PBDoetMee

Natuurlijk heeft Piet Bolusma zich in MediaHypes uitermate opgewonden over de ronduit belachelijke plannen van de staats Van der Laan met ons omroepbestel. En terecht. En gelukkig was Bolusma niet de enige: ook Heer Bie liet zich volkomen terecht volkomen gaan (scroll naar 26 juni). Wat een treurig plan…
En ondertussen walst Talpa full speed over de puinhopen. Het worden nog spannende tijden in medialand. Met dank aan Van der Laan (in negatieve zin) en De Mol (voor het opschudden van de lakens). Wie de mol in het omroepbestel is behoeft in elk geval geen enkel betoog!
Natiksel: en dan is er ook nog een of andere niksnutcommissie die de omroepklucht in deze Bananrepubliek toch nog weer een flink stuk doller weet te maken… Heremetiet!

Zit hier achter mijn pjoetert. Kijk naar het beeldscherm. “Create new entry” staat er. Da’s het gedoe, waarmee ik teksten en beelden in mijn weblog kan zetten. Ik kijk, denk, peins. En heb werkelijk geen flauw idee waar ik vanavond eens over zal tikken. Totdat de cirkel zich sluit en ik besluit om te melden dat ik werkelijk geen flauw idee heb waar ik vanavond eens over zal tikken. Wat dus een contra dictio dinges is. Want ik beweer dat ik geen flauw idee heb waar ik vanavond eens over zal tikken, maar ondertussen heb ik wel degelijk een idee waar ik vanavond eens over zal tikken. Over het feit dat ik geen flauw idee heb waar ik vanavond eens over zal tikken.
…zucht… ik word soms zo verschrikkelijk moe van mezelf…

Gewoon aan het water zitten. In de namiddagzon. Langs de kade in Emmerich. In m’n uppie. Kijken naar de schepen. Genieten van de rust als de scheepsmotor onder de brug is weggestorven. Resteert kabbelend water. De nawee van het schip dat zojuist voorbij voer. En wat meeuwen, die de opgeschrikte vis uit het water pikken.
De balastblokken langs de oever zijn nog warm van de zomerdag. Er ritst een kleine salamander langs mijn rechter voet. Het diertje kijkt naar me, als versteend tussen de stenen. Het waant zich veilig door de schutkleur. Ga maar, vriendje, ik doe je niks. Het beestje kijkt nog even, en dan schiet-ie weer verder, weg tussen de blokken. Op weg naar iets wat ik nooit zal kennen of begrijpen.
Ik tuur over het water naar de overkant. Drie kinderen en een hond spelen aan de oever. De hond blaft. Ik hoor af en toe een flard van zijn vrolijke waterballet. De kinderen rennen door het oeverzand. Hoe harder zij dollen, des te harder danst de hond.
Dan schuift de zon langzaam achter de kerktoren en begint de avondkilte haar aanval. Tijd om verder te gaan. Wat achterblijft op de basaltblokken is een wolk van rust. Wat voor me ligt is een hoop herrie, drukte en lawaai.
Ik rij Emmerich uit naar de snelweg, op weg naar mijn eigen vervolg. Een Duitse TV-ploeg filmt bij de oprit van de snelweg A3 de arrestatie door vier politiemensen van twee zwarte jongens in een gammel oranje Opeltje. Illegalen misschien? Ik moet even stoppen en wachten totdat de weg weer vrij is. Een van de twee donkere jongens kijkt me vanuit zijn ooghoeken heel even aan. De angst spat er vanaf. Hoe zal zijn vervolg eruit zien. Iets wat ik nooit zal kennen of begrijpen…

Volgens PB is het ultieme bewijs, dat we in deze bananenrepubliek nu echt volkomen van de pot zijn gerukt, nu wel geleverd. Gekker dan dit kan echt niet meer.

Dit izz dus gewoon retegaaaaaaf. Ook doen? Bouwtekening 1 en bouwtekening 2.

Met dit extreem warme weer is de wereld hemel en hel tegelijk. Ik doel dan op de vrouwelijke helft van onze landsbevolking. Alle overbodige kledij moet uit, en het strakke minimale werk vult ons straatbeeld. Dat kan mooi zijn, genieten zelfs, maar is meestal eerder een pain in the eye. We dienen daarbij wel onderscheid te maken. Indelen in groepen bijvoorbeeld.
De ene groep kan echt niet. Model MacDonalds, blubberend zitvlak, hangbuik, enooooorme hangende voorgevel, schiethoofd, kapsel bomaanslag, bij voorkeur vier volgeladen plastic boodschappentassen van Aldi of Lidl, modebewustzijn met de grond gelijk gemaakt. Kortom: kan niet. Zou verboden moeten worden: het libido zakt spontaan ver beneden nul.
Groep twee is aangenamer. Strak, not overdone, beetje speels zelfs, aangenaam voor oog en libido. Kek overkomend, modebewust, kleurbewust, zwierig, mooi gekapt. Bij voorkeur met mooi schoudertasje uit de duurdere shop. Deze groep mag, graag zelfs.
Hoe komt het toch dat van groep twee er in het westen van dit land veel meer rondlopen dan in het oosten? Loopt oostelijk Nederland dan zo achterlijk ver achter (de beroemde 50 jaar) dat de mooie modemeiden pas in dit landsdeel verschijnen wanneer we halvewege dit decennium zitten? Mag toch hopen van niet. Gaat PB kwa te verwachten leefperiode niet redden.
Dan toch maar weer naar het westen verhuizen? Geen denken aan. Vanwege een dikke klus komt PB tegenwoordig wekelijks te Rotterdam. Knettergek worrik van die stad. Druk, lawaai 24 uur per dag, veel te veel mensen, maar dus wel heel veel mooie. Hetgeen tot de conclusie zou kunnen leiden, dat heel veel ook veel mooi betekent. Statistisch gezien verklaarbaar, maar het gaat niet alijd op.
Zoals met dat moppie dat ik begin van deze avond op straat tegenkwam. Met een loei van een hond, die voor geen meter luisterde, en onze Julie wel eens een stevige beurt wilde geven. Kek typetje, de eigenaresse van dit bakbeest, een Rotweiler. Bijzonder schaars gekleed. En met -ai- een brandende filtersigaret in de mondhoek.
Brullend en blerend met onmiskenbaar Amsterdams accent tegen een hond, die voor geen meter luisterde. Het hittepetitje in veel te strak minipakje keurde me geen blik waardig en tolde achter de hond aan, die op zijn beurt om Julie tolde, die op haar beurt om PB heen tolde. Totdat ik er tabak van had, de hond bij zijn extreem dikke halsband pakte, en met een luid commando “Zit!!!” tot de orde riep.
Het beest zakte op zijn kont en keek me kwispelend aan. Hypertrutje haakte de hond weer aan de riem, draaide zich zonder een woord te zeggen om, en trippelde weg. Met kek wiebelende kont en een enorme rookpluim achter haar aan. Onderwijl scheldend en tierend tegen de hond. Een typisch geval van even leuk op afstand, maar schone schijn van dichtbij. Ach, misschien is de oosterse achterstand kwa mode en bijbehorende inhoud bij tweede inzicht toch niet zo slecht. De paar mooien, die er tussen lopen, worden extra gewaardeerd.

