De persmeeting op 7 september, waar Apple zo fijnzinnig mee aan het opkloppen is, gaat hoogstwaarschijnlijk over de presentatie van de iPhone. Een gezamenlijk product van Apple (het iPod-deel) en Motorola (de telefoon). PB mocht dit begin hedenavond vernemen via een zeer betrouwbare bron, die eerder al leuke nieuwtjes deze kant op speelde. Zoals toen over OSX op het Wintel-platform, dat maanden later maar al te waar bleek te zijn. Even gecheckt op de bekende Apple roddelsites, en op een paar daarvan verschijnen nu ook speculatie-berichten over een iPhone-achtig apparaat. We zullen zien of mijn bron nog steeds zuiver roddelwater spuit.
Natiksel: inmiddels buitelen alle webzijden, die wellis wat over Apple schrijven, over elkaar heen met speculaties over de iPhone.
In Huize PB hebben twee onverenigbare grootheden zich toch weten te verenigen: het zwembad en het bed. Des ochtends drijf ik bijna letterlijk het bed uit. Is gewoon niet leuk meer. Alle shit en drukte van de afgelopen weken kwa werk en vooral prive komen er nu uit, kennelijk. Een merkwaardig proces, waar je geen enkele sturing aan kunt geven, en dat je domweg dient te ondergaan. Ook een proces dat kennelijk niet in een dag of twee is afgelopen, want het gaat maar door. Ik dacht met mijn eigenwijze kop vandaag wel weer zo’n beetje aan het werk te kunnen, maar dat zit er dus gewoon niet in. Te vroeg. Het proces is nog niet afgewerkt.
PB droomt de halve wereld bij elkaar in de kleine uurtjes, en het zal U niet verbazen dat mijn overleden schoonzusje daar veelvuldig een hoofdrol in speelt. Vannacht zat ik met haar ergens op een puntdak naar beneden te kijken. Niets te zien, alleen maar laaghangende mist. Heel merkwaardig allemaal. En tamelijk complex: van dromen herinner je je in de regel alleen maar enkele flarden uit de REM-slaap. Van de rest van de droom weet je dat het er was, maar je krijgt er geen duidelijk beeld meer van. Verwarrend. Eigenlijk ook wel weer prachtig om waar te nemen hoe lijf en geest dit soort zware klappers verwerken. Prettig is het niet, noodzakelijk kennelijk wel. Zal wel een keer ophouden mag ik hopen…
De 7e september wordt weer een leuk dagje. Voor Apple-liefhebbers that is. Apple-baas Steve Jobs heeft de pers uitgenodigd voor een belangrijke persconferentie, maar heeft er als vanouds even niet bij verteld waarom iedere zichzelf respecterende pjoetertjoernalist moet komen opdagen. Ach ja: marketingstrategie is een ware kunst. Laten we wel zijn: Apple is altijd al beregoed geweest in het neerzetten van hoogwaardige reklamecampagnes. Zoals de posters in de “Think Different” serie. Toch?
Met vette griep thuis zitten is nix voor PB. Mot wat te doen hebben, maar het lijf werkt even niet mee. Vanmiddag was de boel weer ietsiepietsie bijgetakeld, en ben ik heel even in de tuin gaan zitten. Even wat extra zonnewarmte opdoen (goed voor de pitamientjes heb ik ergens gelezen), en een beetje doelloos dom om me heen zitten koekeloeren. En dan valt het eigenlijk pas goed op hoe de tuin aan het aftakelen is. Op weg naar herfst en winter. En vooruit: ik heb nu eenmaal een fotofeun, dus bega ik nu eenmalige grensovergaande activiteit. Ik maak fotofeunkiekjes van de aftakeling in onze tuin. Wanneer ik deze natuuraftakeling zo bekijk kan ik me prima voorstellen dat medemensen tegen en tijdens de herfst in een depressie zakken. Heeft PB gelukkig geen last van, maar opbeurend is al dat bruin en wegstervend leven nou ook niet bepaald. Stemming past wel prima bij griepgevoel. Ook een beetje aftakeling. Nou, vooruit dan: foto 1, foto 2, foto 3, foto 4, foto 5 en foto 6. En nou niet allemaal in mijn reaksiedoos gaan zitten piepen dat ik in het verleden veelvuldig heb afgegeven op domme en onnutte foto’s en filmpjes in weblogs. En het nu ineens -oh hoe inconsequent- zelf ook doe. Ach: the flue flaws the brain, zullen we maar zeggen.
