Zo. Tiger, het nieuwe OS voor mijn Apple-pjoetert, draait. Als een zonnetje. Mooi hoor. Met drie muisklikken volledig werkend geinstalleerd. Alles vanzelf. In iets meer dan een half uurtje. Incluis de internetverbinding. Werkend en wel. Hoppa. Da’s andere koek dan het weerbarstige Windoos. Ook dat heb ik weer geinstalleerd van de week, omdat er een grotere HD in de Win-pjoetert moest. Een hele avond heeft het me gekost om de boel weer te krijgen zoals het was. En Tiger: een ruim half uurtje dus. Dat scheelt nogal. En het draait als een tierelier. Soepel, zeer gebruiksvriendelijk, goede functionaliteit. Daar kan Bill Gates nog heel wat van leren!
Ze zijn weer samen, mijn vader en moeder. Tien jaar geleden strooiden we de as van mijn vader op het strooiveld nabij A. En vanochtend deden we hetzelfde, maar nu met wat er van mijn moeder was overgebleven. Op precies dezelfde plek, waar we tien jaar geleden ook stonden. Toen met z’n drietjes, nu met z’n tweeen. Tien jaar lang verlangde mijn moeder om weer bij de man te zijn, van wie ze zielsveel hield. Tien jaar lang was ze eenzaam. De draad tussen haar en mijn vader was verbroken. Tien jaar lang was ze in feite de weg kwijt. De ene dag wat meer dan de andere, maar de laatste tijd in toenemende mate. Tien jaar lang kwam het er in wezen op neer dat ze eigenlijk niet meer verder wilde, en naar haar man wilde. Om weer samen op te trekken, zoals ze dat sinds de Tweede Wereldoorlog (toen ze elkaar hadden leren kennen in het ziekenhuis in Apeldoorn) dag in, dag uit hadden gedaan. De verbroken draad hebben we vanochtend vanochtend weer aan elkaar geknoopt. Ze zijn weer samen. En da’s een goed gevoel.
Ik vind het maar niks, dat Rotterdam. Massale betonklomperij, druk verkeer, files, nog meer files, een wirwar van autosnelwegen, volgestouwd met een en al files. Zal de komende maanden veel in die stad moeten zijn voor het werk. Daar is op zich niets mis mee. Vette klus, leuk werk, prima collega’s, en de koffie is ook nog te zuipen (niet onbelangrijk). Maar die stad…
Een betonklomp met veel te weinig groen. Winkelcentra en parkeergarages waar drukke mensjes niet doorheen lopen, maar bijkans rennen. De een nog drukker aan het mobielbellen dan de ander. Bepakt en bezakt met overbodige rotzooi. Hollen naar de trein. Hollen naar de bus. Hollen naar de auto. Hollen naar de roltrap. Hollen, hollen, hollen.
Was er vandaag ook weer. De heenweg ging nog, want buiten de spits. De terugweg was midden in de spits, terwijl het toch al na zessen was toen ik Rotterdam weer probeerde uit te komen. Een lange slang hulpeloos voortsukkelende auto’s over de Brienenoordbrug de A16 af, en dan de A15 op richting oosten. Ook daar nog weer een eindeloze rij verkeer. Gas, remmen, gas, remmen…
Naarmate je de Duitse grens nadert (waar ik vlakbij woon) wordt het steeds rustiger en groener. De druk van de drukte valt bij elke afgelegde kilometer weer een stukje van je af. De wereld wordt weer groen. Vinnu het gek dat ik bij thuiskomst een zucht van verlichting slaakte? Ik hoorde weer vogels fluiten in de stilte, en had weer het groen van thuis om me heen in plaats van betonkolossen. Nee, een stadsmens ben ik ooit -heel lang geleden- wel geweest, maar zal ik nooit meer worden.
Het nieuwe Groene Boekje komt eraan. Met na amper tien jaar weer een sloot taalhervorming, waarvan niemand de zin begrijpt. Pure opleukerij voor en door een stel taalpuristen, waarvan de rest van dit land helemaal niets of hooguit nauwelijks wat van begrijpt. Er komen Surinaamse woorden bij (waarom in vredesnaam?), er worden hier en daar wat ennetjes extra tussengevoegd (zodat we nu helemaal niet meer weten anneer wel en wanneer niet), en er gaan woorden uit. En in dat laatste zit wel weer een geintje. Het gaat om woorden die niemand meer gebruikt, zo stelt de taalcommissie die zich met het boekje onledig houdt. Waarmee dus is aangetoond dat onze justitieminister Donner niemand is. Want hij gebruikt het woord “diergelijke” te pas en te onpas. En da’s nou net een van de woorden die worden geschrapt. Omdat niemand ze gebruikt…
Wat er aan de hand is, geen idee. Maar irri is het wel. Internot is hier vanavond net een knipperlicht. Wel, niet, wel, niet…
Op 21 april had ik het al even over knappe webzijden. Waar je echt voor gaat zitten, op avontuur langs mooi designwerk en slimme userinterfacing. De webzijde die ik vanavond wil aanstippen ken ik al wat langer dan vandaag. Zo af en toe wandel ik er even binnen om te zien wat ze nu weer voor moois hebben gebakken. Aanradertje: Viral Mind van de Zweedse grafisch ontwerper Mikael Cedergren. Houdt U wel een vliegenmepper bij de hand?