He he, eindelijk. Onze MP JPB raakt zijn Potter-imago kwijt…

En slot? Ja. Want? Nou, da’s simpel. Soms zit het leven vol verrassingen. En heb je daarbij ook nog een mazzeltje. Hoezo? Leg ik uit. Even recapituleren: de BMW-1 was dus de keuze, want de enige onder het liezzplafonnetje waar PB zijn lange lijf ordelijk in kon doen plaatsnemen. Dus offerte gedaan bij de dieler enzovoorts enzovoorts. Maar toen.
Kijk ik gisteravond just to be sure nog even in de onlijn rekendinges van de liezzmaatschappij. En wat sien ik? De VW Passat Turijn is plots dik 4.000 Euries in prijs gezakt. Uitlopend modelletje, want over een maand of wat komt er een nieuwe. Vandaar. Prijs omlaag, en dus ook de liezzprijs fors naar beneden.
Effe snel rekenen en jawel: de Turijn is door deze prijsverlaging onder PB’s liezzplafonnetje gezakt. Ja, en dan weet ik het wel, want ook in deze oto zit PB prima de luuks. Dezelfde zachte stoelen als in de huidige Passat, dus voldoende steun onder de bovenbenen. En da’s precies wat ik nodig heb. En hoe je het ook went of keert: de BMW is een pracht-auto, maar niet erg praktisch door de krappe achterhelft en het 1.4 kratje bier grote kofferbakje. En daar passen pjoeterts en PB’s audiostuff met geen mogelijkheid in, zo leerde een onderzoekje met de meetlat.
Duzz: vanmorgen fluks langs de lokale VW-dieler gereden, offerte uit laten draaien, en die als finale keuze bij de liezbeheerder ingeleverd. Volgt nu de afhandelingsprocedure met handtekeningen en formuliertjes, en dan wordt-ie besteld. En rijdt -als het even meezit- PB over een week of twee al in de nieuwe mobiel. Want die staat al kant en klaar bij de dealer, alleen nog ex trekhaak voor de sleurhut en ex kenteken, dat nog moet worden aangevraagd. Klaar. De wagen staat bij de dieler achter het hek, en dus Mevrouw PB even laten zien wat het gaat worden. Gelukkig: goedgekeurd, ook kwa kleur. Ik heb me laten vertellen dat des mans kleurkeuze bij een nieuwe oto wel eens tot heftige ongeregeldheden kan leiden in zelfs de allerbeste relaties. Bij ons niet aan de orde gelukkig.
Zo, en nu schrijf ik de eerstkomende twee jaar geen letter meer over auto’s! Als ik dat toch doe, dan doet u maar uw beklag bij onze afdeling zeur en pleur.

Vandaag was het Skoda pasdag. En jawel, je houdt het toch niet voor mogelijk: de Skoda Superb van de vertrekkende collega wenscht PB ook al niet aan te nemen. Het inmiddels aloude liedje: zwevende bovenbenen. Een loei van een oto, die ook nog eens als vorst over de weg zoeft vanwege de extra lange wielbasis, want ik heb er natuurlijk toch wel even in gereden. In een autotest van Autoweek viel te lezen dat deze Tsjech aanvoelt als een Audi A6, en daar is geen woord van gelogen. Ligt als een blok beton en is nog lekker fel ook. Nix mis met deze auto. Ik snap niet wat otorijders tegen Skoda hebben, zeker niet wanneer je naar de prijsstelling kijkt. In een woord af.
Maar goed: wordt dus ook nix. De autobeheerclub bij ons heeft nog wel even met Skoda gebeld om te vragen of er beter instelbare stoelen te koop zijn. Ja, die zijn er wel, maar die moeten dan helemaal uit Tsjechie komen, en mogen eigenlijk nog niet eens worden uitgeleverd want ze zijn bestemd voor een nieuwe Superb-model volgend jaar. Toch kon het dan wel voor deze ene keer, maar er zit een prijskaartje aan waar zowel autobeheer als ondergetekende even niet goed van werden. Exit Skoda Superb dus. Helaas, want ik zou daar een fijne oto aan hebben gehad.
Gaan we nu dus verder met de enige, waar PB goed in kan zitten: de BMW-1 118D. Stukkie kleiner dan de Skoda, maar bepaald ook geen misselijke oto zoals hier eerder al gemeld. Offerte opgevraagd bij de dieler, en ingeleverd bij de otobeheerders. En verder moet nu de autobeheerclub nog van alles aan onderhandelen, papierwinkel en handtekeningenjagen doen. En dan kan-ie besteld worden. Dat duurt dan weer een maand of twee levertijd. En dan kan PB perfect zittend de weg op. Heerlijk vooruitzicht. Pffff, het was me het keuzerondje wel…

