Hallo! Zijn we nog een beetje wakker? Of zit PB hier geheel en al voor de kat haar trekharmonica te tikken? En waar is nonsodejuus Buurvrouw eigenlijk? Denkt ook van lamaar, ik heb wel wat beters te doen dan hier stukkies tikken. En JJ is ook al in geen velden of wegen te bekennen: is -getuige haar MSN-meldingen- weer eens veel te druk met van alles en nog wat maar zelden iets behoorlijks ten faveure van deze redactie. Kwalijke zaak. Om over JuffrouwJannie maar te zwijgen. Ook al pleitheine: we drinken in de studio nog steeds oploskoffie. De bedrijfsvoering te PBDoetMee en aanpalende (bedrijfs)activiteiten laat momenteel zwaar te wensen over, zou ik zo zeggen.
Het zal U allemaal hoogstwaarschijnlijk een dikke neus wezen, maar PB is into de digitale video. Pinnacle-kaartje voor TV/video in de PC gekocht. En dan nu eindelijk die videobanden van jaaaaaren geleden via dit kaartje omzetten in digitale video. Komt straks uiteindelijk op een DVD terecht, zodat we nog tot in lengte van jaren naar onszelf kunnen kijken. Onszelf, in 1995, op een camping bij Lindau, Zuid-Duitsland. Toch wel een rare gewaarwording om je eigen kop van 9 jaar geleden -en die van Mevrouw PB en de kids- weer terug te zien.
Veel details, die je allang bent vergeten, komen weer letterlijk tot leven. Een jonge Dochter PB en Zoon PB, die nog redelijk braaf aan de leiband van paps en mams meehobbelen. Kom daar vandaag de dag maar eens om. Niet dus. En zo hoort het natuurlijk ook. Ze worden groot en zelfstandig, gelukkig maar.
Er staan ook mensen op die band, die inmiddels overleden zijn. Ook een rare gewaarwording om die ineens weer voorbij te zien schuiven, ongewis van het feit dat ze er een paar jaar later al niet meer zouden zijn. En onze Golden Retriever Bas, inmiddels -zoals U wel weet- ook alweer naar de eeuwige snuffelvelden. En…oh ja, die was er toen ook al bij. En die. En die…. Gek eigenlijk hoe negen jaar nagenoeg alle details kunnen wissen en slechts een paar waarnemingen samenballen tot een paar gecomprimeerde herinneringsflitsen. Kennelijk zaken en gebeurtenissen, die toen de meeste indruk hebben gemaakt, en daardoor zijn blijven hangen, uitgefilterd uit de totaalruis van zo’n vakantie.
Digivideo als verlengonthouder van het brein. Sommigen mensen worden er treurig van als ze dergelijke oude beelden zien. Das war einmahl, denken ze dan. PB steekt zo niet in elkaar. Ik kijk en glimlach. Ben er weer eventjes terug. Koester de beelden van die paar vakantievrienden die er niet meer zijn. En van al die vrienden die er gelukkig nog steeds wel zijn. En van onze Bas die er niet meer is. En van de pret die we daar hebben gehad. Ik glimlach en geniet. Het komt inderdaad nooit meer terug. Maar het is wel geweest. En dat pakken ze ons niet meer af.
