PB is geen doorlinkert, want dan is je weblog wat al te gemakkelijk en snel gevuld. Bovendien: dezelfde doorlinks kom je dagelijks op tientallen weblogs tegen. Ja, zo krijg ik mijn weblog ook wel snel gevuld. Maar goed, ieder z’n stijl, hoor je me niet over. Goeie dieplinkspecilisten zijn trouwens schaars. Er zijn er wel een paar, en via hun webstekjes krijg je wel snel een mooi overzicht van alle prut die dagelijks door internet wordt gejaagd. Zoals dit: een verzameling pure mailmeuk zoals die in 2004 bij de redactie van WebWereld binnenstroomde. Je zult daar maar mailredacteur zijn en elke dag die troep moeten doorworstelen…
Heeft het zin? Zo’n terugblik? De websites en weblogs staan er al berstens vol mee. Zo veel dat je het allemaal niet meer kunt lezen. En eigenlijk ook niet hoeft te lezen, want ze melden allemaal zo’n beetje hetzelfde. Daarom hier een kleine terugblik op zaken, die nergens anders zullen worden gemeld. Daar gaat-ie: de meest belangrijke zaken uit PB’s 2004.
Jaar 2004 was het jaar, waarvan ik op 1 januari zei dat het wel eens een heel vervelend jaar zou kunnen worden. En dat voorgevoel kwam maar al te precies uit. 2004 werd het jaar, waarin onze Golden Retriever Bas na ruim 17 jaar trouwe aanwezigheid doodging. Waarin mijn moeder na een korte ziekte overleed. Waarin Dick, een van mijn leermeesters in het krantenvak, veel te vroeg doodging. Waarin nog twee andere collega’s veel te vroeg vertrokken. En zo nog wel een paar.
Ook nog leuke dingen te melden? Ja, gelukkig wel. Julie, de labrador uit de dodencel in Spanje, kwam op Goede Vrijdag in ons leven en maakt ons sindsdien elke dag wel een keer aan het lachen met haar onbenullige en o zo lieve gedoetjes. De zomervakantie was heerlijk. DochterPB gaat als een speer op de Pabo, en ook ZoonPB doet het niet verkeerd op zijn digitale kunstopleiding.
En MevrouwPB en PB hebben na bijna 30 jaar nog steeds schik met elkaar, ook al vliegen de spaanders soms wel eens in het rond. MevrouwPB is van het type geen knollen voor citroenen, van de pittige dus, en dat levert nog wel eens deining op in Huize PB. Geeft nix, houdt de boel levendig. PB zelve is ook niet altijd even gemakkelijk, dus dat sluit goed op elkaar aan, zullen we maar zeggen. En die dertig jaar bij elkaar is al een wonder op zich, waarmee het netto resultaat van 2004 toch weer een stuk beter wordt, zeker wanneer ik al die echtscheidingsellende en treurige hunkermarkten op websites als Match.com enzovoorts bezie.
Hoewel: daar kunnen ook weer leuke dingen uit voortvloeien. Zoals mijn maatje F., die via zo’n webgedoe inmiddels M. tegen het lijf is gelopen. Een kek typetje uit Rotterdam, die ik alleen nog maar via MSN en de webcam in huize F. ken, maar waar je volgens mij een hoop lol mee kunt beleven. Ze pareerde PB’s getik in elk geval op jolige wijze, en daar houdt PB wel van.
Alles bij elkaar opgeteld en afgetrokken werd 2004 inderdaad een raar jaar. Het zou toch wel prettig zijn wanneer 2005 al die negatieve toestanden eens even in de binnenzak zou houden, en er wat meer vrolijks uit de hoge hoed tevoorschijn komt. Ik ben er nog niet erg gerust op…
2004 gaat de geschiedenis in als een jaar, waarin heel, heel veel gebeurde. Een jaar dat bol stond. Zo bol, dat de boel bijna ontplofte. Toch bleek 2004 nog net voldoende rek te hebben om al deze ellende te kunnen dragen, al was de rek er wel nagenoeg uit. Hoeveel rek zal er in 2005 zitten? PB wenst U allen alvast veel sterkte volgend jaar, en hopelijk ook een beetje geluk en gezondheid. We zullen het met z’n allen hard nodig hebben.
Tot voor een jaar of tien terug reed ik elke dag van D. naar Enschede, waar ik vijf jaar bij de krant werkte. Elke dag de Twenteroute op en af. Tot aan Groenlo, en dan door Duitsland naar Enschede. Dat was sneller en zo omzeilde ik de verkeerslichten en de ochtenddrukte in Eibergen en Haaksbergen. En soms binnendoor langs dorpjes en binnenweggetjes door de Achterhoek, om niet alweer die Twenteroute af te hoeven rijden waarvan ik inmiddels elk kuiltje wel kende.
Er gebeurde van alles en nog wat tijdens die ritten. Zoals die ene dag, dat Mandela werd vrijgelaten, en ik bij de grens werd aangehouden door de douane die toen nog de stippellijn bewaakte. Het was net op de radio, en de douanebeambte en ik luisterden zwijgend naar het nieuws dat uit mijn autoradio kwam. We knikten elkaar goedkeurend toe, en ik kon zonder verdere controle doorrijden. De man had tranen in zijn ogen.
Of die ene ochtend, dat ik zeker een uur naar een prachtig koppel herten heb staan kijken die in de mistflarden over de velden wandelde. Of die kip, die ik niet meer kon ontwijken en in een regen van veren het leven liet. Of het riviertje, dat was overstroomd, en waar ik doorheen moest om toch verder te kunnen. Of het pak sneeuw, waarin ik bijna kwam vast te zitten. Of die motorrijder bij Groenlo, die de binnenbocht kwam injakkeren, en mijn motorkap op een haar na voorbij schoot.
Of die losgebroken paarden, die ineens de Twenteroute over kwamen denderen. De Grolschwagens, de enige vrachtwagens die in Twente en de Achterhoek geen irritatie op tweebaanswegen opriepen omdat ze lekker bier vervoerden. Of de koe, die was losgebroken uit het slachthuis in Groenlo, en over de Twenteroute denderde op weg naar een beetje vrijheid.