Niet dat het U ene biet interesseert, maar daar trek ik me dan maar even nix van aan. Het gezellie virus, dat sinds zaterdagavond mijn lijf teistert, is inmiddels van top tot teen doorgedrongen. PB voelt spieren op plaatsen, waarvan er geen flauw vermoeden bestond dat daar spieren zitten. De benen zwabberen, het hoofd bonkt, de schouders knellen, de neus loopt. Geweldig allemaal. Oma’s grogje heeft PB vannacht bijna uit bed doen drijven, maar deze keer niet het bomeffect gebracht dat normaal van dit enge brouwsel verwacht mag worden. Grogje ziet er als volgt uit. Men neme een theeglas. Vul dat met een ferme scheut cognac, plus een ferme scheut jonge jevener, en voor het resterende deel met verse sinaasappelsap. Drink dit gezellie brouwsel lauw op en val voor dood in bed. Werkt. Meestal dus. Deze keer niet. Let op: niet proberen alsu nix gewend bent kwa alcohol, want het is een beste bom!
Updeet: Dochter PB heeft inmiddels ook visite van het gezellie virus. Evenals Mevrouw PB. Dat gaat lekker hier…
En ondertussen zit ik mooi met een virus. Nee, niet in de pjoetert, in mijn lijf. Begon zaterdagavond. Hedenochtend de ganse wereld voor een doedelzak aanziend heb ik me deze dag toch weer door weten te slepen, merentijds slapend op de bank. En nu, zo tegen het eind van de avond, is het weer knudde volop. Ik ga pitten, met een oma’s grogje in mijn donder. Heftig mengsel. Werkt meestal wel. Eens kijken wat morgenochtend brengt. Als dat weer zo is als vanochtend, dan vrees ik dat het werk het ff zonder PB moet stellen. Ik heb maar zo het idee dat dit de terugslag is op het overlijden van mijn schoonzusje en de lange, lange halen die ik sindsdien bijna dagelijks heb moeten maken vanwege werk en prive. Een mensenlijf heeft grenzen, dat blijkt wel weer. Afijn. Zij die gaan omagroggen groeten U.
Heb nu dus sinds kort zoon fotofeun. Waarmee je kunt fotograferen. De verleiding is groot om dat ding te gaan gebruiken ter meerdere eer en visuele glorie van dit weblog. Die misstap zie je veel. Kiekjes van eigen voeten en schoenen, tot vervelens toe vanuit tien standjes. Kiekjes van feestgedruis waar geen mens wat aan heeft, omdat er toch allemaal dronken koppen op staan die we niet kennen. Van Miep Marmot, die o zo guitig om het hoekje kijkt. Ik bedoel maar.
Het kan nog erger. Kan met dat ding ook Filmun. Zie je ook veel. Van die totalnonsensevidejootjes, waar je ook weer geen reet aan hebt. Of ze moeten echt grappig zijn, wat zelden het geval is. Meestal huilen met de pet op. Het barst er van op vele videjoowebzijden, zoals YouTube. Laten we wel wezen: wat moeten we toch met dit randdebielenvideootje, waarin d
Zelden of nooit hier reklame voor andere weblogs. Uit concurrentie-overwegingen uiteraard. Wel een beetje op het marktaandeel letten nietwaar? Is toch al zo klein: elke weggelopen lezert hier verkleint het vaste aantal bezoekers met naar schatting 10 procent. Dat hakt er leuk op in, goed voor het moreel ook. Maar voor deze dan toch een uitzondering: Kouwes.
