PBDoetMee

Gisteren de familiesleutels van de kamer in het verzorgingstehuis ingeleverd. Ik kreeg sleutelgeld terug: 11 Euro 30. Werd na ondertekening van een formuliertje keurig op de balie uitgeteld. Alsof ik daar op dat moment op zit te wachten. Daar hebben we het weer: regeltjes voor emotie.
Nu is dat hoofdstuk dus pas echt afgesloten. Ik kan er niet meer in. Wanneer ik van A. naar V. rij kom ik er langs, het verzorgingstehuis. Zoals zo vaak de afgelopen tien jaar. En zo ook vandaag. Het is nu anders. Een lege kamer als een gapend gat in de gevel. Een kaal raam. Geen bekende gordijnen meer, die bij zonnig weer half dicht gingen om de spullekes tegen verkleuren te beschermen. Geen bekende plantjes meer voor de ramen. In de avond niet meer het vertrouwde warme licht van de koperen kroonluchter, dat door de half gesloten gordijnen naar buiten stroomde. Geen vertrouwde aanlegplek meer, want ik kan er niet meer in. Ik hoef er ook niet meer in, want ze woont er niet meer. Nooit meer.

Ruis op de lijn. Kabel kapot. Verdeelhuisje omver gereden. Server overleden. DNS-instellingen weg. En draait bij U thuis de zaak wel op orde? Alle varianten hebben we hier te D. de afgelopen dagen al gehoord, maar wat er ook werd geleuterd: internet hadden we niet. Lang leve Chello. Sinds vrijdagochtend al haperde de boel hier met grote regelmaat, zaterdag had ik toevallig nog even een half uurtje verbinding, maar zondag was de lijn volkomen dood. En de hele maandag ook. Toen PB vrijdagmiddag al belde deelde zo’n klantenservicetelefoonlullo doodleuk mede dat ergens in de loop van het weekeinde de storing wel een keer verholpen zou worden.
Pardon? Een uurtje eruit kan ik nog wel begrijpen, maar een heel weekeinde? Betaald heb ik, dus zal ik ook geleverd krijgen. Nou, dat bleek dus moeilijk, want ook gisteravond nog zaten we hier zonder internet. Nu eindelijk doet de zaak het weer. Ronduit waardeloos, want al die dagen kon ik niet internetbankieren. emailen en webloggen. Nou had ik voor dat laatste toch even geen tijd en weinig zin, zoals de vaste lezertjes wel zullen begrijpen, dus daar zat ‘m de kneep niet. Maar mailen moet wel kunnen. En internetbankieren moet wel door kunnen gaan, anders heb ik hier straks nog een deurwaarder op de stoep. Bij wij van spreken dan, gelukkig maar.
Daar hebben ze bij Chello echter nul komma nul boodschap aan. “Dan heeft U even tijdelijk pech”, zei de telefoonlullo doodgemoedereerd en zweeg toen in alle talen. “Dus?”, zei ik na een minuut stilte. Waarop zijn weekeindverhaal kwam. Ik heb de beste man en de gehele organisatie achter hem voor volkomen gek verklaard en de hoorn op de haak gelegd. Ik besloot me er niet over op te winden, over zoveel laksheid en klantonvriendelijkheid, want er zijn ergere dingen in de wereld. En ik heb al voldoende sores aan mijn kop om dit er ook nog bij te kunnen hebben.
Hoewel… toch eens kijken of ik drie dagen restitutie van mijn abogeld kan krijgen. Want ik heb geen zin om te betalen voor iets dat ik niet geleverd krijg. Lijkt me volkomen rechtvaardig. Zal Chello het wel weer niet mee eens zijn. Op naar het volgende moeizame telefoongesprek met Chello.

Nou, dat was me het weekje wel zeg. Vier dagen hadden we nodig om de woonruimte in het verzorgingshuis leeg te krijgen. Alle overbodige troep (waaronder staaaapels oude tijdschfiten waarmee je een aardige marktkraam zou kunnen vullen) in de container, de kleding naar de welfare (op een paar waardevolle en echt persoonlijke dingen na), persoonlijke en mooie spulletjes in kratten in ons huis. Fotoalbums, mappen met brieven, een map met tekeningen van mijn vader, schilderijen, sieraden, snuisterijen. Te veel om op te noemen.
Er staat nu in onze woonkamer een flinke stapel klapkratten vol spullekes, waar ik de komende tijd maar eens in alle rust doorheen moet grutten. De meubels naar een bevriend antiekhandelaar. We kunnen ze hier niet hebben: ons huis staat al tot aan de nok gevuld. Gaat me wel aan het hart, maar wat moeten we er in vredesnaam mee… Om al dat spul hier te herbergen zouden we onze eigen met zorg uitgekozen meubellijn eruit moeten flikkeren, en dat gaat me toch te ver. Daar hebben we te veel eigen emotionele binding mee. Weg dus die meubels, in de verkoop.
Eer je het allemaal voor elkaar hebt hobbel je al rond met een halve hernia en ben je compleet gesloopt. Ik snap wel dat zo’n kamer weer snel beschikbaar moet zijn voor de volgende, maar binnen tien dagen na het overlijden is toch wel erg snel. We kregen de dag na het overlijden al zo’n “fijne” brief van het verzorgingstehuis, waarin alle eisen en regeltjes stonden opgesomd. Ik heb het de afgelopen dagen al vaker gezegd hier: regeltjes boven emotie.
Resteert niet alleen een lege kamer, maar ook een leeg gevoel…