Of dat gesprek met een hoogbejaard echtpaar op een bankje in Hoog-Keppel. Ik was daar even gestopt om een kwartiertje van het mooie zomerweer te genieten. Toen ik er vijf minuten zat kwam het echtpaar aanschuifelen. Een echt boerenechtpaar, dat hun hele leven op de boerderij hard hadden gewerkt. Dat kon je zien. Ze zeiden me gedag en gingen naast me zitten. Ik raakte met ze in gesprek.
De man vertelde dat hij eigenlijk nooit Hoog-Keppel uit was geweest. Ja, een keertje of wat naar Doetinchem. En een keer naar Zutphen, maar dat was al voor de oorlog geweest. Het hoefde voor hem ook niet. Hoog-Keppel was groot genoeg voor hem. Ik vertelde hem dat ik bij de krant in Enschede werkte en elke dag van D. naar Enschede reed, en weer terug. Hij keek me hoofdschuddend aan. Jongen, zei hij, dan loop je toch wel erg veel risico elke dag.
Zijn vrouw, een lief ogend klein wijffie, volgde het gesprek, knikte af en toe goedkeurend, maar zei geen woord. Ze kneep me alleen af en toe de ogen toe. Toen stonden ze weer op en schuifelden verder. Arm in arm. Dag jongen, zeiden ze. Dag, zei ik. Die middag heb ik geleerd dat de wereld naar de maatstaf van jezelf al meer dan groot genoeg is. Een wijze les.
Pennetje laat U vanavond in MediaHypes (nu ook bereikbaar via www.mediahypes.nl) kennis maken met Micha Kat, een van de schrijverts in DeGestopteRoker.nl. Micha heeft oorlog met PCM, en dat zullen we weten ook.
In de nimmer aflatende serie “Dit moet je gezien hebben” vanavond: LOR. Lots Of Robots (LOR) is een 3D animatieproject van de Amerikaan Andy Murdock. In z’n eentje maakt hij bit by bit een 3D speelfilm, waarvan inmiddels deel 1 en 2 gereed zijn. En dan doet-ie de audio er ook nog eventjes bij. Dat moet je echt even gezien hebben: anmimatie met bijpassende muziek van de bovenste plank. Wel een beste download: 112MB. Maar dan heb je ook wat…
Je zult maar aan het surfen zijn voor de kust van Thailand. Komt er zo’n loei van een Tsunami op je af. Geen paniek. Een beetje surfer pakt die golf natuurlijk mee en laveert zich moeiteloos naar de top. Om vervolgens met 900 kilometer per uur mee te liften het land op en de toeristenplaats in. Door de hoofdstraat gaat-ie, met een rotgang. Met een beetje pech wordt je ook nog geflitst…
Nee, het is natuurlijk rampzalig wat daar gebeurd is. Op 18.000 doden zit de telling op het moment dat ik dit tik. Onvoorstelbaar verschrikkelijk. Zo zien we maar weer: de mens wrikt, de natuur beschikt. Punt.
Natiksel: we zitten inmiddels halverwege de avond, en de schattingen over het aantal doden zijn al fors naar boven bijgesteld. Over 23.000 doden praat men nu, met daarenboven nog zeker 10.000 mensen die worden vermist. Da’s dus meer dan 30.000 doden. En daarmee hebben we het nog lang niet gehad, zeggen sommige experts. Er is er een die het zelfs al over een miljoen doden had vanmiddag. Godsallemachtig… En dan zit d’een of andere expert vanavond op Nederland 2 doodleuk te vertellen dat zo’n Tsunami op de Europese kusten niet ondenkbaar is. Hmmm, daar worrik niet vrolijker van…
We zien een getekende vrouw in de camera kijken. Ze praat over haat en tolerantie, maar je ziet dat ze meer met andere dingen bezig is. Ze verloor haar man, haar moeder en haar vader in korte tijd. En onlangs nog, op 2 november, haar land. PB is geen oranjeklant, maar wel een mensklant. En met deze vrouw heb ik ronduit medelijden. Beatrix is moe, hondsmoe…
Een poosje terug hadden we er al een. Deze is ook wel aardig, voor als de kerstverplichtingen je even te veel worden en behoefte aan domme afzondering groot is en je werkelijk nix beters meer met je bestaan aankunt.
Jaaahhh! De Balk begint de eerste tekenen van een slagvaardiger beleid te tonen. Hij denkt aan de oprichting van een Ministerie van Veiligheid, zodat er gerichter kan worden geknokt tegen terreurgedoe. Nou, nou, dat zal….. o, wacht eens even…. ik hoor nu in het Journaal dat in (hou je vast:) “de tweede helft van 2005 een commissie gevormd gaat worden die het vormen van zo’n ministerie gaat bestuderen”. Zucht… dit geloof je toch niet. Tegen de tijd dat deze commissie klaar is met het geleuter en gemarchandeer zijn we al weer een paar aanslagen verder vrees ik…. En zo poldert en ploetert de Bananenrepubliek maar voort.
Dochter PB doet Pabo en loopt stage op een basisschool. En dan kan het zo maar gebeuren dat je met het volgende wordt geconfronteerd, in 1 week tijd. Eerst komt op maandag de vader van een jongetje uit de klas plotseling te overlijden aan een hartstilstand. Jongetje, 7 jaar, komt toch maar naar school. Trieste toestand. Heb je die net een beetje onder controle, wordt de vader van een ander jongetje uit diezelfde klas op donderdagochtend dood in de sloot naast zijn huis gevonden. Ook dat jongetje komt toch maar naar school. Nog meer trieste toestand.
