Leegte
En dan zit je afgelopen dinsdag op een camping in Duitsland. Lekker voor je tentje. Mooi weer. Glaasje wijn. Kortom: gezelli en toppie. Gaat de telefoon. Je dochter aan de lijn. Je schoonzus ligt op sterven. Met een zeldzame en uiterst agressieve vorm van leverkanker. Raast als een gek door haar lichaam en breekt de boel in noodtempo af. We moeten maar snel die kant op komen.
We pakken noodzakelijke spul, laten de caravan voor wattie is, en rijden terug. Verdoofd. Thuis uitladen en dan door naar Heemstede, naar het ziekenhuis. Een nacht- en een dagwake later is het al gebeurd: schoonzusje overleden, 49 jaar oud.
We zitten weer thuis, verdoofd, een waas watten om het hoofd. We zijn het spoor kwijt. Het weer treurt mee. Water valt met bakken naar beneden. Woensdag is de crematie. Dat zal me nog een toestand worden. En steeds maar weer die film, die in onze hoofden afrolt. In een paar dagen tijd. Weg. Uit. Afgelopen. Foetsie. Leegte. Hoe is het toch in godsnaam mogelijk.