Na een crematie-plechtigheid drink je koffie met familie, vrienden en bekenden. En raak je aan de praat met tantes, die je soms jaren niet hebt gezien en gesproken. Zo gaat dat nu eenmaal. Bij die gelegenheid vertelde mijn Tante M. me een verhaal, waarvan ik me de impact nu eigenlijk pas ten volle realiseer.
Mijn moeder leerde mijn vader kennen tijdens WO2, in het ziekenhuis in Apeldoorn, waar mijn vader was opgenomen en mijn moeder verpleegster was. Ze raakten verliefd, de klassieke ziekenhuisromance. Nog terwijl mijn vader in het ziekenhuis lag bracht mijn moeder een bezoek aan zijn ouderlijk huis, omdat ze de schilderijen van mijn vader wilde zien waarover hij had verteld. Ze werd ontvangen door M., de zus van mijn vader. In het huis stond een piano, en uiteindelijk speelde mijn moeder tijdens dat eerste bezoek een bepaalde Nocturne van Chopin voor mijn tante.
Voor de crematieplechtigheid koos ik als derde stuk een Nocturne van Chopin. Omdat mijn moeder veel van deze componist hield, en deze bepaalde Nocturne -maar ook andere stukken- wel vaker op de piano speelde. Wat blijkt: de Nocturne, die ik koos, was de Nocturne die mijn moeder destijds voor mijn tante speelde tijdens dat eerste bezoek.
Ik kende het verhaal, dat Tante M. mij maandag vertelde, niet. En toch koos ik die bewuste Nocture als afscheidsstuk. Is dat niet wonderbaarlijk?

Gesloopt ben ik, ronduit gesloopt. De opeenstapeling van emoties, geregel en fysiek verhuizen is domweg te veel. Als een blok val ik op de bank in slaap, als in een soort coma. Ben ik niet gewend. Morgen is de laatste dag dat ik sjouwen en regelen moet. Dan hebben we het ergste wel gehad. Misschien dat ik gedurende het komend weekeind eindelijk eens de tijd krijg om in een hoekje te gaan zitten wennen aan het feit, dat nu zowel mijn vader (tien jaar geleden overleden) als mijn moeder er niet meer zijn. Heel onwezenlijk, heel raar. Gelukkig heb ik lieve en fijne mensen om me heen die precies aanvoelen wat ik deze dagen doormaak. En zelfs via dit weblog en in de mail kreeg ik ontroerende reacties. Van lezertjes die ik helemaal niet ken, maar die kennelijk haarfijn aanvoelen dat PB momenteel in een emotionele achtbaan rondgiert. Het is fijn om te weten dat er mensen meeleven. Da’s fijn om op te steunen. Da’s meer steun dan ze zelf waarschijnlijk beseffen. Zeer merci!

Zo, ff wat anders doen, ff wat anders denken. Anders draaien we dol hier, en da’s vast niet de bedoeling. Daar gaat-ie dan. PB geeft zelden softwaretips voor Windows. Deze keer bij hoge uitzondering wel. Maar dan ook alleen omdat de OS X-versie voor de Mac zo goed bleek te werken, en de versie voor Windows nix minder is. FireFox, van Mozilla. Vervanger van Internet Explorer. Lekker snel, stabiel, gewoon goed. Nog wel in versie 0.9, en nog niet alle plugins zijn er, maar toch: prima de luuks. Nieuwsgierig? Downloaden die hap!

Ik moet maken dat ik wegkom, en wel driedubbelsnel ook. Ze, een oerlelijk dik propje in het uniform van een bewakingsbedrijf, briest van ongeduld. Mijn auto staat ergens waar-ie niet staan mag. Op de binnenplaats voor leveranciers. Daar geparkeerd omdat ik kratten vol spullen uit de bejaardenwoning van mijn moeder moet halen, en niet van plan ben elke keer 350 meter met dat spul door het hele verzorgingshuis te sjouwen. Ze kunnen me wat. Dus parkeer ik de auto even op de binnenplaats, waar je inderdaad normaal niet mag staan. En ik heb er ook nooit gestaan toen mijn moeder er nog woonde. Behalve nu dan.
Het dikke geuniformeerde brulkoetje loopt steeds rooier aan en dreigt me nu zelfs met een takelwagen. Dit nadat ik haar -oh hoe geduldig kan ik zijn- rustig heb proberen uit te leggen dat dit toch allemaal al niet zo gemakkelijk voor me is, omdat ik de inboedel van mijn kort geleden overleden moeder aan het opruimen ben. Geen greintje medeleven bij Tante Uniform. Nul komma nada. Ze sommert me nu per direct de auto te verwijderen. Ik zeg, dat ze kan sommeren wat ze wil, maar dat de auto blijft staan totdat ik klaar ben. Dan belt ze de politie, brult het wijffie nu. Ik zeg: U belt maar lekker een end weg, en ga onverstoorbaar door met inladen.
Ze ontploft nu ongeveer, loopt een meter of tien weg, en begint hysterisch gebarend in haar mobilofoontje te kwekken, terwijl ze met woedende blikken mijn kant op kijkt. Wanneer ze klaar is met het gesprek heb ik ook net de laatste doos voor vandaag in de auto gezet en stap in. Ik zwaai nog eens vriendelijk lachend naar haar (hoe dodelijk!) en verlaat de binnenplaats. In de spiegel zie ik nog net hoe ze het gebouw weer binnentreedt en haar kantoordeurtje met een loeiklap dichtgooit. Fijn he, die mensen, die een treurige situatie zo begripvol kunnen inschatten…