Kan zo langzamerhand geen auto meer zien. Vandaag was de laatste merkenafloopdag. Volvo was ik nog niet geweest. Afijn, U raadt het al: de kleine Volvootjes S40 dulden PB niet in hun interieur. “Maar meneer B”, zegt de verkoper, “probeert U dan eens de S60. Daar past U gegarandeerd in”. Heeft weinig zin, zeg ik, want die kar zit mijlen ver boven het liezzplafonnetje. De verkoper knikt begrijpend. En toch, zegt-ie, moet ik ‘m even proberen. Ik verklap hem niet dat ik eerder deze week al even in de S60 van collega W. heb gezeten, en tot de ontdekking kwam dat ik meer dan perfect in deze auto zit. Tot W’s grote verbazing overigens.
Goed. Ik stap in, en het zit inderdaad goed. “Komt omdat de Zweden gewend zijn aan lange mensen, houden ze rekening mee met het ontwerp”, zegt de verkoper. Dat geldt dan niet voor de S40, merk ik droogjes op. Klopt, zegt de verkoper, maar wel voor de S60. Na wat getrek en gesjor aan alle stoelhendeltjes zit het niet meer goed maar als gegoten. Wat een genot. Na de BMW-1 eindelijk een tweede oto waar PB perfect in zit. Maar ja, die prijs he? Helaas…
Of ik even een proefritje wil maken, vraagt de verkoper. Ik zeg dat dat weinig zin heeft omdat ik ‘m toch niet liezzen kan. Geeft nix, zegt de verkoper, toch maar even doen. Nou, dat laat ik me natuurlijk geen twee keer zeggen. En zo rij ik even later met de S60 Duitsland in om even lekker staartje te trappen. Nadat voor mijn gevoel de rek eruit is kijk ik op de snelheidsmeter. Oeps: 225 km per uur. Goeiedag dan: merk je nix van in deze oto. Terwijl het peperdure navigatiesysteem mij voortdurend oostwaarts wil sturen tuf ik wat rustiger weer westwaarts terug naar de dealer. Deze auto rijdt wel heel erg vorstelijk, en zit dat ook nog eens. Wat wil den langen mensch nog meer. Nou, dat ik ‘m zou kunnen liezzen…
Bij terugkeer in de showroom vraag ik wat voor motor er onder die motorkap zit, gezien de top. Een superdesuperturbotiencylinderdinges? De verkoper kijkt er niet eens van op dat ik de demokar zo op de staart heb getrapt. Doen ze allemaal, zegt-ie. Blijkt onder de motorkap de 2,4-liter vijfcilinder direct ingespoten turbodieselmotor te liggen. Dit blok is de standaard oversized diesel voor de S60. Lichtere uitvoeringen zijn er niet, wel versies met nog meer PK’s.
Nou, ze zijn niet misselijk met motorvermogens, daar in Zweden. Ik bedank de verkoper, neem nog wel een foldertje mee uit nieuwsgierigheid, en tuf weer huiswaarts. Een leuke rij-ervaring rijker.
Afijn: van het bezoekje aan Volvo werd ik dus zoveel wijzer dat de voor mij onliezzbare S60 perfect zit, maar daar heb ik dus weinig aan. Blijft uiteindelijk dus alleen de BMW-1 over. Een tweede pasronde in de Toyota Corolla Verso leerde me eerder deze week dat deze oto eigenlijk toch niet zo prima zit als ik aanvankelijk dacht. Een mager zesje misschien, en da’s toch niet voldoende. Valt dus toch weer af.
En ja, misschien dan de Skoda Superb van collega J., die ik dinsdag ga passen. Maar waarvan ik eigenlijk nu al weet dat het ook weer nix wordt na het bezoek aan de Skoda-dealer eerder deze week. Zwevende beentjes, weet U nog? En achteraf een elektrische stoel inbouwen, waarmee dit euvel van deze Skoda kan worden opgeheven, kan wel maar kost volgens de Skoda-dealer een godsvermogen omdat het hele elektrische circuit van de kar moet worden aangepast. Lijkt me uit oogpunt van financiele bedrijfsefficiency ook niet de beste oplossing.
O ja, ook nog even de nieuwe Peugeot 1007 geprobeerd. Met kek elektrisch schuifdeurtje. Ach ja, op zoek naar de perfecte pasvormzit probeer je op een gegeven moment alles uit. Maar helaas: ook dit pronte MPV-tje wil PB niet in het interieur hebben.
En o ja 2: de VW/Audi-dealer in ons dorp belde nog. Had een oplossing. Als ik nou de Audi A4 zou liezzen, dan had hij een prima sportstoel. Leuk idee, maar alleen een A3 valt onder het plafonnetje en die is al wegens wanzitgedrag afgekeurd. Ben toch maar even geweest. Misschien kon die stoel ook in de A3? Nee, helaas. De stoel in kwestie zat ingebouwd in een nieuwe, reeds aan een klant verkochte A4 Quattro ad 78.000 Euro’s. Zoveel? Ja, zoveel. Oto volgepropt met alle denkbare toevoegingen. Totaal-blingbling.
Maar dat doet er niet toe: het ging om de stoel. Tot grote verbazing van de verkoper bleek ook deze stoel geen oplossing. Alweer zwevende beentjes plus rechter been klem tussen middelconsole en stuur, net als bij de nieuwe Passat die inmiddels dus om dezelfde reden ook al geen optie meer is. Te brede middenconsole, dus been klem. “Ik wens U veel succes”, zei de verkoper met een begrijpende blik toen ik weer wegliep. Ik stak mijn duim omhoog en zei over mijn schouder: “Komt wel goed”. Maar of ik er zelf nog in geloof…

Het leven kent soms onverwachte wendingen. Wat blijkt? Collega J., die PB kwa lengte met zelfs 1 centimer lengte weet te overtreffen, heeft elders een baan gevonden. En jawel: diens liezzbak komt vrij per 1 september. Wordt ik dus gebeld door de wagenparkbeheerder met de vraag, of die oto misschien wat voor PB is. Een Skoda Superb.
Dus PB heden tussen de middag naar de Skoda-dealer om even te kijken naar dit modelletje. Pfoei: da’s een joekel van een oto met achterin zoveel beenruimte, dat je er bijna een partijtje jeu de boule in kunt spelen. Ongelooflijk. De Superb is dan ook in feite een tien centimeter verlengde Passat, voor een belangrijk deel opgebouwd met VW-technologie. En dat ken ik natuurlijk van mijn huidige liezzbak. Nix mis mee.
Dus fluks achter het stuur plaatsgenomen. Dit moet haast wel passen. Probleem opgelost. Helaas. De bedenkelijke blikken van de Skodaverkoper worden bewaarheid. Want jawel, je houdt het toch niet voor mogelijk: zwevende bovenbenen. De ruimtevergroting in deze Skoda is volledig ten goede gekomen aan de achterbankzitters, maar de bestuurdersplaats is nog steeds onvoldoende ruim voor de lange medemensch.
Hoe collega J. daar dan verantwoord in kan zitten weet ik niet. Misschien dat hij andere eisen stelt, of andere lichaamsverhoudingen heeft, of een sterkere rug. Zo goed ken ik hem niet. Ik weet wel dat hij kinderen heeft die flink van zijn lengte-genen hebben meegeprofiteerd, en dan komt die ruimte achterin natuurlijk mooi van pas. Maar met die ruimte is PB niet geholpen: de bestuurder zit nu eenmaal niet op de achterbank.
Prima meedenkers dus, daar bij wagenparkbeheer, maar helaas. Ik ben bang dat ook dit geen oplossing gaat bieden. Collega J. komt dinsdag weer aan de zaak en dan gaat PB zijn Superb passen. Met -gezien de ervaringen bij de Skoda-dealer- weinig hoop op een goede afloop. Trouwens: wel even een rondje gereden met de demokar van de dealer. Om toch even te voelen hoe zo’n Skoda nou rijdt. Eindcijfer: prima de luuks. Heeft zelfs een beetje limousine-neigingen, omdat de vering minder strak is dan bij een VW. Maar ja: met zwevende bovenbeentjes is na een paar kilometer de lol er al weer snel vanaf. Wordt wederom vervolgd, dus.

