PBDoetMee

Na een crematie-plechtigheid drink je koffie met familie, vrienden en bekenden. En raak je aan de praat met tantes, die je soms jaren niet hebt gezien en gesproken. Zo gaat dat nu eenmaal. Bij die gelegenheid vertelde mijn Tante M. me een verhaal, waarvan ik me de impact nu eigenlijk pas ten volle realiseer.
Mijn moeder leerde mijn vader kennen tijdens WO2, in het ziekenhuis in Apeldoorn, waar mijn vader was opgenomen en mijn moeder verpleegster was. Ze raakten verliefd, de klassieke ziekenhuisromance. Nog terwijl mijn vader in het ziekenhuis lag bracht mijn moeder een bezoek aan zijn ouderlijk huis, omdat ze de schilderijen van mijn vader wilde zien waarover hij had verteld. Ze werd ontvangen door M., de zus van mijn vader. In het huis stond een piano, en uiteindelijk speelde mijn moeder tijdens dat eerste bezoek een bepaalde Nocturne van Chopin voor mijn tante.
Voor de crematieplechtigheid koos ik als derde stuk een Nocturne van Chopin. Omdat mijn moeder veel van deze componist hield, en deze bepaalde Nocturne -maar ook andere stukken- wel vaker op de piano speelde. Wat blijkt: de Nocturne, die ik koos, was de Nocturne die mijn moeder destijds voor mijn tante speelde tijdens dat eerste bezoek.
Ik kende het verhaal, dat Tante M. mij maandag vertelde, niet. En toch koos ik die bewuste Nocture als afscheidsstuk. Is dat niet wonderbaarlijk?