Nou. De crematie is geregeld. Ze gaat in het wit. Witte kist. Witte auto. Witte bloemen. Want zwart had ze een hekel aan. Zwart is geen kleur, zei ze wel eens. Zwart is veel te treurig. Grijs kon er nog wel mee door, maar wit was beter. Dus wordt het wit. In het wit-grijze mantelpakje dat ze zo graag droeg. Met roze shawl, want mijn moeder was een dametje. Met twee mooie nocturnes van Chopin, want die speelde ze vaak op de piano. En Morgenstimmung van Grieg. Want daar hield ze van. Van muziek die een beetje treurig maakt, maar vooral ook hoop uitstraalt. Muziek die je vooruit doet kijken. Muziek die een prachtige horizon voor je geestesoog neervleit, waarachter weer nieuwe dingen zijn waarvan je nog niet weet wat het zal worden, hoe het zal zijn. Indien de verhalen over de voortgang na de dood kloppen weet zij inmiddels wat er achter die horizon schuilgaat. Wij, levenden, moeten het voorlopig stellen met de voorstelling die we zelf al luisterend scheppen. En dat is goed zo. We maken er maandag een mooie dag van.

En dan zomaar, ineens, is je moeder er niet meer. Na een kort ziekbed. Gelukkig zonder lijden of pijn vanochtend ingeslapen. Mooie leeftijd, zeggen ze dan: 87. Ja, dat is wel zo, en het maakt dat we er ondanks het verdriet vrede mee kunnen hebben. Maar in feite maakt het niet uit hoe oud ze was: ze is er domweg niet meer. En dat voelt leeg. Een lawine aan gevoelens en verplichtingen komt over je heen. Dit moet geregeld, en dat, en zus, en zo. Terwijl je kop er helemaal niet naar staat. Toch moet je. Want alles moet binnen een bepaalde tijd geregeld en afgerond. In dit gekkenhuis, dat moderne samenleving heet, is de tijd je amper gegund om even in alle rust verdrietig te zijn. Bij het begin beginnen dan maar, en maar zien hoe we aan de eindstreep komen.

Het is me wat, het is me wat. Nu wacht ik al uren op creatieve input, maar de input komt niet. Weg. Om de hoek verdwenen. Weggespoeld met de enorme hoosbui plus onweer, die vanavond over D. trok. De leegte schreeuwt. En niemand die het ziet.

Oh, lieve help. Alweer zo’n ontwikkeling waar PB bepaald niet vrolijker van wordt: vloggen. Wat dat is? Een vervolg op loggen, maar dan met videootjes. Audio-loggen hadden we al, cam-loggen met stilstaande beelden ook, de verkeers-webcams bestaan ook al een tijdje. En nu komt dus het amateurgepruts met bewegend beeld massaal op ons af. Oei, oei, oei.
Ik moet er toch niet aan denken om tegen al dat gefrummel en al die niet-voor-de-beeldbuis-geschikte koppen te moeten aankijken. Die van Nico Dijkshoorn bijvoorbeeld, ik geef maar een willekeurig voorbeeld. Getver. Gruwel van de bovenste plank.
Beste vloggers-in-spe: bezint eer ge begint. Beeldpresenteren is een vak, kan ik U verzekeren, dus daar moet je niet zomaar aan beginnen. Dat jullie dat binnenkort masaal toch allemaal gaan doen kan ik niet tegenhouden, dus stel ik een belangrijke voorwaarde. Vloggen dient van meet af aan sterk te worden gereguleerd. Ik ben -zoals bekend- fel tegen op regeltjes, procedures en weblogbelangenverenigingen, maar in dit geval wijkt het principe voor de strijd tegen de dreigend opkomende digivervuiling. Dus: reguleren die handel, en wel per direct.
Dat gaan we als volgt aanpakken. Elke mafkees, die met vloggen wil beginnen, moet eerst een screentest doen. Bij erkende jongens en meisjes, in Hilversum of Aalsmeer bijvoorbeeld. Wanneer je daar doorheen komt -en die kans moet niet al te groot worden ingeschat- ben je geschikt om met je kop voor de buis te verschijnen. Je kunt dan vast ook in een of ander onbenullig tv-programma terecht, en hoef je dus sowieso niet meer te vloggen. Je exposure-drift kun je dan mooi op de echte TV botvieren, en je wordt er nog voor betaald ook. Probleem wat mij betreft opgelost: langs deze procedure is het nagenoeg uitgesloten dat ik je kop ooit zie, want TV kijk ik amper of helemaal niet, en aan vloggen kom je dan toch niet meer toe. Wat een geruststellende gedachte.
U denkt nu: nah, het zal allemaal wel loslopen? Nou, ik vrees van niet. Lees dit eerst maar eens. En neem dan een kijkje op de vlogs van http://www.tropisms.org/, http://demandmedia.net/, of http://homepage.mac.com/stevegarfield/stevegarfield/menu.html. En dit zijn dan voorbeelden die nog enigszins meevallen. Met name de derde: een professioneel video-producent (werkend op Mac, dus bij PB een streepje voor) die het fenomeen “citizen video journalist” propageert. Oftewel: hol met je videocamera door eigen stad of dorp en vertel de wereld wat er gebeurt. Een soort bewegend weekblad, zeg maar.
Ik kan me niet voorstellen dat er iemand op deze aardkloot geinteresseerd is in de dagelijkse gang van zaken te D., mijn woonstek, behalve dan de inwoners van D. zelf. En die hebben geen vlog nodig, want die lopen al elke dag in dat decor rond, en zien met eigen ogen wel wat er gaande is. En anders werkt de dorpsroddel nog steeds prima de luxe als nieuwsdoorgever. Hier te D. wel in elk geval.
Nah, we zullen zien. Ik wed dat tussen nu en een half jaar weblogland wordt overspoeld met vlog-idioten, die van gekkigheid niet weten wat ze in hun videootje moeten proppen. Hun eigen tenen, de kat die de krabpaal in stukken scheurt, kilometers video over kruipende blagen, van hun nieuwe fietsje vallende kids, of apporterende honden. Katten die van hun slaapplateau flikkeren. Kinderen die ondersteboven klem zitten in de toiletpot. Barbecue’s die in de fik vliegen, auto-ongelukken, ooms en tantes die zich op bruiloften wegens te wild alcoholgebruik niet weten te gedragen en in hun onderbroek over de dansvloer glijden. Bruidjes die van de trap sodemieteren of tijdens de openingsdans onderuit gaan. Opa die met zijn rollator per ongeluk het zwembad is ingereden. En Poedel Troeltje die per ongeluk in de wasmachine is gekropen en nu gezellig rondjes draait tijdens de was. Dat soort ongein. Met het stijgen van de benodigde internet-bandbreedte zal het niveau steeds verder zakken, ben ik bang…