De heer Kouwes figureerde een tijdje op GeenStijl, maar werd daar weer uit gelazerd toen zijn schrijfsels te veel reacties opriepen waardoor de harde schijven van GeenStijl tot het gaatje gevuld raakten. En dat kan natuurlijk niet. Dus Kouwes van het toneel gemoevd. Boze tongen beweerden dat Kouwes gewoon te goed was, en derhalve met rolstoel en al in het ARK (Amsterdam Rijn Kanaal) is geflikkerd.
Niets blijkt minder waar te zijn. Kouwes is als zelfstandig weblogondernemert gestart. Hij is weer als vanouds slapzeverend maar taalkundig puntig aan het webloggen geslagen, dus “waar hebben we het over…”
Elke keer wanneer ik er ben heb ik het. Die geur. De zee in de lucht. Een vaag zout, een ondefinieerbare oppepper. Het zit in mijn lijf gebakken, die geur. Het zit ergens in de genen geduwd. Ik woon nu al weer bijna 40 jaar in het oosten van het land, maar dat gevoel bij zeelucht blijft. Gaat nooit weg. Sluimert. En komt weer tot leven wanneer ik weer eens in het westen ben.
Vroeger gingen we met de bus van Haarlem naar mijn oma in Arnhem. Omdat dat goedkoper was. Overstappen in Utrecht op het busstation. Waar ook een geur hing die me in het geheugen gegrifd staat. Diesel. Heerlijk vond ik het. Een beetje zoete geur. Hield voor mij een belofte in van reizen. Van plekken waar ik nog nooit was geweest en nu naar op weg was. En heeft dat nog steeds een beetje. Maar niet zo sterk als de zeelucht.
Gisteravond was ik in Oegstgeest vanwege een bruiloft. Ik stapte uit de auto en rook die geur weer. Ha, de zee. Ha, mijn jeugd. Ik haalde diep adem en voelde me een zeer tevreden mens. Wat een geur al niet kan veroorzaken.
Tijd voor bezinning. Dit weblog moet meer richting krijgen. Wappert de laatste tijd veel te veel van niks naar nergens. Slecht voor de klantenbinding. Terug naar een thema? Zoals ooit met het Balkenblog? Of Juffrouw Jannie misschien weer aan het tikken zin te krijgen? PB weet het nog niet. Gaat PB eens rustig over nadenken.
Ook wel weer een aardige vondst. Gezien: tekst onderaan op nummerbord van voorligger. “Ik ben tegen zinloos geflits”. Zij zijn het ook.
Ach ja, tis zondag. En dan moet je toch wat?
Wat ik dus absoluut niet begrijp is wat Harmke Pijpers bij Talpa te zoeken heeft. Deze Grand Lady van de linkse gedachte en de snedige opmerkingen stal in het verleden op de radio veelvuldig mijn hart met haar prachtige messcherpe teksten. En nu? Nu zit ze bij NSE, het nieuwsprogramma van Talpa, en doet daar de enturteenmunt-sectie achter de presentatiedesk. Voorheen op de radio sabelde zij regelmatig met drie woorden een heel kabinet in stukken. Nu hield zij zich gisteravond bezig met bijvoorbeeld zoiets triviaals als de borstbesparende operatie van sexdiva Ellen ten Damme. En prevelde zij aan het eind van het item “Zet ‘m op Ellen”.
Het was -gezien het roemruchte radioverleden van Harmke- bijna te pijnlijk om aan te zien. Ze zit duidlijk niet lekker in haar vel in dze nieuwe rol. Harmke frunnikt voortdurend aan microfoon en mantelpakje. Bliekt af en toe wat onzeker in de camera. En probeert af en toe tussendoor nog een snedige zin te smijten maar wordt volledig overluld door die zwaar onbeschofte, ernstig met zichzelf ingenomen en dus volledig vaute vlegel BoVanErven. Die haar daarenboven ook nog eens als een voetveeg behandelt.
Lieve help, waar moet dit heen met The Iron Voice. Harmke: neem een welgemeende goede raad aan van PB. Maak dat je daar als de sodemietert wegkomt, en keer terug in de schoot van de publieke radio, waar je helemaal op je plaats bent. Je bent veel te goed voor dat NSE sjoowbizzgeneuzel!