Natiksel: linkje erin is dan wel zo handig. Bij deze alsnog.
Wat toont dit plaatje nou weer? Uitleg volgt. Vanaf vandaag gaan Mevrouw PB en PB zelve de hond uitlaten met een kanon. Komt uit Amerika. Phoenix, en wel hier, om precies te zijn (voor weerfreaks: het weer ter plekke). Gekregen. Knalrood. Met forse kogel erbij. Schiet zeker 30 meter ver. Rage in de VS, in Nederland nog niet of nauwelijks gezien. Komt wel. Zitten wel risico’s aan. Moet niet voor de loop gaan staan, want dat is bijzonder slecht voor gezondheid. Zowel voor Mevrouw PB en PB zelve, alsook voor de hond in kwestie. Minimaal blauwe plekken, erger letsel mogelijk. Kan ook worden gebruikt om lastige colporteurs, deurwaarders, collectanten, arrestatieteams en Jehova’s Getuigen van de voordeur te weren. Maakt U kennis met de Ball Stomp’r.
We weten het allemaal wel: de meeste webzijden op het internot zijn braggel kwa vormgeving. Ziet er meestal niet uit. Vaut kleurgebruik. Tergende muziekjes op de achtergrond. Ernstig allemaal. Maar het kan gelukkig ook anders. Al zwervend door de straatjes en pleinen van het wereldwijde netwerk kom je soms verrassingen tegen. Van die webzijden, die zo knap in elkaar steken, dat je er met open mond naar kijkt. Dit is er zo een: xpell.com. Klik op hun thuispagina op “start in flash”. Let vooral ook even op de perfecte afstemming tussen vorm en geluid.
Soms kom je websites tegen waarvan je direct weet: dat kon wel eens een hit worden. Mits formule goed aangepakt. Van Marjanne hoorde ik vanavond van het bestaan van de webzijde www.parkeergratis.nl. In deze barre tijden van parkeerautomatenterreur en te dure parkeergarages een fraai initiatief. Even kijken dus….. Jammer, de uitwerking van het concept laat nog wel wat te wensen over.
Ik verwachtte een mooi overzicht met plaatsnamen en per woonplaats een lijstje of kaartje met de zo fel begeerde omniet-parkeerplekken. Maar nee, dat zit er niet in. Men wordt uitgenodigd om tips in het forum te kieperen, en verder zoeke men het maar uit. Dat gaat dus niet werken en is jammer van het goede idee.
Duzzzz, dames en heren van parkeergratis: aan het werk en de boel eens fluks structureren. Voordat het te laat is en de chaos door de hoge input (die gaat vast komen) niet meer recht te trekken is. Parkeerplaats.nl neme meelcontact op met PB voor een leuk siteconcept, gratis en voor nix niemendal te bekomen. Ben benieuwd…
Nou, de nieuwe paus is bekend. Beetje geklooi met de rook en de klokken, maar het lukte uiteindelijk dan toch. Een Duutser nota bene. Da’s weer eens wat anders dan een Pool. Hoewel: kerkdeskundigen verklaren links en rechts dat het verschil in denkwijze tussen de vorige en de nieuwe niet groot is. B16 (de nieuwe) is net zo conservatief in de leer als JP2 (de vorige). In de modernisering der katholieke kerk zit dus voorlopig nog een voortgezette pause.
Ratzinger heeft zich een tijdje terug al eens de woede van de Duitse homoos op de hals gehaald, toen hij zich fel tegen het homohuwelijk verklaarde. De Duitse Schwulen veegden hem de bisschoppelijke mantel uit in een fel weblogschrift. Voor wie een beetje Duits kan lezen: hier. Ik zei het al: de katholieke stilstand zet zich voorlopig voort.
Sterker nog: Ratzinger vindt aanhangers van andere geloofsrichtingen minderwaardiger dan katholieken. Protestanten, Anglicanen…. hij vindt het allemaal niks, heeft de nieuwe paus herhaaldelijk verklaard. Maar toen wist-ie nog niet dattie ooit tot plaatsvervangend herder van de ganse christelijke gemeenschap (dus ook de in zijn ogen minderwaardigen) op deze aardkloot zou worden gekozen. Lastig parket, waar -let maar op- weer volop overheen zal worden gewalst. Geen wonder: wanneer je dat rijtje stokoude en half slapende kardinalen op de buis bekijkt schieten de tranen je in de ogen, en vervliegt alle hoop op vernieuwing in de kerk.
Niet dat PB daar wakker van ligt: de laatste keer dat een kerk PB uit eigen initiatief (een begrafenis niet meegerekend) heeft zien binnentreden was 15 jaar geleden, toen ik in de Sacre Coeur in Parijs een kaarsje heb gezet voor een overleden vriend. Niet uit geloofsovertuiging, maar omdat die vriend katholiek was en er oprecht in geloofde en daar anderen niet mee lastig viel. Dat respecteer ik, ook al deel ik die overtuiging niet. Daarom stapte ik zonder enige aarzeling even over de geloofsdrempel en plaatste die kaars. Uit respect.
