Leeg
Nou, dat was me het weekje wel zeg. Vier dagen hadden we nodig om de woonruimte in het verzorgingshuis leeg te krijgen. Alle overbodige troep (waaronder staaaapels oude tijdschfiten waarmee je een aardige marktkraam zou kunnen vullen) in de container, de kleding naar de welfare (op een paar waardevolle en echt persoonlijke dingen na), persoonlijke en mooie spulletjes in kratten in ons huis. Fotoalbums, mappen met brieven, een map met tekeningen van mijn vader, schilderijen, sieraden, snuisterijen. Te veel om op te noemen.
Er staat nu in onze woonkamer een flinke stapel klapkratten vol spullekes, waar ik de komende tijd maar eens in alle rust doorheen moet grutten. De meubels naar een bevriend antiekhandelaar. We kunnen ze hier niet hebben: ons huis staat al tot aan de nok gevuld. Gaat me wel aan het hart, maar wat moeten we er in vredesnaam mee… Om al dat spul hier te herbergen zouden we onze eigen met zorg uitgekozen meubellijn eruit moeten flikkeren, en dat gaat me toch te ver. Daar hebben we te veel eigen emotionele binding mee. Weg dus die meubels, in de verkoop.
Eer je het allemaal voor elkaar hebt hobbel je al rond met een halve hernia en ben je compleet gesloopt. Ik snap wel dat zo’n kamer weer snel beschikbaar moet zijn voor de volgende, maar binnen tien dagen na het overlijden is toch wel erg snel. We kregen de dag na het overlijden al zo’n “fijne” brief van het verzorgingstehuis, waarin alle eisen en regeltjes stonden opgesomd. Ik heb het de afgelopen dagen al vaker gezegd hier: regeltjes boven emotie.
Resteert niet alleen een lege kamer, maar ook een leeg gevoel…