Er is professionele begeleiding ingeschakeld natuurlijk, maar als stagiaire sta je daar toch maar mooi mee te kijken. Helemaal wanneer het tweede jongetje bij binnenkomst op “de juf” (PB’s dochter) afstapt en enthousiast met een heel vreemde, geheimzinnige blik in de ogen meldt: “Mijn pappa is dood en hij staat vandaag in de krant!”, om daarna -volkomen de weg kwijt- weg te huppelen naar de speelplaats. Er is op grote schaal shit en ellende in de wereld, maar deze ellende is wel heel erg heftig. Daarbij valt alle gekneuter in deze Bananenrepubliek volkomen in het niet, en zwijgt PB even heel stilletjes…
Probeert U maar eens voor de grap de Gustav Stressemannhof in Arnhem-Zuid te vinden. De straatplanologen zijn er in deze nieuwbouwwijk in geslaagd een ondoordringbaar woud van zijstraatjes en weggetjes te scheppen, waarin U gegarandeerd aan het dwalen raakt. Ja, RouteNet.nl geeft keurig met links en rechts aan hoe men zich per vierwieler door dit doolhof dient te begeven teneinde het zo fel begeerde einddoel te benaderen. Dus dat komt wel goed met een afdrukje van het rijplan op papier in de auto, dacht ik nog.
Echter: bij de eerste afslag rechts gaat het al goed verkeerd. Fietspad. Met tergend irritant rood-wit paaltje in het midden. Daar kan dus zelfs illegaal geen auto door. Nah, denk ik nog: dan pak ik toch de volgende rechts, gaan we in elk geval de goede windrichting uit. Fout! Daar denken de jongens en meisjes planologen geheel anders over. Ik had links, links, links moeten doen om er te komen.
Afijn, om een lang verhaal kort te maken: PB dwaalde een kwartier door woonerven, bochtige te smalle straatjes met te veel geparkeerde auto’s, pleintjes die geen pleintje blijken te zijn maar een groot uitgevallen trottoir, een rotonde die geen rotonde blijkt te zijn want de enige afslag is die vanuit welke ik zojuist de rotonde ben opgereden. De resterende afbuigmogelijkheden zijn twee voetpaden, een busbaan (daar blijft ik ver van uit de buurt sinds dat ene akkefietje)en een fietspad. Om gek van te worden.
Na drie, vier slingerstraatjes ben je gegarandeerd alle gevoel voor richting kwijt en rij je als een kip zonder kop rond (Ze hadden die straat beter Stressmannhof kunnen noemen: past beter bij de stemming waarin je in dit soort troosteloze omgevingen vanzelf terecht komt). GPS heb ik niet, wil ik ook niet, en helpt in dit soort fijnmazige doolhoven ook niet meer heb ik me laten vertellen. Kortom: U zoekt het maar uit. Onze verkeersplanologen denken al net zo krom als onze politici: waarom gemakkelijk doen als het moeilijk kan.
En om het feestje compleet te maken werd ik op de terugweg naar huis ook nog even gezelli op de foto gezet door de immer waakzame en goede prioriteiten stellende Arnhemse politie. Omdat ik wel 8 kilometer te hard reed. Het was weer een uitermate gezellige avond.
Pennetje spreekt in MediaHypes de vrees uit dat Koning Voetbal morgen met een enorme knal van zijn Troon flikkert. Hier!
Gisteren liet ik me ontvallen dat ik meer dan schoon genoeg heb van dit kutland. En dat heb ik geweten. In dit log kwamen twee reacties van lezertjes, die zich afvroegen waarom ik dan al niet vertrokken ben. En in de mail kwamen er ook nog een paar, die ongeveer dezelfde reactie gaven. En ook op het werk kreeg ik twee maal die opmerkingen naar het heufd geslingerd. Ik dank u zeer. Wie het waagt om Nederland een KUTLAND te noemen mag kennelijk vertrekken, en wel bij voorkeur zo spoedig mogelijk. Oprotten, wat doe je nog hier? Je past niet meer in het patroon, dus opzouten. En vlot wat! Nogmaals, ik dank u zeer.
Nee: zijn al die reactanten dan zo happy met wat zich momenteel in ons land afspeelt? Kan ik me echt en uit de grond van mijn hart niet voorstellen. Ellende stapelt zich op ellende, dag na dag. De schreeuwende leegte op radio en TV wordt met de dag erger, stompzinniger, afstotender. En gans het land gaapt in afgestompte adoratie naar al dat gekleurde lawaaibehang, zeult op zaterdag door IKEA en op zondag door de meubelboelevaar, en hangt de rest van de week in Tokkie-mode voor de beeldbuis. We (de gemeente Arnhem in dit geval) zijn zelfs zo gek dat we miljoenen uitgeven voor een opvangboot voor drugsverslaafden. Opdat de arme spuitertjes in hufterbestendig edoch comfortabel interieur zich volledig aan hun verslaving kunnen overgeven. ARRRGGHHHH!!!!
Ernstig, waarde lezertjes, zeer ernstig. PB denkt er al heel lang ernstig over om hier af te nokken. Naar Portugal of zo, waar het bovendien ook nog een stukkie warmer is dan hier. Buurvrouw zit er al, en het bevalt haar prima daar. En Mevrouw PB begint ook steeds meer voor dit idee te voelen. Of het er ooit echt van komt, we zijn er nog niet uit. Is wel een enorme stap, namelijk.
Ondertussen wordt deze Bananenrepubliek met de dag gestoorder. Vandaag alweer een steekpatij, nog geen 24 uur na de vorige. Dit keer niet met een 15-jarige als slachtoffer maar een evenoude flippo als dader. Fijn land he, waar ruzies met het mes worden afgerond. Het lijkt good old America wel. Begint er steeds meer op te lijken. Fantastisch!
En: deze regering sloopt met de dag meer en meer en meer. Vandaag weer dat AOW’ers straks moeten gaan meebetalen aan de AOW. Nog even, en het sociale huis is vookomen met de grond gelijk gemaakt. Voor zover dat al niet het geval is. En dan beweert d’een of andere bankklojo ook nog dat we te veel sparen. Waarvan, meneer de bankmeneer?