Dat respect, dat moet die Ratzinger alias Benedictus de 16e kennelijk nog leren. Wel een beetje treurig. Een man, die zo’n uitspraak doet, wordt paus. Belooft weinig goeds voor de saamhorigheid onder de mensen, geloof of geen geloof. Want als hij niet-katholieken (maar wel christelijken) al als minder beschouwt, hoe kwalificeert hij dan aanhangers van de islam? Het hindoeisme? Het jodendom? De natuurgodsdiensten? Om maar te zwijgen over de prakkiserend atheisten (geen tikvaut. Ik bedoel daarmee niet naar de kerk, geen bijbel nodig, geen gehuichel op de zondagse kerkbankjes, maar wel nadenken over hoe je leeft en hoe je tegenover andere mensen staat), waartoe PB zich rekent. Belooft niet veel goeds. Of zie ik dat verkeerd?
Oh ja, mocht U overvallen worden door gevoelens van “Dit moet ik toch even kwijt” of “Iemand een hart onder de riem steken” of iets in die richting, dan hebben we nu weer een webzijde gevonden waar dat kan. U hoeft er dus niet eens de deur meer voor uit of voor naar de kerk: de kaars is nu ook digitaal. Godallemachtig, wat een armoe…
Sinds de MSN Spaces zijn geopend wordt internet bedolven onder een lawine van would-be weblogs. Elke malloot, die de knop My Space weet te vinden in de nieuwe versie van MSN Messenger, maakt prompt een eigen webruimte aan, noemt dat een weblog, en zet er vervolgens een ongelooflijke partij onzin en non-info in. En foto’s, eindeloos veel foto’s. Een never ending serie puberpuistenkoppen met te veel gel, en pubergrieten met te veel make-up vult het scherm.
De teksten zijn ook van een fantastische eenduidigheid. Zo van “Doei, mensjes, hier is mijn webloggie. Weet nog niet wat ik ermee doet, maar hier zijn al de fotoos van ons feestje. En je mag reageren hoor, allemaal. Zou ik helemaal tuh gek vinden. Duh!!! Nou, doeiiiii allemaal!!!” Zo ongeveer. En veelal nog een paar graadjes erger.
Soms zit er een juweeltje-in-wording tussen, met een originele invalshoek. Zoals die van ene Bert uit Overijssel. Bert plaatst zichzelf in games, en bouwt daar een heel eigen verhaal, een heel eigen wereld mee. Zijn schrijfstijl is hier en daar wel wat aan de eenvoudige kant, maar omdat het in een soort dagboekvorm is geschreven stoort dat niet echt. En Bert is duidelijk zoekende naar een eigen schrijfstijl. Da’s goed.
Bert onderbouwt zijn verhaal met screenshots uit -denk ik- games. Of hij heeft de scense zelf gerenderd, weet ik niet, zou kunnen. Hoe dan ook: het is in elk geval een verademing tussen al die bullshit in MSN Space. Een aparte en ook dappere en te waarderen poging om in de eenheidsworst die MSN Space heet wat op te vallen. Ga zo door Bert, ga zo door!
U vindt Bert’s avonturen in zijn digiwereld achter deze klikdinges.
Vanavond maar weer eens een rondje intiem. In huize PB dreigt een ernstige crisis te ontstaan. Mevrouw PB verkeert al wekenlang in voorpretstemming bij het idee dat een Bassethound over de woonkamervloer schuift (die honden lopen niet, maar schuiven, en dat ook nog eens tergend langzaam). PB zelve daarentegen gruwt bij het idee van zo’n stronteigenwijze buikschuiver, en is van mening dat we met Julie al meer dan voldoende hond in huis hebben.
Bassets staan erom bekend dat ze weliswaar erg lief zijn, maar ook bijzonder stronteigenwijs. Een sterke eigen wil: maken zelf wel uit of ze luisteren of niet. Annexeren bij voorkeur jouw plek op de bank en zijn daar met geen tien peerden meer weg te krijgen. Maken een takkeherrie als de blafmuil open gaat. Als… want een beetje regulier ordelijk blaffen bij onraad zit er alleen in wanneer mevrouw danwel meneer daar toevallig zin in heeft. En bovendien: als-ie al een keer beweegt, dan struikel je gegarandeerd over ‘m, want op voor de voeten lopen hebben Bassets patent. Gaan we dus niet doen…
… sprak PB ferm, terwijl hij zich wapende voor het volgende verbale gevecht met Mevrouw PB over dit heikele onderwerp. Mevrouw PB kan een bepaalde blik opzetten waar PB destijds ooit voor gevallen is (onder meer). En dat kan verstrekkende gevolgen hebben, kan ik U mededelen. Dat kan zelfs gaan betekenen dat uiteindelijk hier zo’n dwarse buikschuiver komt inwonen. Oei oei oei, PB houdt fier stand maar vreest wel het ergste. Julie zal het allemaal worst zijn: zij heeft meer dan de poten vol aan haar verkering Rens…
Nieuw van PB: PodVerdorie.
