Lawine
De dag van maandag, de dag van de crematie van mijn moeder, was prima. Alles verliep volgens wens. Het was wit, het was mooi, het was sereen en eenvoudig. De muziekkeuze was goed. De bloemen waren ronduit prachtig. Gelukkig maar. Kunnen we daar in elk geval met een tevreden gevoel op terugkijken. Mooi afgerond. Maar toen.
Toen kwam vandaag de lawine. Van papier, telefoontjes, een eerste poging tot opruimen in haar kamer in het verzorgingstehuis, notaris, belastingen, verzekeringen, telefoon opzeggen, AOW stopzetten, AWBZ-bijdrage stopzetten, kastladen vol papieren, foto’s, nog meer papieren, waar moeten we met al die meubels heen, waar zijn de trouwringen gebleven… En zo kan ik nog wel even doorgaan. Het is meer dan niet normaal zo veel.
Ik had eigenlijk donderdag al weer aan het werk gewild, maar dat redden we dus domweg niet. Gelukkig is er op mijn werk alle begrip. Het wordt maandag da’k weer ga werken, dan heb ik wat extra tijd om alles goed af te ronden. Vandaag was ik nagenoeg de hele dag al kwijt aan een paar telefoontjes, de fiscus en een bezoek aan de notaris. Want dat moet je zo snel mogelijk geregeld hebben allemaal. En dat zijn dus maar een paar puntjes op de lange lijst. Pfff….
Bij de notaris trouwens een klein geintje. De man zegt, dat mijn vader <i>voor</i>overleden is. Waarop ik reageer met de opmerking, dattie maar één keer is doodgegaan. De notaris kijkt me lichtelijk verbaasd aan en reageert bloedserieus met de uitleg, dat dit betekent dat mijn vader eerder is overleden dan zijn echtgenote. Je meent het… Tja, een beetje humor is zelfs in zo’n situatie nooit weg, maar aan een notaris kennelijk niet besteed.
En dan heb ik eigenlijk nog nauwelijks of niet een moment gehad om eens in een hoekje te gaan zitten en alles emotioneel eens rustig en kalm te verwerken. Dit gekkenhuis, dat wij de moderne samenleving noemen, staat dat domweg niet toe. Regeltjes <i>voor</i> gevoel. Da’s dus de keerzijde van deze prestatiemaatschappij, en dat is toch eigenlijk heel treurig…
Categories: Nog geen etiketje
Vermoeiend, slopend.
Sterkte
Ja, ellendig is dat. Eigenlijk zou iedereen na een crematie drie dagen van bezinning en emoties moeten hebben. Nu voelt het alsof de maatschappij dan meteen al haar sporen wil uitwissen…
Ik hoop dat je dat moment van rust nog vindt.
En zo krijgen de regeltje weer voorrang