Godsamme, wat een puinbak. Nee, PB heeft het even helemaal totaal gehad met deze Bananenrepubliek. Zeg nou zelf: leuker kunnen ze het al lang niet meer maken, en eenvoudiger inmiddels ook al niet meer. Ja, ik kan het niet beter omschrijven: dit land verkeert al nagenoeg totaal in Tokkie-mode!
En ja hoor, het is weer zover. Weer zo’n achterlijke mongool die zijn mes niet thuis kon laten, waardoor vanavond een 15-jarige jongen in Rotterdam het leven verloor door messteken. Ik word zolangzamerhand werkelijk ronduit helemaal kotsmisselijk en schijtziek van dit kutland!
De peer-to-peer wereld op Internot staat te schudden op haar grondvesten. SuprNova, de grootste bittorrent server op deze aardkloot, is er vandaag mee gestopt. Wie SuprNova oproept krijgt nu een plat tekstje te zien met een paar regels leuterkoek, en de mededeling dat de tent voorgoed is gesloten. Nu zijn er nog veel meer bittorent servers, dus dit peer-to-peer systeem is nog niet overleden. De sluiting van de grootste is waarschijnlijk wel een teken aan de wand, een voorspelling van een snel komend einde aan het bittorent-principe.
En dit nadat KaZaa nog niet zo lang geleden aan het instorten sloeg door het gewicht van haar eigen success. De KaZaa-wereld is inmiddels zwaar vervuild met MP3-tjes, die na 30 seconden overgaan in een hels gekrijs en geruis. Met een beetje pech worden uw boxjes daarmee naar de eeuwige jachtvelden geholpen, dus oppassen geblazen. Exit KaZaa dus, precies wat de audioindustrie met haar vervuilingsactie wilde bereiken.
Liefhebbers der illegale ophaalpraktijken: geen nood. We hebben alweer een opvolger, die het uit z’n voegen krakende KaZaa inmiddels aardig uit de markt heeft gedrukt. eMule, en de net weer iets betere variant eMule Plus.
Moet wel gezegd dat eMule-progs wat ingrewikkeld in elkaar zitten kwa gebruiksgemak. Nee, dan is LimeWire een veel beter a;lternatief. Een rechttpoe recht aan user interface, die ook voor de meest verschrikkelijke leek direct te begrijpen is. Niet zo verwonderlijk, want de eerste :LimeWire-versie werd geboren op de Apple waar eenvoud en gebruiksgemak nu eenmaal stelregel zijn. Afijn: hier downloaden.
En u weet het he? Downloaden is in ons landje nog steeds niet strafbaar, maar het delen is dat wel. Dus meteen delen uitschakelen, anders krijgt U de speurhonden van FIOD of de jachthonden van de Stichting Brein op de stoep. En U moet zelf maar bepalen of U gebruik van illegale kopietjes met uwen geweten kunt verantwoorden.
In de nimmer aflatende reeks “Nutteloze Huishoudelijke Mededelingen” vandaag: de vloer. U kon hier al vernemen dat de totale chaos in Huize PB had toegeslagen. En eveneens hoe de incidenten met lichamelijk letsel toenamen naarmate de aanleg van de nieuwe vloer vorderde.
Welnu: de meet is gepasseerd, de vloer is af. Wat nog resteert is het weer inruimen van onze ruime boekenverzameling, die nu her en der door de woonkamer gewaaid ligt omdat de boekennis vandaag als laatste werd bestraat. Kortom: de chaos heerst nog steeds een weinig, edoch vloertje ligt. En -al zeg ik het zelf- berestrak, gelijk een vakman.
Een waar wonder, zeker wanneer u zou weten dat PB amper een zaag van een hamer kan onderscheiden. Hetgeen in het verleden al regelmatig tot in rampzaligheden uitmondende klusactiviteiten heeft geleid. Zoals de trapleuning, een paar jaar geleden, die wat losjes in de muur zat. Even vastzetten met heleboelcomponentenlijm bleek niet te werken op een stuukmuur, zodat uiteindelijk na veel corrigeer- en bijhakwerk de ganse trapleuning moest worden vervangen, inclusief het opnieuw opzetten van de muurbekleding. Mevrouw PB lag gillend van de lach in de keuken, meneer PB was in staat om trapleuning met muur en al naar buiten te flikkeren.
Of zoals dat met de schutting, die PB wel eens eventjes uit losse planken in elkaar zou zetten. Normaal gesproken een klus van een zaterdagmiddag. In dit geval werd het drie dagen, omdat uiteindelijk de rustieke tuindeur niet bleek te passen en er dus weer het nodige moest worden afgebroken om die deur erin te krijgen. Uiteindelijk lukte dat wonderwel, ook al hangt-ie dermate scheef dat menig bezoeker zich nu nog afvraagt of we soms stormschade hebben gehad.
Schilderen, ook zoiets. PB schildert creatief en in fasen. En zo kan het gebeuren dat door ons hele huis wel vier verschillende tinten zachtjeswit op deuren, kozijnen en ramen zitten. Omdat bij het hervatten van de werkzaamheden volstrekt onduidelijk was geworden welke pot verf ik nu bij het stoppen der werkzaamheden een weekje eerder (of een jaar eerder…) had benut. Mevrouw PB heeft de moed al jaren geleden opgegeven en zegt ermee te kunnen leven. Al spreekt de blik in haar ogen geheel andere taal: ik weet me gesust in de mondelinge berusting.
Afijn, het is allemaal uiteindelijk toch nog goed gekomen met de vloer. Waarmee ik wel zeer content ben: er ontstaat nu tenminste weer tijd voor leukere dingen in het weekeinde. Hoewel: er ligt ergens in de kast nog een A4-tje, waarop we in een jolige bui ooit alle uit te voeren klussen op een rijtje hebben gezet. Ik hoop vurig dat dit papiertje inmiddels meer dan vreselijk zoek is geraakt…
Geinig hoor, die onlijn museumpjes met oude spullekes. Laatst hadden we al het Apple-museum en het TV-museum. In Rusland zit iemand die zijn levenswerk heeft gemaakt van het verzamelen van authentieke tapes en cassettetapes. Zijn verzameling is inmiddels zo groot dat hij er een indrukwekkend onlijn museum mee kan vullen. Tien tegen een dattu er ergens nog wel een paar in een vergeten la of schoenendoos hebt liggen.