We zijn drie dagen verder sinds de vorige post. En de rug? Nog steeds prima in orde. De kleine BMW heeft dus geen puinbak van PB’s onderste rugwervels weten te maken, en da’s een uitermate gunstige constatering. Derhalve (om met Donner te spreken) staat dit mobiel nu te pronken op PB’s korte keuzelijst, kwa rijgedrag zelfs met een heuse stipnotering.
Oftewel: de algehele liezzbaklijst wordt derhalve in een vervolgaanpak gepositioneerd, en wel in dier voege dat de BMW-1 zowel aangaande zitcomfort als met medeneming van de liezzprijsstelling gerelateerd aan de fiscale aspecten, bedoelende de BPM, een kansrijke en wellicht onderhandelbare positie inneemt (ik mag die Donner wel).
Laatste kernvraag: passen PB’s muziekinstrumentjes en pjoeters wel in deze oto. Dat moet worden nagemeten. Dus -zo heb ik al met de dieler afgesproken- kom ik binnenkort nog een keer op visite met de rolmaat. Dat zal weer opvallen: bij mijn beste weten lopen normaal gesproken BMW-rijders niet met rolmaten door de showroom. Ach ja, meten is weten, nietwaar?

Beetje boel druk de laatste dagen. Even geen tijd voor uitgebreid tikgeleuter hier. Wel even melden dat PB met een testauto rondscheurt door onze Bananenrepubliek. Een BMW-1. Jawel. Twee dagen mee rondtoeren en uitproberen, dankzij de welwillende medewerking van deze BMW-dealer. Eerste bevindingen: rijdt perfect, stuurt perfect, schakelt perfect, zit goed maar met beter instelbare sportstoel pas perfect, veert perfect, isoleert buitengeluid perfect, audio perfect, airco perfect. Kortom: een kleintje weliswaar, maar wel een heuse BMW. Nadelen? Ja, ook. Achterbank achter bestuurder niet bruikbaar wanneer stoel in achterste stand. En kofferbak wat kleintjes: 1.5 kratje bier en dat is het dan wel zo ongeveer. Maar verder nix mis mee. Deurtje dichtgooien klinkt als “kloenk” en niet als “rammel”. Zegt denk ik wat over de veiligheid en de afwerking van dit mobiel.
Twee dagen rij ik er mee om uit te testen of de wat stuggere vering niet funest is voor mijn rug. Daar gaat het in deze duurtest even om. Komt PB na twee dagen BMW nog met redelijke rug uit deze mobiel, of dient per direct de fysio te worden gealarmeerd. Want BMW’s liggen nu eenmaal als een blok op de weg omdat ze strakker zijn afgeveerd. En dan voel je elk hobbeltje en kuuleke wat meer, dus ook in de rug. En da’s helaas wel PB’s zwakke plek. We gaan het zien en beleven. Wordt vervolgd.

Nou, en dan krijg je dus een toegangscode om onlijn via het internot uit te gaan rekenen wat je nieuwe liezzbak gaat kosten. Welnu, waarde lezers en lezeressen, de schrik slaat je om het hart. De verhoogde BPM laat heftige sporen na in de optelsom. Bedragen, waar je niet vrolijk van wordt. En dan nog een rare verrassing. Duurdere otoos hebben soms lagere leasebedragen per maand dan goedkopere. Oink? Heeft iets te maken met courante waarde van de brik na afloop van de liezzperiode, of zoiets. Betaal ik dus extra omdat ergens een “deskundige” heeft bepaald dat oto merk dat-en-dat over vier jaar nog maar betrekkelijk weinig muntjes waard zal zijn. Lekker dan.
PB leerde vandaag ook dat lengtes van stoelsleden niet meer kunnen worden aangepast. De product aansprakelijkheid vervalt dan, en PB zou in de geval een verklaring moeten ondertekeken dat hij bij ongeval geen aanspraak maakt op de verzekering. Omdat door het verplaatsen van de stoel airbag-berekeningen niet meer kloppen. De stoel in een kleinere oto kwa schuiflengte aanpassen kan dus ook al niet meer. Dat redde PB in het verleden nog wel eens. Ik heb drie Citroen BX’en versleten met verlengde stoelsleden. Gewoon stukkie extra eraan gezet, en extra bout aan de voorkant zodat de voorkant van de stoel iets kantelt en steun geeft. Klaar, rijen maar, in perfecte zit. Kan niet meer.
En zo blijven er onder het liezzplafonnetje in feite geen otoos meer over waar ik goed in zit, behalve dan de BMW 1. En de Toyota Corolla Verso met het blingbling-interieur, waar ik dan redelijk in zit maar dat wel verre van perfect. De BMW valt ook af, want die kar moet dan wel met een LPG-tank worden toegerust, en dan heb je dus helemaaaaal geen kofferruimte meer. Kan hooguit nog een zakje aardappelen van 2,5 kilo aan. Om over trekken van de sleurhut maar te zwijgen. Helaas.
Een luukse-probleem, schreef iemand me gisteren in een meeltje. Nee, beste man, een lengte-probleem. Nix luukse. Was dat maar waar. Al met al weet ik het niet meer. Ik gooi de boel maar even in mijn pet… Maandag weer met frisse moed verder. Nou ja, fris….
Kortom: de puzzel is er nog ingewikkelder op geworden. Rekenen, rekenen, rekenen, en tot de ontdekking komen dat otoos die je op de lange lijst had staan fors geschrapt kunnen worden. Omdat ze niet onder het liezzplafonnetje vallen kwa liezzbedrag. Of omdat de slede niet mag worden verlengd. Maakt de zaak er wel eenvoudig op, domweg omdat de keuze nog kleiner wordt. Namelijk nul. Of ik moet vier jaar lang in een slecht ingerichte discotheek willen rijden. Hmmm… Wat nu?

