PBDoetMee

Gisteren de familiesleutels van de kamer in het verzorgingstehuis ingeleverd. Ik kreeg sleutelgeld terug: 11 Euro 30. Werd na ondertekening van een formuliertje keurig op de balie uitgeteld. Alsof ik daar op dat moment op zit te wachten. Daar hebben we het weer: regeltjes voor emotie.
Nu is dat hoofdstuk dus pas echt afgesloten. Ik kan er niet meer in. Wanneer ik van A. naar V. rij kom ik er langs, het verzorgingstehuis. Zoals zo vaak de afgelopen tien jaar. En zo ook vandaag. Het is nu anders. Een lege kamer als een gapend gat in de gevel. Een kaal raam. Geen bekende gordijnen meer, die bij zonnig weer half dicht gingen om de spullekes tegen verkleuren te beschermen. Geen bekende plantjes meer voor de ramen. In de avond niet meer het vertrouwde warme licht van de koperen kroonluchter, dat door de half gesloten gordijnen naar buiten stroomde. Geen vertrouwde aanlegplek meer, want ik kan er niet meer in. Ik hoef er ook niet meer in, want ze woont er niet meer. Nooit meer.