Wat je met een paar slim getekende vlekjes en passende muziek allemaal kunt: kijk.
Heb hier al eens vaker wat gefoeterd over mobiele telefoons en achterlijke ringtones. En de irritante overlast, die die teringgeluidjes met zich meebrengen. Om over de jongste ontwikkeling, de Zingtones, maar te zwijgen. Errug!
Er is echter hoop: The Ringtone Society onderneemt actie tegen de telefoontringelingterreur, en dan met name de platte commerciele ellende die ons overal uit mobieltjes toeschettert. Hoera! Een clubje tot het uiterste getergde musici komt in beweging en gaat werken aan mooie ringtones. De club is onlijn op: www.ringtonesociety.com. In januari komt er ook een Nederlandse webzijde. In dit persbericht staat al wat meer informatie over de plannen van de Society.
(Met dank aan Jak van Nieuwsbank.nl).
Zit je als Nederlands militair al maanden te bakken in de zandbak in Irak. Kerst komt eraan. Komt er een kadootje uit Den Haag. Een CD met daarop een kerstgedicht. Ingesproken door Balkenende… Need I say more?
En Pennetje analyseert voor U vanavond in MediaHypes de komende ondergang van de betaalde dagladen, helemaal gratis en voor niks.
Je moet er wel even voor gaan zitten, maar wanneer je het naadje van de kous wilt weten over hoe internjet in elkaar steekt, dan is dit document van World Wide Web Consortium (W3C) je bijbeltje. Het W3C heeft in dit document voor het eerst op een rijtje gezet hoe de architectuur van internot nu precies in elkaar steekt, en wat er op die structuur allemaal mogelijk is. Een smullertje voor IT-liefhebbers, en een moeizaam bijtertje voor alle anderen (maar wel de moeite waard: zo weet U tenminste ook eens waar U al internjettend eigenlijk mee bezig bent).
Hoe we erop kwamen weet ik niet meer, maar vanochtend viel ineens de term KingCorn. De wat oudere jongeren onder ons kennen dat nog wel: dwarsgebakken. En het enige wat je weggooit is de verpakking. En je ging prompt bij Japie wonen, want daar hadden ze KingCorn op tafel. Dus even van GoogledeGoogledeGoogle, en ja hoor: er was op het ganse internot toch nog ergens een fotootje aanwezig. En zo ontdekte ik ook het Jeugdsentiment weblog, waar nog veel meer ouwe maar leuke meuk staat. Even terug naar je jeugd? Hier.
Pennetje haalt vanavond hard uit naar de jongens en meisjes van de nieuwe webzijde DeGestopteRoker.nl, opvolger van DeGezondeRoker.nl, een van de vele levenswerken van Theo van Gogh. De gestopte rokers zwaaien zwaar ongenuanceerd met de klewang door het management van PCM. En zetten daar dan geen naam onder…
Poosje terug had Berber (ken ik) een hele verhandeling over het begrip discussie in haar webstek. Daar commentaarde ik wat voor de losse vuist heen: “De discussie onderscheidt zich van het gesprek doordat de een probeert de ander te overtuigen. Discussieren is dus per definitie het slechten van een meningsverschil. Een gesprek wordt gevoerd door gelijkgestemden.” Nu las ik dat vanavond weer even terug en vroeg me af: klopt dit nou wel? Wat zeggu d’rvan?
Applefiel zijn is leuk, maar je kunt ook overdrijven.
Paar dagen geleden had ik al twee keurig van internot gejatte klokkies in de aanbieding. Vanavond kwam ik deze tegen, ook maar ff gedigijat: een klokkie plus kalender. Ook wel geinig. U weet het wel: links is kijken, rechts is heling. (Shockwave in de pjoeter nodig).
Wanneer je in deze overgereguleerde Bananenrepubliek doof alsook jongere bent, dan ben je aan de beurt. Je bent per direct en ongevraagd ingedeeld in een groep waar je je vast niet in thuisvoelt. Namelijk de groep, die nodig op weg moet worden geholpen met: sex. Want, zo menen de initiatiefnemers van een nieuwe webzijde, doven weten geen reet van sex. Oink?
Ik geloof daar geen bal van. Een vriend van me had vroeger een ultradoof maar zeer knap vriendinnetje, die je qua sex niets meer hoefde bij te brengen. Eerder andersom. Omdat haar handwerk beter was ontwikkeld dan haar spraak door vele jaren doventaal deed ze dingen die vriend K. naar de wolken deed stijgen, zo heeft hij me wel eens verzekerd. Fijn voor K. Ze zijn trouwens getrouwd en nog steeds bij elkaar.
Een rijtje geitenwollensokkendragers (Arrrrrggghhhh!!!!) is echter van mening dat doven behoefte hebben aan een speciale webzijde over sex, met striptekeningen en een verhaaltje, met gebarentaalfilmpjes en plaatjes. Getverrr…. kom op zeg! Rijtje achter dit project: CG-Raad, de Koninklijke Effatha Guyot Groep, de FODOK, de RutgersNissoGroep en Viataal. Nooit van gehoord, maar dat zal wel komen omdat PB’s oortjes prima werken.
