keer thuis. En wanneer Buurman hoort dat…. oei, oei, oei…