Hmmm…. een auto met dit kenteken zou bij mij voor de deur niet misstaan.
Wanneer je veel Journaal kijkt ben je wel wat gewend aan zin en onzin. Het moet wel erg opmerkelijk nieuws zijn wil je er nog extra van opkijken. Gisteravond hadden ze me toch weer te pakken. Eerst viel mijn mond open van verbazing, toen kreeg ik een hiklachbui, en vervolgens een golf van ongeloof. Wat hoorde ik? De “staats” van defensie, Cees van der Knaap, wil dat bewindslieden weer met Excellentie worden aangesproken. Pardon? Ja, U leest het goed.
Kortom: de herinvoering van het kruiperige gedrag jegens “den autoriteit”. Gedrag, dat in de 50′er en 60′er jaren der vorige eeuw nog geheel gewoon was in onze Lage Landen. De term Excellentie werd in de jaren ’70 door Den Uyl afgeschaft. De blinde en horige verering van hoogwaardigheidsbekleders verdween en maakte plaats voor een normale en kritische verstandhouding met bewindslieden. Je en jij hoeft nou ook weer niet direct, U is wel zo netjes als je iemand niet persoonlijk kent. Maar Excellentie: da’s nou weer wat te hoog van de toren geblazen.
Van der Knaap wil weer meer respect voor de bewindslieden. Dat moeten ze dan wel eerst verdienen, beste Cees. In overwegend de meeste gevallen is daar geen sprake van, uitgaand van het gevoerde beleid. Cees wil dit, omdat-ie (zo lees ik links en rechts) in het leger nog steeds als Excellentie wordt aangesproken en hij die statusverering ook zijne collega’s en ministers gunt.
Nou Cees, forget it. De dag dat deze bananenrepubliek jou Excellentie zal noemen zal nimmer aanbreken (het leger niet meegerekend). Voorstel: ga naar een carnavalswinkel en koop daar een ouderwetse Excellentie-uitmonstering inclusief steek. Ga thuis voor de spiegel staan en spreek jezelf beminnelijk en in de gewenste Excellentie-stijl toe. Succes verzekerd. Voor de rest heb ik ergens het idee dat Cees hier een beetje het spoor bijster is geraakt en een forse steek laat vallen. Wedden dat Balkenende (net als Knaap des CDA’s) zijn partijgenoot weer volledig zal steunen en er wederom een normen- en waardentirade tegenaan gooit? Het is allemaal zoooooo voorspelbaar…
Eerder deze week hadden we ‘m al als nieuwe paus. Nu we dan toch het fenomeen fotoplaksels tot PBDoetMee hebben toegelaten doen we er vandaag meteen maar een schepje bovenop. Mr. Bean tweemaal gefotoplakt. Als Mona Lisa. En in een ernstig libido-conflict. Ach ja, je moet toch wat op een regenachtige zaterdagmiddag…
Vandaag doorzag ik een paar belangrijke dingen. De wereld heeft steeds meer behoefte aan versnelling, en ik wil eigenlijk steeds langzamer. De wereld wordt steeds luidruchtiger, en ik heb steeds meer behoefte aan stilte. De wereld wordt steeds neurotischer, en ik steeds rustiger. De wereld denkt steeds kleiner, en ik probeer wat breder te denken. De wereld wordt steeds inhoudslozer, en ik ga juist steeds meer voor diepgang. Zou er ergens nog een plek zijn waar mijn belevingsbehoefte aansluit op de omgeving?
Op 29 april beleeft de Apple-gebruiker weer een nieuw hoogtepunt: het nieuwe operating systeem OS X 10.4 Tiger ligt dan in de winkel. Als U wilt weten wat U straks allemaal NIET met Windows kunt doen: hier.
George Bush, U weet wel, de hoogst zelfingenomen bralpresident der Verenigde Staten, heeft het wat mij betreft nu echt te bont gemaakt. Via zijn perswoordvoerder heeft meneer laten weten dat hij een iPod bezit. Dat kan nog. En dat hij er voornamelijk countrymuziek op heeft staan. Dat kan ook nog. Maar dat Bush dat apparaatje de iPod One noemt, dat kan dus echt niet.
Hiermee bereikt hij twee dingen. Een: het zo zorgvuldig opgebouwde imago van de iPod ligt buiten de VS in 1 knal aan diggelen. Je reinste anti-reklame. En twee: hij bevestigt hiermee maar weer eens dat hij zichzelf boven zijn medemens (in dit geval zijn mede iPod-gebruikers) wenst te plaatsen. Tweewerf fout dus! En verder is er sprake van een behoorlijk onbeschofte daad van imago-kaap. Typisch Bush.