U weet wellicht nog dat ik hier een poosje terug melding maakte van het feit dat ik op bescheiden wijze figureer in een Russisch boekje als de figuur Pibl. Geschreven door mijn goede vriend Alexei Ustinov te Novosibirsk, onder het pseudoniem Leonid Rikh. Welnu: ik heb dat boekje vandaag binnengekregen. In PDF-formaat weliswaar, maar het is ook echt gedrukt en voorzien van een heus ISBN-nummer (ISBN 5-9554-0013-3). Hierboven een schermschot van de voorzijde en binnenzijde schutblad (kan ook groot).
Er is alleen 1 probleempje: het is de Russiche versie. De kennis van die taal is bij ondergetekende ver onder het vriespunt, dus lezen kan ik het niet. Ja, ik heb Russische karakters in mijn Mac (standaard in elk OS X, uiteraard), maar daar heb ik nix aan want Cyrillisch (als ik het goed heb) schrift kan ik niet lezen. En een Engelse vertaling komt er niet, want daarvoor heeft Alexei te Novosibirsk helaas de benodigde muntjes niet. Ze verdienen daar tamelijk veel minder dan wij hier, ook als je -zoals Alexei- een niet onbekende muziekwetenschapper bent.
Maar geen nood: een oud-collega, inmiddels gepensioneerd, spreekt en schrijft vloeiend Russisch, en ik heb hem gevraagd of hij het boekje van 32 pagina’s (in feite een novelle dus) wil omzetten in voor ons leesbare lettertjes. Nog geen reactie op binnen. Ik kan de tekst natuurlijk in brokken in zo’n online internet/instant-vertaler gooien, maar daarvan weet ik inmiddels dat die niet altijd even accuraat werken. De engelse teksten, die ik in het Russisch vertaalde via zo’n website en daarna naar Alexei stuurde, gaven steeds weer aanleiding tot enorme hilariteit daarginds. Dus dat schiet niet op. Geen betere vertaler dan de mens. Wordt vervolgd (hoop ik).

Goed nieuws, voor wie van zijn puntige en veelal keiharde schrijfseltjes hield. Reykjavik is weer in digiland. Na zijn uitermate heftige aanvaring met IlseKelle inzake vermeende maar niet aanwezige pedo-neigingen (ter herinnering: IlseKelle was de inmiddels ook al weer vertrokken mede-scribent in dit weblog) hing Reykjavik zichzelf aan de wilgen. Figuurlijk dan. Letterlijk was hem sowieso niet gelukt, want op IJsland staan bitter weinig wilgen. Geen enkele, om precies te zijn.
Afijn. Ik kreeg een mailtje van hem met de vraag offie weer mee kan tikken, want hij heeft nogal wat leuke ideetjes opgedaan gedurende zijn retraite-periode. Zo is hij -zo luidt zijn mailtje- naar de Eskimo’s in Groenland geweest, alwaar hij een lokale dorpsschone (naar lokale begrippen dan) aan de haak heeft geslagen teneinde het gedurende de koude nacht niet bibberig te hebben. Schijnt heel gezelli te zijn geweest, een algehele ontdekkingsreis onder de warme rendierdekens.
Totdat het dorpshoofd er lucht van kreeg en Reykjavik met een ruim formaat slagersmes (vermoedelijk ontworpen voor het villen van zeehonden of zoiets) achterna zat. Reykjavik heeft toen onverwijld te middernacht zijn sneeuwscootertje gestart en is in het aardedonker doorgereden, 50 km naar de volgende nederzetting. En rustig maar kil tochtje. Afijn, Reykjavik zal er vast nog wel wat over detailleren hier.
OK. PB is de beroerdste niet: iedereen maakt wel eens een misstapje of ernaastkleun. Bovendien kent PB hem persoonlijk erg goed, en hij is bepaald de kwaadste niet. Beetje ruwe bolster, blanke pit-modelletje. Goeie jongen, het komt alleen soms wat vierkant uit zijn strot c.q. pennetje. Dus: Reykjavik komt terug. Nog niet precies bekend wanneer, maar wrijft U zich alvast in de knuistjes. Het gaat weer spetteren hier. Ik heb de zakken met vlugzout al klaar liggen, en de reaksiedoos opgerekt.