Oei! Als dat maar goed gaat. Apple gooit de PowerPC-processoren van IBM eruit, en stapt over op Intel. Juist ja, die pjoetermotortjes waar Windozen op draaien. U snapt: dit nieuws, vandaag wereldkundig gemaakt door Apple’s voorman Steve Jobs tijdens de WWDC (World Wide Developers Conference, zeg maar de club van software-ontwikkelaars voor de Mac) in San Fransisco, is in Apple-kringen met de nodige gemengde gevoelens ontvangen. Intel-processoren vormen immers de aandrijvert van de natuurlijke vijand van elke rasechte Mac-gebruiker: Windows.
Wat tegelijkertijd ook al tot de nodige hilariteit heeft geleid. Want: met deze “move” gaat Apple frontaal in de aanval tegen Microsoft op het terrein, waar Microsoft tot nu toe alleenheerschappij had: de PC. Dat belooft vuurwerk. En alle grote software-boboos stonden natuurlijk vooraan te trappelen van ongeduld om deze “move” van Apple van harte te ondersteunen. Tuurlijk: ze hoeven straks niet meer voor twee processoren te schrijven, maar alleen nog maar de Intel. Dat zal ze klauwen met Euries schelen, schat ik zo in.
Poosje terug (6 maart 2003 om precies te zijn) kon ik in dit weblog al melden via een betrouwbrare bron dat Apple vergevorderde plannen had in deze richting, en dat de allereerste versies al draaiden. Al in februarti 2002 wist ik dat, maar toen had ik nog geen weblog. De bekende Mac-weblogger Krijnen wel: hij besteedde toen al aandacht aan uitspraken van PB (ja, die met de connecties in Cupertino, that’s me). Daar kreeg PB destijds nogal wat commentaar op uit Apple-kringen, en het scheelde niet veel of ondergetekende was tot “outcast” verklaard. Nu blijkt da’k het wel bij het rechte eind had.
En het was al veel langer aan de gang. Steve Jobs onthulde vandaag dat al vijf jaar lang de OS X-versies parallel zijn ontwikkeld voor PowerPC en Intel. Wow. De keynote, die Jobs vandaag uitsprak, werd begeleid met OS X-software… op een Intel. Het werkt dus, en draait ronduit als een zonnetje, en supersnel. En da’s precies de reden waarom de switch wordt gemaakt, zo gaf Steve Jobs aan. Intel zal in de komende jaren vele malen meer performance bieden dan ze bij IBM ooit voor elkaar zullen krijgen met de PowerPC-chip. Vandaar.
De planning is dat de eerste Mac met Intel ergens in 2006 (!) op de markt komt. Rond die tijd zal Microsoft Longhorn op de markt brengen, de opvolger van Windows XP. Dat zal me weer een marketing-clash van de hoogste orde geven. We gaan nog leuke pjoetertijden tegemoet. Al blijft het wel een raar gevoel…

Jaja, en dan denk je dat je er bent. Niet dus. Op www.caravantrekker.nl kun je uitrekenen of een bepaalde auto jouw caravan kan trekken. Net even eerste check gedaan. Resultaat: de BMW 1, op het lijstje gezet, kan er ook meteen weer af. Caravan (grote zware) gaat met autootje aan de haal als het even tegen zit. Peugeot is ook al niet zo’n beste combinatie, tenzij zwaardere motor dan in de liezzlijst staat. Helaas. Huidige kar, de Passat, no problem maar dat wist ik natuurlijk al. Vooral heuvelwerk doet-ie als de beste. Wie wel eens met een forse caravan de bult bij Karlsruhe heeft beklommen weet wat ik bedoel. De Passat knoeperde er met Kip en al met 100 km tegenop. No problem. De auto, die we daarvoor hadden, een Citroen Xantia, deed daar heel wat moeilijker over: in de eerste versnelling in een slakkengangetje, harder ging niet. Beetje power in de heuvelen is dus echt belangrijk. Dat wordt dus nog een heel gepuzzel. Kan ik er in zitten, trekt-ie de caravan niet, of issie donweg te licht voor onze zware sleurhut. Dat soort dingen. Het leven kan soms een knap ingewikkeld gepuzzel zijn…

Toen Van Gogh was vermoord stond heel Den Haag te dringen voor de camera’s om de vrijheid van meningsuiting zonder repercussie te onderstrepen. Je moest toch alles kunnen zeggen? Maar toen dit weekeinde een wat balorige Belgische minister onze MP JPB vergeleek met Harry Potter, en hem typeerde als een stijfburgerlijk manneke, was de boot aan. Gans Den Haag schudde en rammelde, en minister Bot stormde spreekwoordelijkerwijs voor de troepen uit richting Belgie, met de lans in de aanslag. Tara! Tara! Tarararara! Je zou haast denken dat Belgie aan Nederland de oorlog had verklaard. De Belgische ambassadeur op het matje, en van “dit-kan-toch-niet”. Den Haag weer op z’n smalst. Achgut… En van JP zelve? Geen woord. Kijk: als die man nu echt een stevige pareerslag had willen maken was hij voor de cameras verschenen en had zijn middelvinger trots richting Belgie opgestoken. Het liefst letterlijk, of -wat minder strak- in korte bewoordingen. Dat was pas een ontkrachting van jewelste geweest! Hoewel PB bepaald geen JPB liefhebber is zou de MP van PB bij zo’n gebaar een daverend applaus hebben gekregen. Voor deze ene keer. Helaas, het blijft bij… ach gut.

Eigenlijk kan ik zolangzamerhand geen auto meer zien. Maar er zal binnenkort toch gekozen moeten worden. Dus: in de middagpauze met frisse moed naar de Mercedesdealer om een zitje te doen in de spiksplinternieuwe B-klasse. Kek autootje, snel gesneden, ook rondje in gereden en rijdt niet verkeerd, maar nix voor PB: de bekende zwevende bovenbenen. Daar waren we dus snel klaar mee. Wordt vervolgd.

