Gisteren de familiesleutels van de kamer in het verzorgingstehuis ingeleverd. Ik kreeg sleutelgeld terug: 11 Euro 30. Werd na ondertekening van een formuliertje keurig op de balie uitgeteld. Alsof ik daar op dat moment op zit te wachten. Daar hebben we het weer: regeltjes voor emotie.
Nu is dat hoofdstuk dus pas echt afgesloten. Ik kan er niet meer in. Wanneer ik van A. naar V. rij kom ik er langs, het verzorgingstehuis. Zoals zo vaak de afgelopen tien jaar. En zo ook vandaag. Het is nu anders. Een lege kamer als een gapend gat in de gevel. Een kaal raam. Geen bekende gordijnen meer, die bij zonnig weer half dicht gingen om de spullekes tegen verkleuren te beschermen. Geen bekende plantjes meer voor de ramen. In de avond niet meer het vertrouwde warme licht van de koperen kroonluchter, dat door de half gesloten gordijnen naar buiten stroomde. Geen vertrouwde aanlegplek meer, want ik kan er niet meer in. Ik hoef er ook niet meer in, want ze woont er niet meer. Nooit meer.
Ruis op de lijn. Kabel kapot. Verdeelhuisje omver gereden. Server overleden. DNS-instellingen weg. En draait bij U thuis de zaak wel op orde? Alle varianten hebben we hier te D. de afgelopen dagen al gehoord, maar wat er ook werd geleuterd: internet hadden we niet. Lang leve Chello. Sinds vrijdagochtend al haperde de boel hier met grote regelmaat, zaterdag had ik toevallig nog even een half uurtje verbinding, maar zondag was de lijn volkomen dood. En de hele maandag ook. Toen PB vrijdagmiddag al belde deelde zo’n klantenservicetelefoonlullo doodleuk mede dat ergens in de loop van het weekeinde de storing wel een keer verholpen zou worden.
Pardon? Een uurtje eruit kan ik nog wel begrijpen, maar een heel weekeinde? Betaald heb ik, dus zal ik ook geleverd krijgen. Nou, dat bleek dus moeilijk, want ook gisteravond nog zaten we hier zonder internet. Nu eindelijk doet de zaak het weer. Ronduit waardeloos, want al die dagen kon ik niet internetbankieren. emailen en webloggen. Nou had ik voor dat laatste toch even geen tijd en weinig zin, zoals de vaste lezertjes wel zullen begrijpen, dus daar zat ‘m de kneep niet. Maar mailen moet wel kunnen. En internetbankieren moet wel door kunnen gaan, anders heb ik hier straks nog een deurwaarder op de stoep. Bij wij van spreken dan, gelukkig maar.
Daar hebben ze bij Chello echter nul komma nul boodschap aan. “Dan heeft U even tijdelijk pech”, zei de telefoonlullo doodgemoedereerd en zweeg toen in alle talen. “Dus?”, zei ik na een minuut stilte. Waarop zijn weekeindverhaal kwam. Ik heb de beste man en de gehele organisatie achter hem voor volkomen gek verklaard en de hoorn op de haak gelegd. Ik besloot me er niet over op te winden, over zoveel laksheid en klantonvriendelijkheid, want er zijn ergere dingen in de wereld. En ik heb al voldoende sores aan mijn kop om dit er ook nog bij te kunnen hebben.
Hoewel… toch eens kijken of ik drie dagen restitutie van mijn abogeld kan krijgen. Want ik heb geen zin om te betalen voor iets dat ik niet geleverd krijg. Lijkt me volkomen rechtvaardig. Zal Chello het wel weer niet mee eens zijn. Op naar het volgende moeizame telefoongesprek met Chello.