In de VS wordt dit natuurlijk weer geheel anders beleefd: de ganse natie ligt volkomen in een deuk om dit staaltje Bush-humor. De vraag is of ze er bij Apple wel zo happy mee zijn. Apple’s iPod imago is in een klap niet meer met de naam Steve Jobs verbonden, maar met die van Bush. Ik schat in dat Steve (hem een beetje kennende) vandaag behoorlijk heeft lopen knallen en knetteren in zijn headquarter in Cupertino…
Gisteren overviel mij een forse irritatie. De dames en heren bij het NOS-journaal hebben kennelijk de grootst mogelijke moeite om de namen van de concentratiekampen ten tijde van de Tweede Wereldoorlog een beetje ordelijk in de kop te houden. De dienstdoende tekstlezeres (ik ken die types niet bij naam, excuus) verslikte zich gisteravond behoorlijk. Ze had het steevast over B
De afgelopen dagen kwam ik in de media zo veel tegen waarvan ik een stukkie kon maken dat uiteindelijk door de bomen het bos niet meer is gezien. Domweg te veel indrukken en reacties. Toen ben ik maar eens rustig in een hoekje gaan zitten en heb geprobeerd uit te filteren. Wat bleef drijven kwam in tweede ronde aan de orde. En wat daarna nog dreef kwam hier terecht. En dat is uiteindelijk geworden: de voortdurend en nog steeds terugkerende beelden van een vermoorde Theo op de Amsterdamse stoepstenen. Met een wit laken in een punt boven hem: die punt markeert het mes waarmee een boodschap in zijn lijf werd gestoken.
Vandaag weer. Omdat zijn moordenaar met veel spektakel en gedoe zijn broertje kwam vrijpleiten, of zoiets. Ik heb bij die beelden al geruime tijd 1 gedachte. Kan de TV nu eens ophouden met het voortdurend maar weer uitzenden van dat beeld. Het klieft mij rechtstreeks in het oog en bezorgt me elke keer weer stekende hoofdpijn. Laat staan wat dit met de ouders, de familie, zijn vrouw en zoontje, en de vrienden van Theo doet. We hebben die beelden niet nodig om ons aan die zinloze moord te herinneren. Laat weg. Laat alstublieft dat mensonterende beeld weg…
Ik ben domweg te beschaafd. Deze conclusie trek ik in alle bescheidenheid na een gebeurtenis vanavond op weg naar huis. Het verkeer in de streek waar ik woon zit muurvast door een aantal grote ongelukken op de snelwegen, waar inmiddels kilometers lange files staan. En dus kruipt en sluipt alles en iedereen binnendoor. Met als gevolg dat ook daar alle verkeer vast zit. Normaal doe ik 35 minuten over werkwoon. Vanavond was dat bijna twee uur. Heeft U een beetje een idee van de enorme chaos.
Afijn. Voor een verkeerslicht in het dorpje D. staat hij links van me. Zo’n matje-in-de-nek, in een oude afgetrapte, smerig stinkende BMW. Op de sorteerstrook voor linksaf. Klassiek geval van even voordringen. De pummel kijkt bijzonder smerig de wereld in, en ik verwacht bij voorbaat al ellende wanneer het licht op groen springt. En jawel: hij geeft een ferme stoot gas, slaat niet linksaf maar knalt eerst rechtdoor, gooit het stuur dan naar rechts, en drukt me zo ongeveer de berm in.
Omdat ik dus te beschaafd ben rem ik en denk “Vent, val dood”. Ik had natuurlijk veel liever extra gas gegeven en mijn veel zwaardere auto in de zijkant van zijn oude BMW gezet. Dan zal ‘m leren, denk ik nog, net voordat ik de plankgasneiging weet te onderdrukken en in een flits afrem. Je zou zo’n vent toch aan z’n matje achter zijn stuur vandaan trekken, Maar ja, ik ben helaas te beschaafd, dus het blijft bij die gedachte. Een troost: dit soort etterbakken knalt vroeg of laat wel een keer letterlijk tegen de lamp…
PB is normaal gesproken niet zo van de grappige fotomanipulaties. Dat laten we graag over aan de fotofucks bij Retecool alsook Geenstijl enzo. Maar vandaag een uitzondering. Deze kiekgrap deed vandaag de ronde op het werk. En omdat het een persoon betreft die PB hoog op de ranglijst heeft staan kon publicatie alhier niet uitblijven. De grap staat vast al vele malen in andere weblogs: da’ s dan een typisch geval van jammer dan. Komt-ie. Teneinde het imago van de katholieke kerk weer eens een positieve impuls te geven heeft men besloten de humor in de kerk terug te laten keren. En dat besluit leidde weer tot de benoeming van deze nieuwe paus.
(Met dank aan collega MB, zo langzamerhand trouw hofleverancier van PBDoetMee.)
Vandaag vijzelen we het nivo van dit weblog nog wat verder naar gort met deel vier uit de nimmer aflatende serie “Handige Huishoud Tips”. Het is wel de laatste keer dat we ons hieraan te buiten gaan. Dat was al gepland, maar het mailtje van de heer Van Gent uit Toronto, dat hier vandaag binnendwarrelde, loog er niet om en bevestigde ons besluit om ermee te stoppen nog eens heftig. De heer Van Gent vraagt zich af of PB nog wel goed bij zijn pot is, of mogelijkerwijs van het gezonde vrijzinnig denken is losgevaren. En of er soms een sponsoring door de bond tegen het overconsumeren of een andere duistere organisatie aan de orde is.