De webzijde gaat 20 december in premiere, maar heeft nu al wat info over al het spannende dat onze dove medejongeren te wachten staat op www.weetal.nl. Maffe webzijdenaam trouwens. Zouden die wetenschappertjes toch vermoeden dat onze dove medejongeren het al weten? Grinnik…
Dat Prins Bernhard (die zijn ontroerende tekening van de weglopende olifant trouwens ondertekende met PB!) een notoire schuinsmarcheerder was, dat wisten we natuurlijk al. Dattie ook nog -behalve eentje in Parijs- een buitenechtelijke dochter heeft in de VS: dat was nieuw. In zijn negen geheime (want niet bekend bij RVD, De Balk en Trix) en openhartige gesprekken met De Volkskrant verklapte de prins dat hij ten tijde van de Greet Hofmans-affaire in de VS ook nog een lieffie had. Daar zocht hij kennelijk actief troost bij, want zij raakte ongewild zwanger. Alicia heet ze, en ze moet nu bijna vijftig jaar oud zijn. Tuinarchitecte, da’s alles wat we van haar te weten komen, want de prins wilde dat ze met rust wordt gelaten.
OK. GoogledeGoogledeGoogle op kiekjes van Alicia: welke zou nou de dochter zijn? Wanneer we zoeken op “Alicia +garden” worden we ook niet veel wijzer. “Alicia +Bernhard” levert niet veel meer op dan wat stoeipoezen en poezen. En Bernard (zonder h) plus Alicia brengt ons ook weinig.
We snuffelen verder. Deze Alicia is wel architecte, en doet ook iets met groen, maar dat blijkt om bouwen met natuurlijke materialen te gaan. Bovendien is ze in Argentinie geboren. Of zou Bernhard…? Nah, niet gaan speculeren. We zijn hier geen Story. GoogledeGoogledeGoogle: deze Alicia Amherst is het ook niet, want deze dame schreef in 1895 al een boek over engelse tuinarchitectuur. Een struinronde door de YellowPages op bedrijven, die iets met tuinarchitectuur te maken hebben, levert zo’n enorme waslijst op: daar begin ik dus niet aan. Hmmm, zo komen we niet veel verder. Straks nog maar eens verder graven, nu eerst een bakkie doen. Mocht ik nog wat vinden, dan issu de eerste die het hier leest.
Een flink poosje terug alweer legde ik hier uit wat er allemaal verkeerd kan gaan met een Senseo koffiepruttelaar. En wat komt er vandaag via de commentbox binnen: een variant die ik nog niet had bedacht:
Beste, ik wil vanmorgen koffie zetten met de senseo. Het opwarmen verliep normaal. Eenmaal start geduwd voor doorlopen, maakte hij een raar geluid. k zet hem dadelijk stil. Krijg sindsdien de deksel niet meer open. Nu staat hij reeds uren stil ???? DC.
Tja, wat moet ik hier nu weer mee? Ben geen consumentenrubriek per slot van rekening. En het antwoord zou ik ook zo 123 niet weten. Beetje vastgeroest misschien? Te veel kalk op de stroomdraad? Navulzakje met twee componentenlijm per ongeluk gepakt wellicht? Dekseltje te fors dichtgeduwd waardoor nu onfeilbaar klem? Jessus, wat kunnen mensen toch moeilijke vragen stellen. Iemand die iets weet voor arme DC?
Natiksel: DC, voortaan ook ff de andere comments doorspitten, want dan had je het antwoord misschien al geweten: HET BLIJKT ALS DE SPROEIER IN HET PADJE VERSTOPT ZIT DE KLEP ZICH AFSLUIT VOOR EEN AANTAL MINUTEN TOT DE DRUK IS AFGEBOUWD IN VERBAND MET VEILIGHEIDSASPECTEN. Dat zal het wezen? Handleiding lezen kan soms ook geen kwaad. Jaja, ik weet het, handleidingen zijn er om in een lade te flikkeren en te vergeten. Zo hebben wij een lade in de kast vol met die boekjes van alle gedbedoelde rotzooi, die hier ooit in de loop der jaren naar binnen is gedragen. Ach ja… Wil degene, die wel trouw de handleidingen doorworstelt, zich even melden? En even laten weten waarom?
Natiksel 2: sjongejonge, een griephoofd doet rare dingen met je. Zit ik hier een heel stuk te tikken over Senseo’s en handleidingen. Tssss….
Uit de nimmer aflatende serie “Volstrekt Nutteloze Info” vandaag: Patty Hearst. Soms liggen er van die kliks tussen gebeurtenissen elders en je eigen leven waarvan je denkt: nah, da’s ook toevallig. Neem nou dit. Op mijn verjaardag in 1974 werd Patty Hearst ontvoerd door de SLA (Symbionese Liberation Army). Patty was toen 19 jaar en dochter van de Amerikaanse krantenmagnaat William Randolph Hearst. Op de geboortedatum van onze zoon in datzelfde jaar (zoonlief zelve werd pas in 1982 geboren) betaalde Hearst een losgeld van twee miljoen dollar voor haar. Nou ja, betaalde: de SLA wilde dat voor twee miljoen dollar voedsel werd uitgedeeld in de armste wijken van Los Angeles. En zo gebeurde het. Daar kwamen grote rellen van omdat de voedselpakketten letterlijk uit de ramen van gebouwen naar de schooiers op straat werden geflikkerd. De voedseluitdeling hielp sowieso niet echt: Patty kwam -en naar later bleek wilde- niet vrij, en voerde later zelfs bankovervallen uit samen met SLA-leden. Afijn, dat zal allemaal best wel. Wat me opviel is die twee datums van kidnapping en losgeldbetaling. Twee belangrijke datums voor de PB-clan waarop opvallende gebeurtenissen plaatsvonden.
Inderdaad, nu ik dit nog even nalees op tikfouten: dit is volstrekt nutteloze informatie. Alstublieft, graag gedaan.
Vanavond weer een werkje uit de samplekookdoos van PB. An easy walk in the cold and windy streets of New York: StreetWalk. Koptelefoontje op en luister.
Het lijkt wel een epidemie dit jaar: buitenkerstverlichting. Bij ons in het dorp begon de eigenaar van het tuincentrum ermee, en nu doet het hele dorp hem na. De een wat bescheiden, de ander kakelbont. Ach, is eigenlijk ook wel gezelli zo.
