U weet wellicht nog dat ik hier een poosje terug melding maakte van het feit dat ik op bescheiden wijze figureer in een Russisch boekje als de figuur Pibl. Geschreven door mijn goede vriend Alexei Ustinov te Novosibirsk, onder het pseudoniem Leonid Rikh. Welnu: ik heb dat boekje vandaag binnengekregen. In PDF-formaat weliswaar, maar het is ook echt gedrukt en voorzien van een heus ISBN-nummer (ISBN 5-9554-0013-3). Hierboven een schermschot van de voorzijde en binnenzijde schutblad (kan ook groot).
Er is alleen 1 probleempje: het is de Russiche versie. De kennis van die taal is bij ondergetekende ver onder het vriespunt, dus lezen kan ik het niet. Ja, ik heb Russische karakters in mijn Mac (standaard in elk OS X, uiteraard), maar daar heb ik nix aan want Cyrillisch (als ik het goed heb) schrift kan ik niet lezen. En een Engelse vertaling komt er niet, want daarvoor heeft Alexei te Novosibirsk helaas de benodigde muntjes niet. Ze verdienen daar tamelijk veel minder dan wij hier, ook als je -zoals Alexei- een niet onbekende muziekwetenschapper bent.
Maar geen nood: een oud-collega, inmiddels gepensioneerd, spreekt en schrijft vloeiend Russisch, en ik heb hem gevraagd of hij het boekje van 32 pagina’s (in feite een novelle dus) wil omzetten in voor ons leesbare lettertjes. Nog geen reactie op binnen. Ik kan de tekst natuurlijk in brokken in zo’n online internet/instant-vertaler gooien, maar daarvan weet ik inmiddels dat die niet altijd even accuraat werken. De engelse teksten, die ik in het Russisch vertaalde via zo’n website en daarna naar Alexei stuurde, gaven steeds weer aanleiding tot enorme hilariteit daarginds. Dus dat schiet niet op. Geen betere vertaler dan de mens. Wordt vervolgd (hoop ik).
Goed nieuws, voor wie van zijn puntige en veelal keiharde schrijfseltjes hield. Reykjavik is weer in digiland. Na zijn uitermate heftige aanvaring met IlseKelle inzake vermeende maar niet aanwezige pedo-neigingen (ter herinnering: IlseKelle was de inmiddels ook al weer vertrokken mede-scribent in dit weblog) hing Reykjavik zichzelf aan de wilgen. Figuurlijk dan. Letterlijk was hem sowieso niet gelukt, want op IJsland staan bitter weinig wilgen. Geen enkele, om precies te zijn.
Afijn. Ik kreeg een mailtje van hem met de vraag offie weer mee kan tikken, want hij heeft nogal wat leuke ideetjes opgedaan gedurende zijn retraite-periode. Zo is hij -zo luidt zijn mailtje- naar de Eskimo’s in Groenland geweest, alwaar hij een lokale dorpsschone (naar lokale begrippen dan) aan de haak heeft geslagen teneinde het gedurende de koude nacht niet bibberig te hebben. Schijnt heel gezelli te zijn geweest, een algehele ontdekkingsreis onder de warme rendierdekens.
Totdat het dorpshoofd er lucht van kreeg en Reykjavik met een ruim formaat slagersmes (vermoedelijk ontworpen voor het villen van zeehonden of zoiets) achterna zat. Reykjavik heeft toen onverwijld te middernacht zijn sneeuwscootertje gestart en is in het aardedonker doorgereden, 50 km naar de volgende nederzetting. En rustig maar kil tochtje. Afijn, Reykjavik zal er vast nog wel wat over detailleren hier.
OK. PB is de beroerdste niet: iedereen maakt wel eens een misstapje of ernaastkleun. Bovendien kent PB hem persoonlijk erg goed, en hij is bepaald de kwaadste niet. Beetje ruwe bolster, blanke pit-modelletje. Goeie jongen, het komt alleen soms wat vierkant uit zijn strot c.q. pennetje. Dus: Reykjavik komt terug. Nog niet precies bekend wanneer, maar wrijft U zich alvast in de knuistjes. Het gaat weer spetteren hier. Ik heb de zakken met vlugzout al klaar liggen, en de reaksiedoos opgerekt.
Dat we met z’n allen in dit land behoorlijk gestoord en opgefokt aan het worden zijn wisten we al. Wat ik vanochtend op weg naar het werk zag sloeg echter werkelijk alles. Tot nu toe tenminste, want het kan vast nog een graadje erger. Voor me rijdt een veetransportwagen. Afgeladen met varkens, op weg naar hun minder prettige eindbestemming. En wat staat er op een bordje achterop deze vrachtwagen? Niet “Veetransport”, zoals vanouds. Nee, da’s te gewoontjes. Er staat: “Veestroom-bemiddeling”. Godsamme…
U weet inmiddels wel dat Windows nu niet bepaald mijn meest favoriete pjoeter-os is. Verre van dat zelfs. Ik maak er noodgedwongen op mijn werk gebruik van, maar het is en blijft digitale bagger, nix meer, vooral nog minder.
En daarom bespeur ik bij mezelf (ik kan er niet onderuit) het nodige leedvermaak wanneer ik vandaag dit bericht lees op diverse pjoeternieuws websites: 228 programma’s zouden problemen hebben met de nieuwe update van Windows, Service Pack 2. SP 2 voor ons Nederlandertjes komt over enkele weken uit.
Microsoft heeft een lijst <http://support.microsoft.com/default.aspx?kbid=884130> uitgegeven waarin de programma’s, die niet goed onder SP 2 werken, vermeld staan. En die 228 is vermoedelijk nog maar een eerste inventarisatie. Deze programma’s zouden na de installatie volgens Microsoft “anders werken” (Microsoft-understatement voor crashen). De grote boosdoener zou vooral de nieuwe Windows Firewall zijn. Deze staat na de installatie van Service Pack 2 automatisch aan.
Service Pack 2 is meer dan zomaar een update. Microsoft wil met deze update alle veiligheidslekken de das omdoen. Goed idee, al hadden die veiligheidslekken er natuurlijk nooit mogen zijn, in the first place. Het leuke is nu dat niet alleen deze lekken de das wordt omgedaan, maar ook die (om te beginnen) 228 programma’s. Klungels. Wie de lijst bekijkt ziet trouwens dat er een beste waslijst programma’s van -jawel- Microsoft zelve op de kreupellijst staat. Woehahahahahaha!