Ik weet, beleef en voel het moment nog als de dag van gisteren. Onze leraar geschiedenis komt de klas in met tranen in zijn ogen en een wat verschrikte blik. Het is oorlog, zegt hij. Tussen Israel en Egypte, Jordanie en Syrie. Dan zwijgt hij even stil, kijkt somber de klas rond, en begint dan uit te leggen waarom deze oorlog is ontstaan. Ik luister maar half, want de schrik is me om het hart geslagen. Oorlog! Die staat van waanzin, waar mijn ouders veel over hadden verteld omdat ze zoveel hadden meegemaakt tijdens de bezetting. Oorlog! Op maar een paar duizend kilometer van het veilige Haarlem. Oorlog…
De oorlog bleek achteraf maar zes dagen te duren, en de kans dat dit conflict naar ons kikkerlandje zou overslaan was natuurlijk nul. Maar dat wist ik toen niet. Voor mijn nog niet wereldwijze kindbrein keerde de bezetting, die mijn ouders zoveel littekens had bezorgd, terug. Mijn wereldbeeld van totale vrede en gelukzaligheid is die dag in duigen gevallen en nooit meer geheel gelijmd. Het was 5 juni 1967.

Soms moet je gewoon eens durven en een stuk muziek in elkaar pletteren waar de honden geen brood van lusten. In pakweg een half uurtje tijd, inclusief afmontage. Gewoon een lekkere bak herrie, een inspiratieloze geluidsmuur waar absoluut vooraf niet over is nagedacht. Een audiopuinbak. Ben ik soms de Dali van de audio? En toch komt daar dan weer iets uit, waarvan je na een paar keer luisteren denkt: wat moet ik hier in vredesnaam mee? Doel bereikt: er wordt nagedacht over muziek. En dat is meer dan al die blaatzenders bij elkaar met hun commerciele meuk en eindeloos overloos domme gezwets ooit zullen bereiken. Cars.

Vandaag was het de dag van de Grand Tour langs de otodielers. Maar liefst negen garagebedrijven is PB afgesloft. Om te passen en te meten, de ene auto na de andere. In totaal 22 typen ingestapt, en bij de meesten er ook meteen weer uit. De bekende problemen, maar meestal geen steun in de bovenbenen. Hoofdschuddende verkopers, en eentje die zelfs een beetje medelijden met me kreeg en al bijna bereid was een enorme korting te geven op een wel heel groooooote oto. Maar da’s niet de bedoeling, volgens de liezzbakrichtlijnen. En de fiscale bijtelling natuurlijk. En medelijden hoeft ook niet. Toch bedankt.
En dan: verrassing! Eergisteren kon ik melden dat de 407 sedan (met gewoon kofferbakje dus) nix is voor PB vanwege ruimtekrapte. Wat blijkt: wanneer we de 407 SW (= break) uitproberen met elektrisch verstelbare stoelen wordt het ineens een geheel ander verhaal. Perfecte zit, jawel. Optimale steun in de beentjes. De stoelen kunnen zelfs dusdanig worden bijgesteld dat de bloedtoevoer in de benen gevaar loopt, en daar overdrijf ik geen millimeter mee. We kunnen er weer eentje aan het rijtje toevoegen. Had ik ook kunnen weten: PB en Mevrouw PB reden ooit rond in een Peugeot 504 Break Diesel. Een heerlijke auto. En een goeie, want de kar heeft nog jaren trouw dienst gedaan als taxi in Soedan. Zou me niks verbazen wanneer-ie nog steeds rondrijdt. Volgende week toch maar eens proefritje organiseren.
En dan zowaar verrassing twee: de Toyota Corolla Verso. Redelijk goeie zit. Brede stoelen met goeie steun, en nog ruimte voor bij wijze van spreken een forse gleufhoed boven PB’s kruin. Net niet helemaal 100%, maar aanvaardbaar. Tuurlijk proefritje in gemaakt: rijdt als een zonnetje. Nadeel: geen middenarmsteun. En wel een heel erg popiejopie blingbling interieur: veel chroom, enge snelle kleurtjes en glimmer en glitter. Het Optitron instrumentenpaneel oogt als een disco op Ibiza om middernacht. Beetje te veel van het goede, al die lempkes, kleurkes en knupkes. Da’s nu weer jammer: PB is geen wilde discotiener meer. En het oog wil ook wat nietwaar: het modelletje is wat alledaags. Maar goed: zit wel perfect en rijdt lekker. Kan ook op de lijst, al staat-ie dan wel helegaar onderaan vanwege de overdadige blingbling.
Verder was het kommer en kwel. Renault Megane: haring in een tonnetje. Renault Scenic: best mooie auto maar zitting te kort. Renault Laguna: ook mooie auto, maar weer zwevende bovenbenen. Met het luxepakket Dynamique krijg je er betere stoelen in, en begint het ‘t noodzakelijke te benaderen, Maar het is toch weer van net niet. Helaas, want wel mooie oto. Mitsubishi Colt, Lancer en SpaceStar: drie keer nix. Peugeot 307 nada. De “Peut” 407 SW, zie hierboven. Opel: treurigheid alom. De stoeltjes van de nieuwe Zafira zijn nog korter dan die in het oude model, en de stoel kan maar een klein stukje naar achteren. De Astra: mooi autootje, maar zit voor lange mensen voor geen meter. Zelfs de groot ogende Vectra duldt PB niet in het interieur. Niks dus. We gaan weer verder.
Nissan Primera en Almera: no chance, voor mensen met mijn lengte volstrekt ongeschikt. Ford: in alle typen, ook de grootste karren, treurigheid troef. Zwevende bovenbenen wat de klok slaat. Seat: alle typetjes helemaal nix. Mazda 6: met een hele dure elektrische stoel (als onderdeel van een fors prijzig extrapakket) komen we een aardig eind in de richting, maar het haalt het voor geen meter bij de zit in de Peugeot 407 SW. Dus toch maar niet op de lijst. Alfa Romeo 147: dat was wel lachen. Kleine donkerharige verkoper (hoe passend bij dit Italiaanse merk) keek vol verbazing hoe ik me in de 147 wurmde, om er vervolgens nog amper uit te kunnen. Hoewel ik ooit een Alfetta bezat met dubbele Bing carburateur (toptechniek toen) en dubbele Abbard uitlaat, waarin ik als een vorst zat en rondscheurde, komt dit merk toch niet op de lijst. Alfa van vandaag is duidelijk Alfa van toen niet meer. Afgevoerd dus (de auto, niet de verkoper).
Na de 22 auto’s van vandaag en de 8 van voorgaande dagen is de stand der geschikte mobielen, in willekeurige volgorde: de BMW 1, de Peugeot 407 SW (nog wel proefritje maken), de Toyota Corolla Verso. En dan natuurlijk PB’s huidige kar, de VW Passat, die in de recent uitgekomen nieuwe uitvoering nog ruimer zit. De Comfortline-versie wel te verstaan, want daar zitten betere stoelen in. Hebben we nu ook. De standaard versie zit weer knudde. Van de nieuwe Passat is de break nog niet leverbaar, komt pas in september. Da’s weer een nadeel met een grote hond. Toch maar op de lijst.
Een stapel oto-folders plus een gebroken rug rijker zit PB vanavond terug te kijken op een tourdag met een arme oogst. Het is toch ronduit treurig dat automobielontwerpers totaal geen rekening houden met de lange medemens. Waarvan er toch heel wat rondlopen op deze aardkloot. Ik kom elke dag medepeoples tegen die ik bijna recht in de ogen kan kijken. Was vroeger wel anders. Er zijn nu zelfs speciale clubs voor ingericht, zoals deze. Helaas: geen autotests op deze webzijde. Jammer, gemiste kans. Da’s nou net zo’n onderwerp dat veel lange oto-zoekerts zou aanspreken, lijkt me zo. Afijn, zo’n club is trouwens toch nix voor PB, en de lange otozoekers moeten dit weblog dan maar lezen, nietwaar? U voelt ‘m al aankomen: wordt wederom vervolgd. Er staat er nog een op de lijst waar PB vandaag de puf niet meer voor kon opbrengen: De Mercedes B-klasse. Oogt zo op de foto nogal klein. Ben benieuwd…. oh, wat zien we hier op het allerlaatste moment op de Mercedes webzijde? Een uiterst aangename verrassing!

