PBDoetMee

Eigenlijk is vanavond PB’s digitale zomerpauze al ingegaan, maar deze wil ik U toch niet onthouden. Vanavond, even na zevenen, barst het noodweer los boven de regio Arnhem. PB rijdt naar Velp, precies met de bui mee. Het waait hard, bliksemt, en stortregent. Bij Velp sta ik als vierde voor een verkeerslicht stil. Even verderop zie ik iets op de rijbaan liggen. Het lijkt een tak van een boom.

Wanneer de verkeerslichten op groen springen rijden we verder door de stromende regen en enorme plassen water op de weg. De eerste drie auto’s maken een ruime bocht om het obtstakel op de weg. Als ik eromheen wil rijden zie ik dat het geen boomtak is, maar een oude man. Ligt plat op z’n gezicht op straat, in het noodweer. Ik zet de auto aan de kant, doe de alarmlichten aan, en ben tegelijk met drie anderen die ook aan komen hollen bij de man. Hij is bij kennis, heeft veel bloed op zijn hoofd. Hij is aanspreekbaar en zegt geschrokken te zijn van het noodweer, de bliksem, waardoor hij is gestruikeld over zijn wandelstok. Ik bel 112 en we wachten. In de stromende regen.

Twee aanwonenden komen naar buiten met paraplu’s en houden die boven ons en de man. Ik praat wat met hem en zeg, dat hij zich geen zorgen hoeft te maken. De ambulance is onderweg. De man knikt en oogt heel rustig. En zo wachten we tot de ambulance er is. Nog steeds in de regen, die nu werkelijk als een totaal watergordijn voorbij striemt in de wind, die inmiddels tekeer gaat als een gek. Takken en bladeren vliegen ons om de oren. Niet echt lekker. De ambulance is er na 5 minuten al. Gelukkig maar. Ik kan de auto weer in, behoorlijk nat ondanks de paraplu’s.

Wat ik nou werkelijk on-be-grij-pe-lijk vind is dat de eerste drie bestuurders voor mij gewoon zijn doorgereden, terwijl ook zij <i>moeten</i> hebben gezien dat er een man op de weg lag. Wat een hufters. Bang voor een nat pak,  denk ik. Ze zouden zich werkelijk de ogen uit de kop moeten schamen. Het is niet te hopen voor ze dat hun vader of moeder ooit in zo’n positie voorbij wordt  gereden. Dat doe je toch niet? Je helpt toch? Of ben ik nou zo gek?

Theo Maassen, cabaretier, is nooit te beroerd om -laten we zeggen- grensverschuivend bezig te zijn. Weten we, en moet kunnen. Maassen voelt zich hierin gesterkt in zijn dolle gang, en heeft nu dan toch echt een te groot jasje aangetrokken. Hij heeft een rap opgenomen (titel: Doodsbedreiging), waarin hij stelling neemt tegen de arrestatie van rappers. Onder meer de rappers die in hun teksten Hirsi Ali dood wensen en het liefst alle Joden over de kling gejaagd zien. Homo’s van het dak smijten was al door een imam gebezigd, dus dat vonden de rappers al niet meer “cool” genoeg om in hun teksten op te nemen. De arrestaties brengen de vrijheid van meningsuiting in het gedrang, zegt Maassen. Nee, beste kerel, die arrestaties waarborgen juist de vrijheid van meningsuiting. Want wanneer een stelletje rappende petjes doodsbedreigingen uit in hun werkjes is dat geen vrijheid van meningsuiting meer, maar volop misbruik daarvan. Door dit soort mafkezen bij de pet te pakken zorgen we ervoor dat we ons realiseren dat vrijheid van meningsuiting ook betekent dat we er zorgvuldig mee omgaan. Grenzen verleggen: hartstikke goed, maar grenzen passeren: fout! Theo, niet goed: je neemt het op voor een stelletje mafkezen die het leven van een mens lager stellen dan hun idiologie (misschien is dit woord wel te zwaar voor de waanbeelden van de rappende petjes). Voortaan even nadenken voordat je weer denkt een grens te verleggen…
Natiksel. Heb ‘m nog eens een paar keer beluisterd. En zwak mijn scherp oordeel wat af. Doe ik niet moeilijk over. Wanneer je de bek van Maassen erbij denkt en er een label “satire” aan hangt vat ik humor en statement wel. Humor van een moeilijk bereikbaar plankje, dat wel. Nu alleen maar hopen dat de rappetjes de tekst van Theo niet serieus nemen. Want dat risico blijft onverminderd overeind.

Jo Wijnen is een wat zwaar op de hand levende columnist van De Gelderlander. Hij schrijft mooi, maar gaat soms wel erg diep en te veel in de mineur naar mijn smaak. Meestal denk ik “Man, zit toch niet zo te zaniken” nadat ik zijn column heb gelezen. Maar vandaag had-ie er een die mij recht uit het hart is gegrepen. Over navigatiesystemen.
PB beweert al lange tijd dattie geen Pratende Miep in zijn auto wil. Bovendien zou PB knettergek worden van dat dwingende stemmetje uit het dashboardkastje. Geen PM dus, omdat dan het allerlaatste stukje avontuur uit het autorijden wordt weggeslagen. Kaartlezen en zoeken zijn twee leuke avontuurtjes, en geven je de bevrediging dat je het toch weer hebt geflikt wanneer je op de plek des bestemmings arriveert. Een PM ontneemt je de verrassing van gekke dorpjes waar je in verdwaald raakt omdat je verkeerd bent gereden. Omdat je per abuis de verkeerde afslag nam.
Zo kwam ik ooit in midden-Frankrijk per ongeluk in een piepklein dorpje terecht, de naam weet ik niet meer, waar ik op het dorpsplein een koffie heb gedronken met een Amerikaan die daar al dertig jaar woonde. Een kunstenaar. John heette hij, zijn achternaam weet ik ook niet meer. Hij kwam uit New York, was die stad ontvlucht, met een Francaise getrouwd die inmiddels alweer de benen had genomen, en had zich uiteindelijk als kunstenaar in dat miniscule dorpje gevestigd. Paradijs op aarde, noemde hij het, en dat was het ook. Rust, stilte, de knusheid van een klein dorpsplein waar amper een auto kwam. Met Miep had ik dat nooit beleefd. Dankzij Geen Miep had ik op dat pleintje een leuke ontmoeting.
Geen Miep in het dashboard: je neemt veel beter in je op waar je bent, en waar je heen gaat. Met een PM in je auto doe je dat niet meer. “Je zoekt niet meer je eigen weg, maar volgt een stem die niet eens de jouwe is, van niets naar nergens”, schrijft Wijnen. Mee eens. Miep is een gevaarlijk mens: ze ontneemt je alle verrassing en doel zoeken, twee belangrijke elementen die het wezen van de mens bepalen. Dag Miep: PB wil met jou beslist geen verhouding!