Dat we met z’n allen in dit land behoorlijk gestoord en opgefokt aan het worden zijn wisten we al. Wat ik vanochtend op weg naar het werk zag sloeg echter werkelijk alles. Tot nu toe tenminste, want het kan vast nog een graadje erger. Voor me rijdt een veetransportwagen. Afgeladen met varkens, op weg naar hun minder prettige eindbestemming. En wat staat er op een bordje achterop deze vrachtwagen? Niet “Veetransport”, zoals vanouds. Nee, da’s te gewoontjes. Er staat: “Veestroom-bemiddeling”. Godsamme…

U weet inmiddels wel dat Windows nu niet bepaald mijn meest favoriete pjoeter-os is. Verre van dat zelfs. Ik maak er noodgedwongen op mijn werk gebruik van, maar het is en blijft digitale bagger, nix meer, vooral nog minder.
En daarom bespeur ik bij mezelf (ik kan er niet onderuit) het nodige leedvermaak wanneer ik vandaag dit bericht lees op diverse pjoeternieuws websites: 228 programma’s zouden problemen hebben met de nieuwe update van Windows, Service Pack 2. SP 2 voor ons Nederlandertjes komt over enkele weken uit.
Microsoft heeft een lijst <http://support.microsoft.com/default.aspx?kbid=884130> uitgegeven waarin de programma’s, die niet goed onder SP 2 werken, vermeld staan. En die 228 is vermoedelijk nog maar een eerste inventarisatie. Deze programma’s zouden na de installatie volgens Microsoft “anders werken” (Microsoft-understatement voor crashen). De grote boosdoener zou vooral de nieuwe Windows Firewall zijn. Deze staat na de installatie van Service Pack 2 automatisch aan.
Service Pack 2 is meer dan zomaar een update. Microsoft wil met deze update alle veiligheidslekken de das omdoen. Goed idee, al hadden die veiligheidslekken er natuurlijk nooit mogen zijn, in the first place. Het leuke is nu dat niet alleen deze lekken de das wordt omgedaan, maar ook die (om te beginnen) 228 programma’s. Klungels. Wie de lijst bekijkt ziet trouwens dat er een beste waslijst programma’s van -jawel- Microsoft zelve op de kreupellijst staat. Woehahahahahaha!

Hallo! Zijn we nog een beetje wakker? Of zit PB hier geheel en al voor de kat haar trekharmonica te tikken? En waar is nonsodejuus Buurvrouw eigenlijk? Denkt ook van lamaar, ik heb wel wat beters te doen dan hier stukkies tikken. En JJ is ook al in geen velden of wegen te bekennen: is -getuige haar MSN-meldingen- weer eens veel te druk met van alles en nog wat maar zelden iets behoorlijks ten faveure van deze redactie. Kwalijke zaak. Om over JuffrouwJannie maar te zwijgen. Ook al pleitheine: we drinken in de studio nog steeds oploskoffie. De bedrijfsvoering te PBDoetMee en aanpalende (bedrijfs)activiteiten laat momenteel zwaar te wensen over, zou ik zo zeggen.

Het zal U allemaal hoogstwaarschijnlijk een dikke neus wezen, maar PB is into de digitale video. Pinnacle-kaartje voor TV/video in de PC gekocht. En dan nu eindelijk die videobanden van jaaaaaren geleden via dit kaartje omzetten in digitale video. Komt straks uiteindelijk op een DVD terecht, zodat we nog tot in lengte van jaren naar onszelf kunnen kijken. Onszelf, in 1995, op een camping bij Lindau, Zuid-Duitsland. Toch wel een rare gewaarwording om je eigen kop van 9 jaar geleden -en die van Mevrouw PB en de kids- weer terug te zien.
Veel details, die je allang bent vergeten, komen weer letterlijk tot leven. Een jonge Dochter PB en Zoon PB, die nog redelijk braaf aan de leiband van paps en mams meehobbelen. Kom daar vandaag de dag maar eens om. Niet dus. En zo hoort het natuurlijk ook. Ze worden groot en zelfstandig, gelukkig maar.
Er staan ook mensen op die band, die inmiddels overleden zijn. Ook een rare gewaarwording om die ineens weer voorbij te zien schuiven, ongewis van het feit dat ze er een paar jaar later al niet meer zouden zijn. En onze Golden Retriever Bas, inmiddels -zoals U wel weet- ook alweer naar de eeuwige snuffelvelden. En…oh ja, die was er toen ook al bij. En die. En die…. Gek eigenlijk hoe negen jaar nagenoeg alle details kunnen wissen en slechts een paar waarnemingen samenballen tot een paar gecomprimeerde herinneringsflitsen. Kennelijk zaken en gebeurtenissen, die toen de meeste indruk hebben gemaakt, en daardoor zijn blijven hangen, uitgefilterd uit de totaalruis van zo’n vakantie.
Digivideo als verlengonthouder van het brein. Sommigen mensen worden er treurig van als ze dergelijke oude beelden zien. Das war einmahl, denken ze dan. PB steekt zo niet in elkaar. Ik kijk en glimlach. Ben er weer eventjes terug. Koester de beelden van die paar vakantievrienden die er niet meer zijn. En van al die vrienden die er gelukkig nog steeds wel zijn. En van onze Bas die er niet meer is. En van de pret die we daar hebben gehad. Ik glimlach en geniet. Het komt inderdaad nooit meer terug. Maar het is wel geweest. En dat pakken ze ons niet meer af.

