Steun
Gesloopt ben ik, ronduit gesloopt. De opeenstapeling van emoties, geregel en fysiek verhuizen is domweg te veel. Als een blok val ik op de bank in slaap, als in een soort coma. Ben ik niet gewend. Morgen is de laatste dag dat ik sjouwen en regelen moet. Dan hebben we het ergste wel gehad. Misschien dat ik gedurende het komend weekeind eindelijk eens de tijd krijg om in een hoekje te gaan zitten wennen aan het feit, dat nu zowel mijn vader (tien jaar geleden overleden) als mijn moeder er niet meer zijn. Heel onwezenlijk, heel raar. Gelukkig heb ik lieve en fijne mensen om me heen die precies aanvoelen wat ik deze dagen doormaak. En zelfs via dit weblog en in de mail kreeg ik ontroerende reacties. Van lezertjes die ik helemaal niet ken, maar die kennelijk haarfijn aanvoelen dat PB momenteel in een emotionele achtbaan rondgiert. Het is fijn om te weten dat er mensen meeleven. Da’s fijn om op te steunen. Da’s meer steun dan ze zelf waarschijnlijk beseffen. Zeer merci!