“Keert terug naar de kritische schreden van de scherpe beschouwing, anders is PBDoetMee een trouwe lezer van Nederlandse afkomst maar al lange tijd wonende te Canada kwijt”, aldus een kennelijk nogal verbolgen heer Van Gent. Nou, meneer Van Gent, ik kan U geruststellen. Met PB’s bovenkamer en onafhankelijkheid is nix mis. Echter: dit weblog omspant alle aspecten van de samenleving en gaat ook de minder kritische zaken niet uit de weg. De huishouding behoort tot die samenleving, en mag dus niet worden gediscrimineerd. Waarvan akte.
Zo. Dat gezegd hebbende komt hier tip vier. Wanneer U iets kleins kwijt bent, bijvoorbeeld een lens of een klein sieraad, dan is de neiging al snel groot om al kruipend en voelend over de grond een zoektocht te organiseren. U kent dat vast wel: tastend onder de bank en met de snufferd in het vloerkleed onder de salontafel. Bij voorkeur samen met de leuke buurvrouw, die spontaan aanbiedt U een handje te helpen. Da’s mooi, want dan krijgt U gratis en voor niemendal een gezellie uitzicht op heur mooie achterwerk, zonder dat zij dat in de gaten heeft. Of misschien juist wel, maar dat bomt niet.
Voor wie geen leuke buurvrouw heeft alhier tip vier, wederom gelezen in De Gelderlander. Men neme een stofzuiger, binde een nylonkous over de zuigslang, en stofzuigen maar. Incluis alle hoeken en gaten. Het kleinood zal zich door de zuigkracht tegen de nylon kous nestelen, alwaar U het weer tot U kunt nemen. Daarbij dan wel de stofzuiger aan laten staan natuurlijk, anders valt het dingetje net zo hard weer in de vergetelheid. Handig he? Alstublieftdankuwel.
De spoeling authenthieke medelanders is vandaag weer een fors stukkie dunner geworden. Anton Heyboer, U weet wel, die van de vele schilderijen en vijf vrouwen tegelijk, is niet meer. Gestorven in het harnas, zeggen zijn meiden in een persverklaring. Kan ik me wel wat bij voorstellen. Kranig heerschap, en ook een uniek mensch. Dat is een. Nummer twee is Wally Tax, U weet wel, van The Outsiders. Zanger, die door drankgebruik, geldproblemen en een overleden vriendin volledig in puin raakte. Wally was niet zo kranig als Heyboer. Eind jaren ’90 krabbelde hij wel weer wat overeind en maakte een kleine comeback. Maar zijn extravagante levensstijl zorgde er dit weekeinde voor dat hij de zestig niet heeft gehaald. Jammer: ook deze redelijk unieke medelander is niet meer. Nederland is weer een stukkie kaler en minder kleurrijk geworden.
De planologen, die zich bezighouden met wanneer welke wegwerkzaamheden worden uitgevoerd in ons dorp, zijn werkelijk van de pot gerukt. Ons dorp verlaten kan via twee kanten. En de ene kant is nu al een maand afgesloten, omdat er zo nodig een rotonde moet worden aangelegd. En dus moet het hele dorp via de resterende uitgang maar zien hoe men des morgens nog een beetje op tijd op het werk verschijnt. Lange files in de ochtendspits, de boel zit muurvast. U kunt zich daar wel wat bij voorstellen. En dat geintje duurt nog tot half mei. Heel fijn.
Er waren nog twee sluiproutes via aanpalende dorpen en wat binnenweggetjes, maar die zijn nu ook uitgevallen. De ene is niet meer bereikbaar, omdat aan het spoor wordt gewerkt en de spoorwegovergang een week afgesloten is. En de andere sluiproute is nu ook afgesloten, omdat men daar massaal bomen aan het kappen is. Dat belooft weer een gezellie bijeenkomst te worden morgenochtend. Volgens mij is het wezen van planoloog zijn dat men plannen maakt en die op elkaar afstemt… voel U wel?
Vandaag (we zijn inmiddels afgezakt tot het niveau “tiplog voor huisvrouwen”) in de nimmer aflatende serie “Handige Huishoud Tips”: de kraantip. Menig landgenoot ergert zich vierkant aan kalkaanslag op kranen. Nu zal dat PB ronduit een worst wezen, maar als U dan toch die kalkrommel eraf wilt hebben, dan volgt hier een handig weetje, wederom opgetekend uit de kolommen van De Gelderlander. Kost bijna helemaal niks, en is net zo effectief als al die dure spullekes waar ze U in de reklamespotjes mee doodgooien.
