PBDoetMee

Praat met een oudere Duitser, en tien tegen een dattie begint over Zandvoort of Noordwijk. En Amsterdam. Waar ze dan ooit eens geweest zijn. In hun oude Opeltje von damals. Wunderbar ook die Toelpen. Zo ook deze man, die in het campingcafe een kingsize fles bier wegwerkt. Zo’n typisch Duitse kroeg, die louter vanwege het totaal ontbreken van enig sfeerscheppend element overeind blijft. Oude vervallen zitkrukken, en het overmijdelijke Stammtisch-hoekje met vastgenageld tafeltje, waar dikke Duitsers maar met moeite achter kunnen plaatsnemen.
Ik zit daar met Buurvrouw (jawel, ze was een dagje bij ons op visite) en praat met de man. Nou ja, praten: het is meer proberen te ontcijferen wat hij in lokaloDeutsch vertelt. Het dialect in Rheinland Pfals lijkt veel op het Luxemburgs, en wie dat wel eens heeft gehoord weet wat ik bedoel. Schwer, ultimo schwierig zu verstehen jawohl. Ik babbel terug in Nederduuts, het dialect van oostelijk Twente. Hij begrijpt er zowaar elk woord van.
Ik vraag de man of hij in zijn jonge jaren ook een Atlantikwal heeft gebouwd op het strand van Zandvoort. Hij kijkt me glazig (want al behoorlijk onder de olie) en vragend aan. Offie ook van die schuttersputjes (prikkelgehalte even wat terugschroeven) heeft gegraven, om in te zitten, am Strand? Aha, dat snaptie (jammer van de eerste, gemiste kans). Jawohl: de grootste was er een voor zes man en vier kratten bier. In 1972. Wunderbar war dass. Daarna is hij nooit meer teruggeweest. Ja, nog wel eens nach Venlo, zum einkaufen (wie gaat er nou in vredesnaam naar Venlo om boodschappen te doen, maar goed). Maar geen Amsterdam meer. Geen tijd voor. Want er moest gewerkt worden, en vakantie was er nauwelijks meer bij. Eigenes Betrieb, mit Meisterpapiere. Bauen. Pflaster (stucadoor dus). Da’s heel wat in Duitsland, als je een Meesterbedrijf hebt. Dan ben je prima als bedrijf, en heb je ook veel werk te doen.
“Wir haben das Land gross und stark gemacht, und jetzt brecht Berlin es wieder ab!” Hij kijkt uitermate donker en boos. Ik vraag waarom dan? Keine Arbeit mehr im Landeskreis. Geen werk meer in de regio. Arbeitslosengeld 2 (de nieuwe WW van Duitsland, gaat in december in): weniger Geld. Scheisse! En hij neemt nog maar eens een ferm slok bier, en droomt van vroeger, toen alles nog richtig war. Ik meen zowaar een traan in zijn ooghoek te zien opwellen, maar het kan ook een gevolg zijn van de permanente ademnood waarin de man hijgend verkeert.
Ik zeg hem goedendag en geef Buurvrouw een vertreksein, want een huilende Duitser is wel het allerlaatste waar we op zitten te wachten. Hij hoort me niet eens en staart -volledig in het verleden verzonken- in het glas bier. Wiedersehen, zeg ik nog maar eens, wat luider. Wiederschauen, zegt hij terug en kijkt me treurig lachend aan. “Na nun du, das war ein mal. Weiter gehts! Patrick, noch ein Bier!”. Leermoment: er zijn ook oprecht treurige Duitsers.