Wit
Nou. De crematie is geregeld. Ze gaat in het wit. Witte kist. Witte auto. Witte bloemen. Want zwart had ze een hekel aan. Zwart is geen kleur, zei ze wel eens. Zwart is veel te treurig. Grijs kon er nog wel mee door, maar wit was beter. Dus wordt het wit. In het wit-grijze mantelpakje dat ze zo graag droeg. Met roze shawl, want mijn moeder was een dametje. Met twee mooie nocturnes van Chopin, want die speelde ze vaak op de piano. En Morgenstimmung van Grieg. Want daar hield ze van. Van muziek die een beetje treurig maakt, maar vooral ook hoop uitstraalt. Muziek die je vooruit doet kijken. Muziek die een prachtige horizon voor je geestesoog neervleit, waarachter weer nieuwe dingen zijn waarvan je nog niet weet wat het zal worden, hoe het zal zijn. Indien de verhalen over de voortgang na de dood kloppen weet zij inmiddels wat er achter die horizon schuilgaat. Wij, levenden, moeten het voorlopig stellen met de voorstelling die we zelf al luisterend scheppen. En dat is goed zo. We maken er maandag een mooie dag van.
Mooi, een witte crematie. Uit de hele beschrijving van komende maandag maak ik op dat je moeder een gelukkig en opgewekt mens was.
De muziek ken ik niet, maar zoals je het vertelt klinkt het heel mooi. Ik heb mn moeder laatst ook verteld hoe ik t wil. Mocht t ooit zover komen…
Vandaag…
Ik hoop dat de dag mooi was zoals je had voorspeld.