Men neme een doekje of stuk keukenrolpapier, en drenke dit in azijn. Leg vervolgens doekje of papier een uur lang op de plek van de gewraakte kalklaanslag. Of wikkel het om de kraan, als de kalkaanslag rondom heeft toegeslagen. Na dat uur wrijft U de kalkaanslag zonder veel moeite weg. Alstublieft, dankoewel.
Zo. Morgen nog een allerlaatste tip, handig voor zoekgeraakte contactlenzen of anderssoortige kleine dingetjes. En daarna gaat PBDoetMee zich weer een weg terugvechten naar het niveau van maatschappelijk kritisch webloggebeurendinges. Even low profile bezig zijn is wel leuk, maar dat moet toch niet te lang duren. Trouwens: dit soort handige geldbesparende tips zul je nooit in Postbus 51 aantreffen. Terwijl dit nou net die kleine dingetjes zijn, waarmee de financieel toch al zo geteisterde gezinnetjes in dit land weer wat Euries in de knip kunnen houden. Ik zie het al: Balkenende, die aan het eind van het wekelijkse gesprek met de MP zich met een oppeppende glimlach naar de camera draait, ons vorsend vanover zijn brilleke aankijkt, en zegt: “En dan tot slot nog een leuke geldbesparende tip voor alle Nederlanders…” Hahahahaha!
Op het gevaar af dat dit weblog afzakt naar een wel erg prominent Margriet-gehalte vandaag deel twee in de nimmer aflatende serie “Handige Huishoud Tips”. Magnetron in de keuken staan? Dan weet U als geen ander dan het interieur van dit bijzonder handige apparaat na een poosje behoorlijke vetnekneigingen heeft gekregen. Poetsen met schoonmaakmiddeltje is gewoon een rotklus, derhalve op zoek naar snellere en vooral meer comfortabele methode. En die vonden we deze week, ook weer in De Gelderlander.
Men neme een bakje water en stoppe daar een paar plakjes citroen in. Bakje in de magnetron plaatsen en hoppa, aan dat apparaat. Een minuut of drie op de volle tempmep of iets wat daarbij in de buurt komt (zeg maar 360w). Na drie munuten bakje met citroen eruit halen. Vervolgens pakku een doekie en veegt het magnetroninterieur even snel met zeer weinig moeite naar hernieuwd glansniveau. En voor wie dat belangrijk vindt: de vette meur die meestal uit de magnetron komt bij het openen van het deurtje heeft plaatsgemaakt voor een lekker fris citroengeurtje. Jawel!
Vanavond zit ik een stuk tekst te maken voor iets heel anders dan dit weblog. Een tekst voor een lezing, die ik over een poosje zal geven voor een lokale computerhobbyclub. Over gemak en ongemak van computers, en hoe de mens daarmee omgaat. De relatie tussen mens en pjoeter, zoiets. Ergonomie, gebruiksgemak, dat soort zaken. Ergens halverwege mijn tekst, die ik zojuist nalees, lees ik iets wat ik even daarvoor eigenlijk zonder erbij na te denken heb ingetikt:
“Toch is het verschil wel opmerkelijk. Wanneer je Word for Windows start krijg je daar geen vrolijk gevoel van. Wanneer je Word for Mac OS X start krijg je dat wel. En dat is nou precies het verschil tussen Windows en Mac OS X. Mac OS X lacht je toe, Windows zit je alleen maar in de weg.”
Ja, zo is het precies, denk ik nu. En als doorgewinterde Mac-gebruiker wist ik dat eigenlijk al heel lang, maar realiseerde ik me dit specifieke verschil tot nu toe niet op deze wijze. Overdag op mijn werk worstel ik met Windows. Kan er prima mee werken hoor, dat wel. Maar leuk…. nee, leuk is het niet. In de avonduurtjes met muziek en dit weblog peuter ik met Mac OS X. En da’s wel leuk. OS X is vriendelijk, oogt vrolijk, en laat me -in tegenstelling door het steeds met zichzelf worstelende Windows XP- nooit in de steek. Van de userinterface van OS X gaat een serene rust uit, zodat ik me geheel kan bezighouden met datgene wat ik aan het doen ben.
Bij Windows sluimert voortdurend de angst dat het operating systeem elk moment in elkaar kan klappen, en dat ik dus voortdurend het risico loop om mijn werk kwijt te raken. Zoiets als rijden op de snelweg in een auto waarvan de motor voortdurend hapert. Je mag hopen dat je je eindbestemming haalt.
Laat ik het anders zeggen: Windows is stress, OS X is relaxen. Daarmee hebben we alles wel gezegd, denk ik. Adviesje van PB voor Windows-gebruikers: loop gewoon eens een Apple-centre binnen (in Utrecht zijn er binnenkort zelfs twee), zet de vooroordelen even overboord, en ga een half uurtje met zo’n Mac spelen. Dat mag namelijk bij Apple Centers. Moet U eens in een PC-winkel proberen…. Veel plezier, en laat me eens weten wat U ervan vond. Ben erg benieuwd.