En dan heb je ook nog van die typetjes die hun kerstverlichting via internot op afstand laten aan- en uitschakelen, zoals deze. En dan natuurlijk barst het weer van de gezelli grote kerstbomen op marktpleinen. Daar staat dan ook weer een webcam bij, zodat we lampjes kunnnen kijken. Wel even geluid op nul draaien, want de muziek die eronder zit is een regelrechte aanslag op Uw gevoel voor fijne muziek.
Ben niet zo’n linkdumpkopieerder. Verzin liever mijn eigen onzin. Uitzonderingen moeten er natuurlijk wel zijn. Deze kwam ik vandaag tegen op Retecool en is dusdanig OK da’k hem hier ook even neerzet: de portfolio website van Aaron Jasinski, paintert en muzikert. Vooral de sectie Fly Diaries bevat -wat mij betreft- lekkere muziek.
En toen kwam Snef ook nog even voorbij. Na (in volgorde van opkomst) deze, deze en deze. Nog meer liefhebbers?
PB is ontregeld, zwak, ziek, misselijk, pien in de buuk, kuchekuche. Griepje, dus ff niet zo veel zin om te letterrammelen. Ook Uw winpjoeter krijgt binnenkort volgens ene meneer Schildermans vette griep.
Jawel, ik zei het al eerder. Er is een nieuwe rage geboren. Per Sinterklaas gaf PB zichzelf een webschilderijtje kado. Dat was deze. Toen kwam Neneh voorbij en zij digikladderde er nog wat bij. Dat werd dan deze. En jawel: hedenavond liep Bubs tegen het digipainten aan en zij deed er -geheel in haar stijl- nog een klein schepje bovenop. Da’s dan deze. Wie volgt?
Pennetje juicht vanavond in MediaHypes de longen uit zijn lijf: TokkieTV is er vandaag mee gestopt. En doet gelijk een suggestie (want de beroerdste niet): TokkieBlog.
En toch zijn ze mooi, die sjokweef klokjes die zo her en der op het Internot weggejat kunnen worden. Beetje frummelen in de brauser-broncodeweergave van deze of gene webzijde, en je hebt er weer twee leuke bij. Voor gebruik in de eigen webzijde (links klikken om te kijken, rechts klikken om doel lokaal op te slaan, U kent die truuk vast wel):
Stationsklok: http://www.pbdoetmee.nl/klok.swf
Opa’s klok: http://www.pbdoetmee.nl/clock.swf
Het begint er een beetje op te lijken met die desktop zoekmachines voor windozen. Wij Appelaars hebben dit gemak al jaren, en nu maken dan ook de Winpjoeteraars kennis met dit gratis gemak. Desktop zoekmachines indexeren alle bestanden in je pjoeter, waarna het een kwestie van wat trefwoorden intikken is om snel informatie terug te vinden. Copernic, al jaren leverancier van zware search eniges voor server-omgevingen, heeft nu ook een gratis desktop zoekdoosje in de aanbieding. Werkt primadeluuks. Dus: bent U ook altijd alles kwijt in dat doolhof van mapjes en schijven? Dan haalt U hier de gratis oplossing voor dat probleem. Copernic Desktop Search pakt niet alleen alle Office-documenten mee, maar ook Acrobat PDF, webbestanden (html enzo), en je mailboxen en contacts in Outlook of Outlook Express. Meer achtergrondinfo: hier.
Ook een eigen radiozendertje beginnen? RadioBlog. Wel “ff checkuh” hoe dat zit met het maximum MB-tjes die U per maand mag versnoepen van uw webzijdeverspreider. Kan leuk aantikken kwa Euries als je RadioBlog eenmaal door het gestelde plafonnetje schiet…
Jawel: er is een nieuwe rage geboren. Per Sinterklaas gaf PB zichzelf een webschilderijtje kado. Dat was deze. En wat gebeurt er? Neneh pakt ‘m op en digikladdert er nog wat bij. Dat werd dan deze. Geinig. Wie volgt?
Nah. Heb je dan eindelijk zo’n mooi GMail-account. Werkt het voor geen meter. Met GMail kun je grote aanhangsels versturen. Da’s makkelijk als je iemand een MP3-tje uit PB’s audiokeuken wil sturen. Zoals naar Leon in dit geval. Dus dat leek me een leuk klusje voor mijn kersverse GMail-account.
Dus ik zwurf naar GMail, doe van tikkerdetik, en attachen maarrrrr die audiofiles. Vol verwachting een druk op de SEND-toets. Er gebeurt…. niets. Na enige tijd volgt een melding: “Helaas, het systeem kan uw aanvraag niet verwerken, probeer het over een paar seconden nog een keer”. OK. Dus na een paar seconden weer SEND-knopje. Zelfde resultaat.
En zo ging dat een stief kwartiertje door. Temperatuur benadert kookpunt, andere mailwegen uitgeprobeerd, werken ook niet. Afijn, om een lang treurig verhaal te korten: de MP3-tjes gaan nu per ouderwetse post naar Leon. Op CD. En nu maar hopen dattie onderweg niet tot de “verloren voorwerpen” gaat behoren. Mail is leuk, maar je moet er niet echt volwassen dingen mee willen doen. Dan blijkt mail toch nog steeds volop in de kinderschoenen te staan. OK, GMail verkeert nog in beta, maar toch: GMail is eigenlijk meer GrrrrrrrrMail…
Vanavond maar eens een schilderijtje gemaakt. En ach, vooruit: nog eentje. (link gespot op getverd.errie.com).
Geen zin om zo’n kolerekerstboom te versieren? Is ook een kjob, laten we wel zijn. En dan al die rotzooi achteraf. Beuh! Geen zin an? Dan hier een handige tip. Hol naar de witgoedwinkel en haal zo’n platbeeldbuisjoekel met pjoeteraansluiting. Timmer het ding tegen de wand, sluit de pjoeter aan, steek de internetstekker erin en zwurf naar de kerstboom. Klaar!