Beloofd is beloofd. Hier is deel 2 van PB’s queste naar een nieuwe liezzbak. Vandaag: de BMW 1. Jawel, een heuse Beierische Motor Werke-koets in de liezzgroep waar PB uit mag kiezen. Duzzz: proefrit aangevraagd natuurlijk, want raadt eens wat: PB vouwt zijn lange lijf probleemloos in deze kleinste BMW. De zit is perfect, steun bovenbeen prima de luuks, ruggedoe ook goed. Hoofdruimte: prima. Hoofdsteun: precies op maat. Kortom: alsof-ie voor PB is gemaakt.
Dus koos PB gisteravond het ruime asfalt om deze kleine BMW-telg eens fors uit te proberen. De stippellijn over, naar het thuisland van dit mobiel. Plankgas richting Oberhausen en terug, waarbij PB al snel tot de ontdekking kwam dat dit gebakje met gemak de 200 haalt. Wow. Het is een heuse BMW: stug afgeveerd, en dat is wel even wennen. Het ding ligt als een blok op de weg en stuurt heerlijk, maar elk kuuleke voel je wel. Da’s inherent aan het wat sportievere rijden, waarvoor deze auto is ontworpen. Niet echt storend, wel even wennen.
Maar dan. PB reed de 118D dieselversie, en die vertoont de nodige trekkracht. Goed koppel in de lagere toeren, altijd goed voor caravans. Deze 118D krijgt PB’s caravan wel van de plek. Echter: onder het eerder genoemde liezzplafond staat alleen de 116i benzineversie. En da’s nou weer net wat te krap, want hiermee PB’s grote caravan de heuveltjes in voeren is niet handig en kan zelfs tot gevaarlijke situaties leiden. En een kleinere caravan kopen is weer te veel van het goede, nietwaar? Leg je altijd fors op bij, dus niet verstandig. Wordt dit BMW-tje een wel erg dure grap. Bovendien: een kleine caravan levert weer problemen op met PB’s lengte. Het is me wat.
Is die BMW dan meteen ook PB’s keuze? Weet niet. Het zou dan die 118D moeten zijn, maar er is nog wat. Toen BMW dit ding ontwierp lijkt het alsof ze vooraan zijn begonnen met een dik model. Zo oogt-ie als je er voor staat. Maar bij de B-stijl bedachten de ontwerpers opeens weer, dat het een kleine auto moest worden. En dus sloegen ze aan het verkleinen. Het leverde een apart model op, maar ook wat nadelige gevolgen.
De achterpassagiers dienen de benen in de nek te leggen, want de beenruimte achter de voorstoelen houdt nou niet bepaald over. En voor meer dan twee dagen boodschappen en een kratje bier is geen plaats in het kofferbakje. Geen efficiente ruime wagen dus in het achterste deel, maar des te meer in de voorste helft. En da’s dus wel precies wat PB nodig heeft.
Ergens in een autotest las ik dat rijden in deze wagen elke keer weer rijplezier is. En dat klopt wel. Want vandaag kon ik ook nog over dit ding beschikken, en reed er mee heen en weer naar het werk. Waarna ik ‘m einde middag weer bij de dealer moest afleveren. PB bekent: met een beetje pijn in het hart, want het was inderdaad genieten, deze kleine BMW. En belangrijk: hij zit prima, want geen pien in de rug of kramp in de bovenbenen. Hulde.
En dan komen we bij het napraatje met de verkoper tot een pijnlijke ontdekking. De standaard uitvoering wordt geleverd… zonder airco. Pardon, dat meent U niet. Ja, U moet wel de Executive uitvoering nemen, want daar zit dan wel airco in. Oei: naslag leert dat dit een aardig prijsverschil uitmaakt. BMW is er inmiddels ook achter gekomen dat een BMW zonder airco voor geen meter verkoopt, en heeft besloten om hierin verandering aan te brengen. Dat duurt echter nog even, te lang voor PB i.v.m. het aflopende leasecontract.
Potdomme, zo is er altijd wel wat. Heb ik een auto gevonden waar ik prima in zit, hebben we dit weer aan de fiets hangen. Nah, we zien wel: toch maar hoog op de lijst gezet, met stipnotering. Vanwege de perfecte zit. Wordt vervolgd.