Vandaag in de nimmer aflatende serie “Handige Huishoud Tips”: de koffiekantip. Daar gaan we. Geen Senseo in huis? Dan heeft U vast zo’n koffiekan, waarin de koffie warm gehouden kan worden. Of thermoskan, kan ook. En na een tijdje? Jawel: van die vieze bruine aanslag op de glimmende binnenzijde. Gadverdamme! En die troep is er amper nog uit te krijgen, waar of niet? Nou, dames en heren, dan heb ik hier de Gouden Tip, gelezen in De Gelderlander. Komt-ie.
Men vulle de kan voor ruim de helft met koud water en voege een beetje witte rijst toe. Dop dicht: deze stap is zeer verstandig i.v.m. het volgende onderdeel van de procedure. Want wat doet U vervolgens: een minuutje of zo schudden dat ding op de maat van zo’n dom K3-liedje, maakt niet uit welk. Dopje weer los, water met rijst eruit laten lopen, even naspoelen, et presto: aanslag verdwenen. Geen dank.
En omdat dit natuurlijk weer de meest stompzinnige post is in maanden, en het niveau ervan door de vermelding van K3 ook geenszins in positieve zin wordt bijgesteld, lever ik een eigengebrouwen alsmede vervangend schudliedje bij: Anger. Veel plezier.
Wat vrolijks voor de dingen die komen gaan. Ook een beetje treurig om de dingen die voorbij zijn. April.
Op 21 februari 2004 had ik het hier over onze toen nieuwe Senseo en wat er allemaal met dat apparaat verkeerd kan gaan. Wat blijkt? Sommige posts hebben het eeuwige leven. Want vandaag, meer dan een jaar later, kwam er toch weer een handige tip binnen van Lieke en Johannes. Een kennerstip. Komt-ie.
Gebruik de hervulbare kunstof pads maar niet. Een klein korreltje koffie ernaast en meteen je padhouder verstopt. Dan gaat het ding dus even niet meer open of hij gaf 2 bakjes in plaats van 1 en trok soms zelfs het hele reservoir leeg. Je moet hem echt wel 10 keer schoonmaken eer hij weer een beetje werkt…. Let er dus op dat het middengaatje van je padhouder niet verstopt raakt.
Tot zover Lieke en Johannes. In december kwam ook al een vraagstuk binnen, en dat stukkie kunt U hier nog even nalezen. In januari deed ene Carla nog een duit in het tipzakje met de volgende handige tip:
Waarom zegt er nooit niemand, dat als je senseo niet meer open wil je een minuut hard op de deksel moet duwen en dan de klep omhoog en open is ie. Probeer maar eens en vertel het door.
Het is maar U het weet. Senseo blijft een hot item op d’een of andere manier. Laatst nam ik een duik in de webzijdestatistieken en ontdekte, dat Senseo tot een van de meest gezochte onderwerpen in PB’s webhoekje is. Zonder dat ik het in de gaten had heb ik een mini-Senseoconsumentenrubriek het licht doen zien. Parbleu!
OK, dan maken we er ook iets moois van. Een paar handige tips en weetjes, voor U op het internot opgespeurd via de zoekmachines. Zoals deze, bij uitstekt geschikt voor de gierige Nederlander: hoe maak je je eigen koffiepads. En voor wie nog dagelijks met zijn/haar Senseo gevechten levert: hier is een online handleiding. Hier hebben we zelfs een complete website met instructiefilmpje, een soort Senseo voor Dummies. Je houdt het niet voor mogelijk. En jawel: ook de aloude FAQ ontbreekt niet.
En tot slot deze meneer, die in zijn weblog Bloggle op de wetenschappelijke tour gaat en ons uitlegt waarom de creme op de Senseo-koffie geen creme is (een ernstige teleurstelling heeft zich van mij meester gemaakt). Nou, veel plezier ermee allemaal, PB gaat nog een Senseootje bubbelen.
Wel eens van PodCasting gehoord? Ja? Dan hoef ik U niets meer te vertellen. Nee? Dan mist U beslist wat. In beide gevallen: kijk op PB’s nieuwste webstek: www.pispod.com.
Vandaag wel duidelijk geworden: D’66 is de partij der opportunisten. Hebben ze eindelijk de kans om af te rekenen met twee coalitiepartners, die zich eigenlijk nooit iets gelegen hebben laten liggen aan de D’66-kliek, laten ze de kans liggen. En -down the drain- waarom? Omdat bij tegenstemming door het congres D’66 geen flikker meer waard is als partij en zichzelf maar beter meteen kan opheffen. En omdat klassieker Van Mierlo zich weer even in the picture geplaatst voelt, het congres laat weten wat hij vindt dat ze allemaal moeten doen (who the fuck is Van Mierlo: een relikwie uit de begindagen van D’66), en asdatte ze toch wel even voor het Paasakkoord moeten stemmen omdat pappa Van Mierlo dat uiteindelijk toch wil. Terwijl hij eerder deze week nog… afijn, U begrijpt het al. Van Mierlo is de opperopportunist. Wat een dieptreurige vertoning…
Er staan voor morgen -als het een beetje doorzet- drie overlijdensgevallen op het programma: de paus, prins Reinier van Monaco, en D’66.