Ojee, PBDoetmee is doorgedrongen tot de burelen van NRC. Er belde vanochtend iemand van die krant met Huize PB, alwaar mevrouw PB de waarneming waarnam. Nu weet Mevrouw PB heel veel, maar geen jota van inernet en webloggen. Nul komma nada noppes nix. Behalve dan dat PB elke avond een stukkie zit te flatsen in zijn studiootje. Dus dat gesprekje liep verkeerd. Duzzzz: als die NRC-persoon nu effe een mailtje stuurt naar pb@pbdoetmee.nl? Dan komt alles misschien tog nog reg. O, en als het om een abonnement op de krant gaat, dan laat maar. PB leest zijn nieuws digitaal met behulp van RSS-feeds, en Huize PB bevat geen kattenbak. Dank U.
Vraagje. Waarom mogen motoragenten zonder sirene en/of zwaailicht harder rijden dan de maximaal toegestane snelheid? En mogen zij ook bumperkleven? Hoezo? Leg ik uit. Gistermiddag rij ik van Rotterdam naar huis. De A15. Zit zo’n motormuis ineens zo ongeveer op mijn trekhaak. Ik rij stug 120 links, want ik haal een stoet vrachtwagens en caravans in. Pas na een kilometer of wat kan ik naar rechts. Al die tijd kleeft Meneer Motormuis strak aan mijn bumper, maar geeft verder geen krimp. Als-ie nou nog een alarmsignaal zou geven of zoiets. Maar nix. Wanneer ik dan uiteindelijk rechts ben stuift hij met een koleregang voorbij. Nog steeds geen zwaailicht of sirene. Zeker weten heel wat harder dan de maximale 120. Want die rij ik al. Vraagje aan de landelijke politiedienst: mag dat?
D’r zit ergens op het internot een webzijde waar je onlijn je eigen stripverhaaltje kunt maken met een waslijst kant-en-klare figuurtjes, dingetjes, noemmaarop. Die van PB zit er inmiddels op. Ook even de StripGenerator proberen?
Je gaat met je domme agressieve 19-jarige zultherses dus een avondje stappen, slaat iedereen die in je buurt komt op de bek, en eentje wel zo hard dat die er uiteindelijk door de pijp uit gaat. Dan kom je dus voor het hekje in Zutphen, en na wat gerechtelijk gepielepaal (“meneer de daderdt was enigszins verminderd toerekeningsvatbaar”) krijg je vier (jawel, 4!) jaar cel. Terwijl deskundigen eerder al hebben aangegeven dat meneer “een wandelende agressieve tijdbom is die een spoor van geweld achter zich heeft gelaten”.
Over vier jaar (of eerder als meneer zich in de bak goed gedraagt) loopt dit stuk vreten dus gewoon weer op straat. En dat terwijl deskundigen met klem aangeven dat de kans op herhaling erg groot is. En dat ook terwijl de familie en de vrienden van het 19-jarige slachtoffer tot in de eeuwigheid in de ellende zitten.
De rechtbak zegt onder meer (ongeveer) in het vonnis: “De rechtbank noemt de daad van M. er een van zinloos geweld en hoopt dat van de straf een afschrikwekkende werking uitgaat”. Vier jaar? Afschrikwekkend? Als het niet zo treurig was zou ik hierom in een lachbui uitbarsten. Gedverdoemme!
Bron: nu.nl.