Ik had het eerder al even met U over de Duitse warenwet. Veel strenger dan bij ons, waardoor de meeste produkten die je in Duitsland koopt ook echt veel lekkerder smaken. Die Duitse warenwet is een ijzeren wet. Er wordt geen ophef over gemaakt, geen reklame, geen campagnes. Is er gewoon en werkt. Punkt.
In de VS gaat dat heel anders. In geen enkel ander land ter wereld wordt zoveel rotzooi op de voedingsmarkt gemieterd als in het land van George Bush. Fast food is daar uitgevonden, en inmiddels is het zo erg dat normal food daar nog amper te koop is. Om toch een beetje de schijn overeind te houden zijn er daarom talloze “boards” ingesteld, die doen alsof ze voedselniveau handhaven. Gelul natuurlijk, maar het levert wel hilarische websites op, volgepropt met de meest onmogelijke onzin over bijvoorbeeld… eieren. Inderdaad: incredible…

PB is ook op vakantie de beroerdste niet en immer auf der Suche naar een gebbetje. Geef PB de kans en hij duikt achter een DJ mengtafel om met een setje samples, “toevallig” ergens slingerend op CD-tjes in de sleurhut, te rotzooien. De bevolking van het buurtgehucht Rascheid zal zich PB’s bezoekje nog lang heugen. Tijdens de lokale Abend Jugend Anstalt wist PB zich een plek te ouwehoeren naar de mengtafel, alwaar al fluks wat extra apparaatjes en draadjes aan hingen. De volumeschuif natuurlijk lekker op top, en daar ging-ie loos. Natuurlijk is een en ander, en dan met name het dolenthousiaste publiek van toch naar schatting een mannetje of 500, voor de eeuwigheid vastgelegd. Anders zou U als trouwe lezer van dit weblog de zaak bepaald niet pruimen natuurlijk. Dus: klik hier voor een RealZeitDarstellung (2,4 MB, MP3) eines Auftritts des PBs, originalton registriert am Abend Jugend Anstalt am Rascheider Marktplatz, juli 2004. Jawohl!

Ondertussen elders, waar onze caravan (rechter optrekje) heeft gestaan. Met vrije uitkijk over meertje en murmelend beekje achterlangs. Men kan het slechter treffen.

U kende ‘m misschien al, ik zag ‘m net pas voor het eerst. Altijd al eens bij iemand anders het licht aan en uit willen doen? In diens woonkamer, wel te verstaan? Knopje voor deze afstandsbediening staat hier.

Voor wie het weten wil even een verfvoortgangsrapportage. De voor- en achterzijde begane grond zitten in de nieuwe verf, jawel. De voorzijde deed ik eerder al, geteisterd door zware regenbuien. Hedenochtend te zeer vroeg aangevangen aan de achterzijde, en rond 12:00 uur het kwastje erbij neergegooid wegens echt te warm en ook af. En het begon pas tegen half vijf te regenen hier, dus toen was de verf al mooi dreuge. Nu wacht PB nog de volgende beproeving: voor en achter de bovenverdieping…

In Duitsland smaakt alles beter. De patat (met van die rode spikkeltjes erop) is knapperiger. De puddinkjes zijn voller van smaak. Een schnitzel is niet zoals bij ons een dun armetierig plakje vol zenen, maar een dikke plak puur kwaliteitsvlees, die ook nog eens twee maal zo groot is. Bier is frisser en hoppiger. Brood smaakt beter en voller, en is compacter. De witte chocola is voller en romiger. Een biefstuk in een restaurant is een beste lap, niet zo’n lullig floddertje wat je in Nederlandse restaurants krijgt voorgeschoteld. De melk smaakt romiger en voller. De veelvruchtensap smaakt ook echt naar veel vruchten, en niet naar chemische smaakstoffen zoals bij ons. En sprankelt ook nog eens voelbaar van de multivitamientjes. En zo kan ik nog wel even doorgaan.
De Duitse warenwet is veel strenger dan bij ons, en dat proef je. En wat denkt u, waarde lezer: het is nog stukken goedkoper dan bij ons ook. Dankzij de Aldi’s Lidl’s, Kauflands en noem-maar-op. Ook in de horeca is het kwaliteit troef. En wordt je geen financieel oor aangenaaid. We aten bij de Joegoslaaf aan het Marktplein te Emmerich met vier man, gezinsuitje. We aten beslist niet het goedkoopste uit de lijst, en dronken er nog het nodige bij, plus ijsjes en koffie na. Hier goed voor 100 Euro of meer, in Emmerich 66 Euries. Ik bedoel maar. Alweer een reden om te emigreren. Duitse restaurants hebben wel 1 nadeel: ze kunnen er absoluut geen lekkere koffie zetten. Je krijgt meestal zakjeskoffie, oplostroep. Niet te zuipen. Nah, vooruit, je kunt niet alles hebben.