Tuurlijk… het nieuwe Mac OS X van Apple (Tiger) heeft een vette prijs gewonnen in de jaarlijkse producten top 100 van PC World. Ja, U leest het goed, van PC (!) World. Juist, dat Windoos-blad. Weer een “poke in the eye” voor Billy Geets. Hier! En de review ook effe lezen. Opdat U allen goed begrijpe wat U allen zo deerniswekkend moet missen, gij O Windoosnerds. Ha!

Terwijl dit land zich vandaag nog steeds druk maakt over de uitslag van het keuzefestijn van gisteren, worstel PB al weer met een geheel ander keuzeprobleem. Na vijf trouwe dienstjaren moet PB’s liezzbak eruit. Da’s wel jammer, want het is een trouwe, fijne en prettig zittende liezzbak. Heeft ons overal feilloos gebracht waar we heen wilden, trok de toch niet zo kleine caravan vlotjens elke bult op, en stond niet ene keer abrupt stop. Nou ja, behalve die ene keer dan da’k zo onverstandig was een bussluis in te jakkeren. Maar verder: als een zonnetje.
Trouwe lezertjes weten dat PB’s lichaamslengte tot ruim boven de twee meters reikt. En U voelt ‘m al aankomen: er zijn niet zo veel auto’s waar PB normaal in kan zitten. Kop tegen het plafond. Rechterbeen klem tussen stuur en middenkonsool. Stuur klem tussen knieen. Te korte stoelen. Zwevende bovenbenen want stoel ongelukkig geplaatst. Te lage hoofdsteun. Het is elke keer wel wat tijdens deze zoektocht van jewelste. Daar komt dan nog bij dat het liezz-plafond ook niet oneindig is: tot een bepaald bedrag mag, daarboven begint de verboden zone. Omdat de economie momenteel niet zo op rolletjes draait zijn de liezzplafonds bijgesteld, naar beneden natuurlijk, met als gevolg dat de keuze in voor PB ruim zittende auto’s nog kleiner is geworden. De kleinere auto’s vieren hoogtij op de keuzelijst.
Duzz: PB is een zoektocht begonnen. Een rondje langs de auto-paskamers in otodielend Nederland. Heb al van alles geprobeerd uit de keuzelijst, met amper tot geen resultaat tot nu toe. De VW Touran Turijn leek me wel een goeie: lekker ruim, veel opbergvakjes, hoge zit, functioneel modelletje. Niet goedkoop, maar ook niet extreem duur. Met van alles d’r op en d’r an, incluis ingebouwde noordpoolzone. Een collega heeft er ook een en is er dik tevreden mee. Wat wil den sturenden mensch nog meer?
Nou: goed, comfortabel en vooral veilig zitten bijvoorbeeld. Helaas: de stoelen in dat ding zijn kort en ongelukkig geplaatst, waardoor de bovenbenen een paar centimeter boven de stoel zweven. Nix instelbaar, ook niet in de duurdere uitvoeringen. Geen enkele steun dus, en probeert U dan maar eens een uur in zo’n auto te sturen op de snelweg of in de stad. Gegarandeerd kramp. Dat kan dus niet. Jammer, want Mevrouw PB vindt die Touran ook wel een kek mobieletje. Of er nog luxere en beter instelbare stoelen zijn? Nee meneer, helaas, dit is het meest luukse stoelmodel voor de Touran. OK, jammer dan, dag meneer.
De Peugeot 407, daar kan er ook eentje van geliezzd worden. Mooi model. Dus PB naar de Fransen om te passen. Nou, daar waren we snel klaar. PB zat letterlijk klem met de kruin tegen het dak. Had ik kunnen weten natuurlijk: Franse mannetjes zijn gemiddeld iets meer dan de helft van PB, kwa lengte, dus dat had ik vantevoren al wel kunnen bedenken. C’est dommage, bonjour monsieur le garagist.
Ah: Opel komt net om de hoek zeilen met een nieuwe Zafira. Ook mooi ruim dingetje. Jawohl: der PB zum Opelverkaufer. Dag meneer, mag ik even de Zafira passen? De bedenkelijke blik van de verkoopmeneer wanneer hij mijn lengte inschat spreekt vooraf al boekdelen. En jawel: de stoelen van de Zafira zijn erg kort, en dus zweven de bovenbenen van PB nog erger dan in de Touran. Schade, gutentag!
Ik zal U de verdere details besparen. Tot nu toe geprobeerd. Renault: nul. Citroen C4: nada. Ja, de Citroen C5, maar die zit ruim over het plafond. Heb ik toch wel even een proeftoertje mee gemaakt: ik ken de garagehouder al jaren, dus dan maggie wel even mee. Lekker planken over de grens bij onze Duitse snelwegliefhebbers. Oei, oei, oei, lekkere auto, en ronduit perfecte zetel plus voldoende hoofdruimte voor PB. Maar helaas pindakaas, dat liezzplafonnetje he? Nog wat Japanners afgelopen, maar U raadt het al…
Afijn: we zoeken gewoon door, net zolang tot we iets tegenkomen waar deze jongen wel normaal in kan zitten. Is vijf jaar geleden per slot van rekening na eenzelfde zoektocht ook gelukt, dus waarom nu niet? Alleen: dat was dus de al eerder aangehaalde o zo trouwe VW Passat, die helaas nu ook out of range ligt, kwa leaseprijs. Maar goed: komende zaterdag gaan we wederom op pad. Nog 10 automerken uit het keuzelijstje te gaan. Wordt vervolgd.

Juist! Een uiterst krachtig “Nee”, met een klinkende uitslag en opkomstpercentage waar we U tegen kunnen zeggen. Hulde aan onszelf. De arrogantie, non-informatie en ronduit sullige campagnevoering, waarmee de regering een “Ja” erdoor probeerde te rammen, is meer dan genadeloos afgestraft. Da’s dus dat.
Maar: het referendum levert nog meer op. Het instrument referendum blijkt een prima en helderheid scheppend instrument te zijn, waarmee wij Nederlanders recht voor z’n raap onze mening kunnen neerzetten. En waardoor politieke discussie, die in deze bananenrepubliek al lang voor dood was verklaard danwel een stille dood was gestorven, weer volop tot leven is gekomen. En dat is zeer goed. Hierbij heeft het referendum zich voor eens en altijd in de Nederlandse landelijke politiek genesteld, en nog rotsvast ook wat mij betreft. Hulde aan de initiatiefnemers!