In de niet aflatende serie “Nutteloze Kennis” vandaag: Peter Pan. Op 5 februari 1953 verscheen PB op deze aardkloot. Roepnaam Peter. Op de online feitenbladeraar WikipediA kwam ik er vanavond bij toeval achter dat op diezelfde dag in het Roxy Theatre in New York (inmiddels gesloten en gesloopt) de film Peter Pan in premiere ging. Of dat een voorteken is geweest voor de manier, waarop PB zijn leven heeft ingericht…
Er zit nog meer achter. In de eerste film ontmoet Peter Pan de Lost Boys (zie plaatje). En laat PB nou in zijn huidige muntjesverdienomgeving wel eens te maken krijgen met een bedrijf met dezelfde naam? Omdat ze wat dingen voor ons doen. Geinig, die nutteloze kennis.
Maar God had er geen last van dat de veerboot naar Texel net was vertrokken, want hij liep gewoon de haven uit. En hoefde dus ook geen kaartje te betalen. Het is maar wat makkelijk wanneer je God bent. En onderwijl had ook het Godvrezende Nunspeet zich een webcam aangemeten. In Nunspeet gebeurt NOOIT wat, dus wat die webcam daar doet is mij een raadsel. Dat ding staat op het Veluwetransferium. Waar in Vredesnaam kun je in Nunspeet heen transferren? Hooguit naar de kerk.
Die webcam daar heeft een geheel ander doel. Om uit het plaatselijke AZC ontsnapte uitboorlingen snel op te sporen en weer terug te jagen de gerefokerk in. Gatverdamme! Nunspeet! De webcam wordt vast op zondag uitgeschakeld, want in die contreien mag je op zondag nog niet eens ordelijk het gras maaien. Dan komen de ouderlingen klagen over het hekje.
Het is maar goed dat ik niet te Nunspeet woon, want dan zou ik elke zondag de meest luidruchtige motormaaier van Nederland opstarten. Plus als het even meezit tegelijkertijd de auto wassen (wat ik normaal gesproken nooit doe). Er zijn zo een paar plekken in dit land waar ik nog niet dood wil verblijven, en Nunspeet is er eentje van. Ook even naar zwingent Nunspeet staren? Webcam hier.
Trouwens: dat ding is niet echt van vandaag: het is nu tegen middernacht, maar in Nunspeet is het nog steeds daglicht. Of zouden de gerefo’s met z’n allen zoveel licht uitstralen, dat….. neuh. Het bruisende leven te Nunspeet valt overigens hier nader te beschouwen.
We graven nog even door richting Nunspeet. GoogledeGoogledeGoogle: jawel, er is ook nog een nunspeet.net En daar lezen we onder meer de flitsende mededeling: “Wist u dat… het vliegveld van La Paz in Bolivia het hoogst gelegen vliegveld is van de wereld? Nou, wij ook niet. We lazen het op Nieuwsdossier.NL, een heel interessante zaak. Nu staat er dossier op over vliegtuigrampen. Voor de kenniskluivers onder ons!”
Godsallemachtig. Als je echt niet meer weet hoe je webzijde moet vullen, dan beginnen we maar over het vliegveld van La Paz. Die Nunspeeters (of issut nu met ene e) weten van gekkigheid ook niet meer hoe dol ze hun bestaan moeten inrichten. Jaaaahhhhh… het vliegveld van La Paz is een heel interessante zaak. Vooral omdat het aantal drugsmokkels daar de pan uit vliegt. Zouden ze soms in Nunspeet….. The Nunspeet Connection? Hahahahahahaha!!!!
Wat een sukkels daar in Nunspeet zeg. Dat hele land ligt hartstikke hoog! Dus dat vliegveld ook. Je kunt er goddomme amper ademhalen door de ijle lucht. Maar dat begrijpen ze toch niet in Nunspeet, want daar is de lucht zwaar en bezwangerd. Door al dat gerefogedoe.
Zo, en nou heb ik weer afdoende onzin zitten uitkramen hier. Dat krijg je wanneer hij en zij (hij weet wel wie ik bedoel) morgen gaan wandelen in de bossen van Nunspeet. Die er dus niet zijn. En koffie met frikandel willen gaan eten in De Roskam. Sufferds! Het vreten scoort daar een zeventje. Een 7 voor een frikandel. Die zijn met een waardering 10 al niet te vreten, dus laat staan….. Afijn, ik ben er klaar mee voor vanavond.
Webloggers der Lage Landen: attentie! Allemaal als een gek gaan tikken, inhoud oppompen tot nivo nog beter, en vervolgens via je suf linken en commenten bezoekertjes scoren. En op de dubbel! Onze nationale weblog keurmeneer Reinier O. is weer uit zijn najaarsdepressie opgestegen en heeft de keuringsmessen op scherp laten zetten. Jawel: de opmaat naar de jaarlijkse Dutch Bloggies is weer in alle hevigheid losgebarsten. De kontest is nog geen dag oud (out?) of de winnaar voor 2005 is door de heer O. alweer bekend gemaakt. Man, man, man… Lees hier de ouverture en tevens finale.
Bennu ook een weblogger? Mooi. Want dan maakt u deel uit van een opkomende wereldmacht, die in toenemende mate invloed uitoefent op de wereldpolitiek. En ook nog eens scherp in de gaten wordt gehouden door de antieke media. Het is maar ff dattu dat in de gaten houdt. Hier.
Hij is niet meer. De enige nog levende Oranjeklant die PB -niet zo erg Oranjegezind zoals bekend- een oprechte en sympathieke vent vond. De andere was Claus. Bernhard leefde een mooi schelmenleven, en deed en passant ook nog wat nuttige zaken voor dit land. Dat valt te waarderen. Dattie en passant ook nog wat Lockheed-muntjes in de binnenzak liet verdwijnen… ach, het toonde maar weer eens aan dat ook hij een mens van vlees en bloed was. Dit land, dat toch al zo aan het verarmen is, raakte vandaag een kleurrijk hoofdpersoon voorgoed kwijt. Jammer. Wat mij betreft had Bernhard wel 110 mogen worden. Afijn… hier past dan wel een mooi klein muziekje bij.