We zijn een land van millimeterneukers en opgefokte nerds geworden. Over elke scheet ouwehoeren we ellenlang. We zaniken over 2% minder brandstofverbuik wanneer cabrio-rijders hun hardtopje op de auto laten. We zeiken over 60 km per uur over rijksweggetjes, omdat anders te veel natuur naar de ratsemidee gaat. Alsof die 20 km verschil veel zal helpen. We piepelen wat af in dit land. Oh ja: de airco in de auto mag niet meer volop laag, want dat scheelt wel 10% brandstofverbruik. Flikker toch op met dat gepiepel: ik maak zelf wel uit hoe koud ik het in mijn auto maak. Daar heb ik die airco toch voor gekocht? Of niet dan? Laat eerst de grootindustrie maar eens stoppen met het uitbraken van tonnen gif per dag. Dan zijn we al een heel eind verder, lijkt me zo.
In Duitsland zeuren ze ook wel wat af, maar daar gaat het grofmaziger en met een veel beter oog op de realiteit. Op de niet-snelwegen mag je daar nog steeds lekker 100 tuffen. En raadt een wat: wanneer er een bord 70 staat dan heeft dat ook een reden. Een gevaarlijk punt of zoiets. Duitse autorijders weten dat en remmen af naar 70, zonder morren en mankeren. Om na de verbodsopheffing gewoon weer lekker 100 te tuffen. Op de Autobahn geldt een advies van 130 km, maar als er geen verbodsborden staan mag je lekker toppie doordenderen. En als er 100 km staat, dan rijdt iedereen ook 100 km. Om daarna weer lekker door te planken. Dat schiet tenminste op, en iedereen houdt zich aan de regels.
De Duitse automobilist is ook veel hoffelijker dan de Nederlandse stuurhork. Je krijgt vaak voorrang, ook als je het niet hebt, plus een vriendelijk knikje toe. Wanneer je met je caravan een moeilijk heuvelweggetje oprijdt gaan ze aan de kant. Zodat je je combinatie niet moeizaam in de berm hoeft te schuiven. Waarvoor nog hartelijk bank. Kom daar in dit opgefokte pokkenland maar eens om. Hier drukken ze je het liefst de berm in.
Ik weet het: “Ordnung muss sein” heeft een nare nasmaak uit WO2, maar de meer vredelievende invulling die er sinds 1945 aan gegeven wordt bevalt me wel en levert een heel wat rustiger samenleving op dan de opgefokte bende in ons kikkerlandje. En ga je al eens over het streepje, dan wordt je niet zoals hier direct op de bon geslingerd, maar helpen ze je in de goede richting. Ik parkeerde de auto bij het ziekenhuis in Hermeskeil per ongeluk op de plaats, gereserveerd voor zwangere vrouwen. Niet gezien. Ik was daar met een jongetje van de camping, die zijn rechter sleutelbeen had gebroken, en zat te gillen van de pijn. Dus snel even de auto neergezet en het jochie naar binnen gebracht.
De baliemedewerkster sprak me vriendelijk aan, vroeg me keurig de auto te verplaatsen, en liep zelfs een stukje met me mee om te laten zien waar ik de auto dan wel kwijt kon. Voor 1 Euro voor de hele dag! Dus verplaats je als vanzelf de auto naar de andere plek met een vriendelijk dankjewel voor de uitleg. In dit teringland was ik allang door een overspannen lokettist platgescholden, of was de takelwagen al gealarmeerd. Of een godsvermogen kwijt geweest aan parkeergelden.
Mevrouw PB is deze veel rustiger “pace” ook al opgevallen. Wat aan haar de opmerking ontlokte, dat ze “hier best wel eens zou kunnen aarden en wonen”. En ik moet bekennen dat ik het met haar eens was. Weg van de NL heksenketel en opgefoktheid, een aanlokkelijk idee. ADSL hebben ze in Duitsland ook, dus dat hoef ik niet te missen. En verder mis ik nix in dit kutland. Familie en vrienden is op 3 uur rijden afstand, dus dat vormt ook al geen belemmering. En de lokale makelaar gaf ook al een hoopvol beeld, want voor 150.000 Eurie’s koop je in Rheinland Pfals al een fors optrekje met garage, vrijstaand op een lekker lapje grond. Met vrij uitzicht op een prachtig glooiend landschap. In ons landje heb je daar amper een derderangs apartementje driehoog achter voor. Hmmm…. hier wordt over nagedacht….

