PBDoetMee

Ik moet maken dat ik wegkom, en wel driedubbelsnel ook. Ze, een oerlelijk dik propje in het uniform van een bewakingsbedrijf, briest van ongeduld. Mijn auto staat ergens waar-ie niet staan mag. Op de binnenplaats voor leveranciers. Daar geparkeerd omdat ik kratten vol spullen uit de bejaardenwoning van mijn moeder moet halen, en niet van plan ben elke keer 350 meter met dat spul door het hele verzorgingshuis te sjouwen. Ze kunnen me wat. Dus parkeer ik de auto even op de binnenplaats, waar je inderdaad normaal niet mag staan. En ik heb er ook nooit gestaan toen mijn moeder er nog woonde. Behalve nu dan.
Het dikke geuniformeerde brulkoetje loopt steeds rooier aan en dreigt me nu zelfs met een takelwagen. Dit nadat ik haar -oh hoe geduldig kan ik zijn- rustig heb proberen uit te leggen dat dit toch allemaal al niet zo gemakkelijk voor me is, omdat ik de inboedel van mijn kort geleden overleden moeder aan het opruimen ben. Geen greintje medeleven bij Tante Uniform. Nul komma nada. Ze sommert me nu per direct de auto te verwijderen. Ik zeg, dat ze kan sommeren wat ze wil, maar dat de auto blijft staan totdat ik klaar ben. Dan belt ze de politie, brult het wijffie nu. Ik zeg: U belt maar lekker een end weg, en ga onverstoorbaar door met inladen.
Ze ontploft nu ongeveer, loopt een meter of tien weg, en begint hysterisch gebarend in haar mobilofoontje te kwekken, terwijl ze met woedende blikken mijn kant op kijkt. Wanneer ze klaar is met het gesprek heb ik ook net de laatste doos voor vandaag in de auto gezet en stap in. Ik zwaai nog eens vriendelijk lachend naar haar (hoe dodelijk!) en verlaat de binnenplaats. In de spiegel zie ik nog net hoe ze het gebouw weer binnentreedt en haar kantoordeurtje met een loeiklap dichtgooit. Fijn he, die mensen, die een treurige situatie zo begripvol kunnen inschatten…