Ineens
En dan zomaar, ineens, is je moeder er niet meer. Na een kort ziekbed. Gelukkig zonder lijden of pijn vanochtend ingeslapen. Mooie leeftijd, zeggen ze dan: 87. Ja, dat is wel zo, en het maakt dat we er ondanks het verdriet vrede mee kunnen hebben. Maar in feite maakt het niet uit hoe oud ze was: ze is er domweg niet meer. En dat voelt leeg. Een lawine aan gevoelens en verplichtingen komt over je heen. Dit moet geregeld, en dat, en zus, en zo. Terwijl je kop er helemaal niet naar staat. Toch moet je. Want alles moet binnen een bepaalde tijd geregeld en afgerond. In dit gekkenhuis, dat moderne samenleving heet, is de tijd je amper gegund om even in alle rust verdrietig te zijn. Bij het begin beginnen dan maar, en maar zien hoe we aan de eindstreep komen.