Praat met een oudere Duitser, en tien tegen een dattie begint over Zandvoort of Noordwijk. En Amsterdam. Waar ze dan ooit eens geweest zijn. In hun oude Opeltje von damals. Wunderbar ook die Toelpen. Zo ook deze man, die in het campingcafe een kingsize fles bier wegwerkt. Zo’n typisch Duitse kroeg, die louter vanwege het totaal ontbreken van enig sfeerscheppend element overeind blijft. Oude vervallen zitkrukken, en het overmijdelijke Stammtisch-hoekje met vastgenageld tafeltje, waar dikke Duitsers maar met moeite achter kunnen plaatsnemen.
Ik zit daar met Buurvrouw (jawel, ze was een dagje bij ons op visite) en praat met de man. Nou ja, praten: het is meer proberen te ontcijferen wat hij in lokaloDeutsch vertelt. Het dialect in Rheinland Pfals lijkt veel op het Luxemburgs, en wie dat wel eens heeft gehoord weet wat ik bedoel. Schwer, ultimo schwierig zu verstehen jawohl. Ik babbel terug in Nederduuts, het dialect van oostelijk Twente. Hij begrijpt er zowaar elk woord van.
Ik vraag de man of hij in zijn jonge jaren ook een Atlantikwal heeft gebouwd op het strand van Zandvoort. Hij kijkt me glazig (want al behoorlijk onder de olie) en vragend aan. Offie ook van die schuttersputjes (prikkelgehalte even wat terugschroeven) heeft gegraven, om in te zitten, am Strand? Aha, dat snaptie (jammer van de eerste, gemiste kans). Jawohl: de grootste was er een voor zes man en vier kratten bier. In 1972. Wunderbar war dass. Daarna is hij nooit meer teruggeweest. Ja, nog wel eens nach Venlo, zum einkaufen (wie gaat er nou in vredesnaam naar Venlo om boodschappen te doen, maar goed). Maar geen Amsterdam meer. Geen tijd voor. Want er moest gewerkt worden, en vakantie was er nauwelijks meer bij. Eigenes Betrieb, mit Meisterpapiere. Bauen. Pflaster (stucadoor dus). Da’s heel wat in Duitsland, als je een Meesterbedrijf hebt. Dan ben je prima als bedrijf, en heb je ook veel werk te doen.
“Wir haben das Land gross und stark gemacht, und jetzt brecht Berlin es wieder ab!” Hij kijkt uitermate donker en boos. Ik vraag waarom dan? Keine Arbeit mehr im Landeskreis. Geen werk meer in de regio. Arbeitslosengeld 2 (de nieuwe WW van Duitsland, gaat in december in): weniger Geld. Scheisse! En hij neemt nog maar eens een ferm slok bier, en droomt van vroeger, toen alles nog richtig war. Ik meen zowaar een traan in zijn ooghoek te zien opwellen, maar het kan ook een gevolg zijn van de permanente ademnood waarin de man hijgend verkeert.
Ik zeg hem goedendag en geef Buurvrouw een vertreksein, want een huilende Duitser is wel het allerlaatste waar we op zitten te wachten. Hij hoort me niet eens en staart -volledig in het verleden verzonken- in het glas bier. Wiedersehen, zeg ik nog maar eens, wat luider. Wiederschauen, zegt hij terug en kijkt me treurig lachend aan. “Na nun du, das war ein mal. Weiter gehts! Patrick, noch ein Bier!”. Leermoment: er zijn ook oprecht treurige Duitsers.

Zo. PB is weer op het honk. Na acht uur sukkelen met de caravan over de Deutsche Autobahnen van de ene Stau naar de andere Baustelle dan toch veilig de thuisbasis bereikt. Ja, ik weet het. Ik had des wonings buitenkant moeten schilderen, maar PB is natuurlijk wel goed bij de pot en zeker prima bij de snik. Met zo’n dertig graden plus in de thermometer gaat deze jongen dus echt niet in de verfpot staan roeren. No way. Dus op naar Trierland, alwaar we ons meer dan kostelijk hebben vermaakt. Met als uitvalsbasis een rasechte Azur-camping, ooit opgezet in de 50′er jaren, en sindsdien niets meer aan veranderd. Hooguit een keer overgeschilderd. De originele stammetjeshekjes staan er nog steeds, de bovenkant van de palen tegen wegrotten beschermd door omgekeerde koffiemelkblikjes. Azur-campings: Duitser kan het beslist niet. We zetten de focus op de rasechte Duitser, die daar -veelal als Dauerkamper- zijn vrije tijd komt stukslaan. Zijn Stand-Wohnwagen, zijn gewoontes, de lokalotaal, hun visie op de wereld buiten hun blikveld. Er valt veel te vertellen. Echter: nu gaat PB eerst een tukje doen, want een dagje Autobahnen gaat je niet in de kleffe kleding zitten, ondanks de op volle toeren draaiende airco. Via de ping merkt U vanzelf wanneer de eerste Deutsche Geschichte publiciert geworden ist sein gewesen soll jawohl.

Vooruit, eentje dan:
Never fade away
Unless you have to play
In yonder lovely field
Protected by the shield
Of innocence and trial
Or failure and denial
The play will win your game
And overwhelm your shame
Untill your’e shook’n and shed
Doe mij maar een patatje met.
Uit: Nachtgedanken, PB, 2001.

Pauze. PB Doet even Niet Mee wegens dringend noodzakelijke verfkwastbewegingen, herverbouwingen en landgoedrenovatie. Juffrouw Jannie en JJ zijn met vakantie in een ver buitenland. En Buurvrouw is inmiddels ook dermate aan de rol dat zij niet meer aan schrijven toe komt. Einde dienstmededeling.