Het is toch ook geen wonder dat in deze Bananenrepubliek alles naar de Euriemidee gaat? Ik bedoel: toevallig hobbel ik (vanaf Retecool) naar de webzijde van een of ander cultuurpandje in Amsterdam, de KHL. Daar staat ergens ook een prijzlijzd van de hapjes en de drankjes. En wij zien onder meer: kannetje thee = 7 kopjes. Effe afrekenen? Twaalf (ja, U leest het goed: 12) Euries. Da’s dus pak ‘m beet zesentwintig (jawel, 26!) oude guldens voor zeven lullige kopjes thee. Oftewel (om precies te wezen) twaalf gedeeld door zeven = 1,7142857142857142857142857142857 Eurie per glaasje thee. Wat een waanzin! Kijk zelf maar verder hoe je bij KHL snel van je Euries af kunt komen… Wie trouwens slim is koopt losse glaasjes thee, want die kosten “slechts” 1 Eurie. Dan heb je er dus 12 voor 12 Euries in plaats van zeven. En glaasjes zijn groter dan kopjes. Wat een stel eikels daar bij dat KHL!
De redactie MediaHypes, waar PB ook deel van uitmaakt, is lamgelegd door een verhuizing. Voor een gedetailleerd lijfverslag kunt U hier terecht.
Op AcidPlanet.com, waar PB ook muziekjes heeft geparkeerd, waart van alles aan producties rond. Het merendeel is fladderdewatsiewerk onder het motto “ff knippe en plakke en hoppa we hebben weer een muzakje”. Er zijn er echter ook die wat meer aandacht besteden aan de nummers die ze plaatsen. Azar Breaky is er zo een. Zijn nieuwste nummer: “Foot steps in your heart”. Is nog niet eens af en staat nu al als een huis. Lekkerrr. En dan ook nog deze van Azar, lekker new age easy listening: “Follow Your Heart“.
En dan is deze wel even een aardig contrast tegenover de heerlijke ongekunsteldheid van Iraanse televisie…
Heb ik weer. Toen onze vakantie nog vakantie was raakte ik bij puur toeval verzeild in de studio van M-ITV. Mohajer International TV, zoals de zender voluit heet, is gevestigd boven een elektronicazaak in Hermeskeil (in de buurt van Trier). Daar houdt een handjevol Iraanse TV-makers met minimale apparatuur een wereldwijd draaiende zender in de lucht. Met dagelijks een paar miljoen kijkers over de hele wereld, merendeels in het buitenland verblijvende Iraniers. Bij deze kijkers staat de TV de hele dag op M-ITV.
De TV-studio beslaat nog geen 80 vierkante meter en is uiterst sober in gericht. Met een klein podium voor live-optredens, en een versleten zithoek voor interviews. M-ITV is een commerciele zender, die zich geen fluit aantrekt van wat de ajatollah’s in Teheran allemaal voorschrijven. Deze TV-makers gaan gewoon hun eigen gang, en hebben in twee jaar tijd een zender opgebouwd die elke Iranier op deze aardkloot kent en bekijkt. Ook in Iran zelf.
De programma’s, veel films en videoclips, worden ingekocht en vanuit Hermeskeil opgestraald naar een satelliet. Van daaraf gaat het signaal dus de hele wereld over. De zender heeft ook reklame, en wie daar voor een relatief laag bedrag vijf minuten zendtijd weet te bemachtigen, weet zich verzekerd van een gigantisch bereik. De Iraanse kijkers kopen bijna letterlijk alles wat via M-ITV wordt aangeprezen, zo werd me verteld.
Waarom deze post? Welnu: bij de start van Talpa vanavond heb ik het zowaar een uur volgehouden om de tekst en uitleg van Linda en BoBo te beluisteren. Kwam -ik moet het zeggen- prettig over. Niet zo schreeuwerig en druk als Veronica/Yourin/RTL7 (ik raak de naamweg kwijt inmiddels), en ook een stukkie meer gezelli dan RTL 4 en 5. Precies goed gemikt, dat format, althans wat mij betreft.
Als ik dan zo links en rechts hoor wat het allemaal kost om Talpa in de lucht te krijgen, dan kijk ik nog eens glimlachend achterom naar M-ITV. Waar ze dus met een paar centen, 3,5 man en een paardenkop, en wat apparatuur een miljoenenzender in de lucht hebben getild vanaf een zolderverdieping. Met een kijkdichtheid waar ze in Hilversum en Aalsmeer alleen maar van kunnen dromen.
M-ITV heeft uiteraard een webzijde: http://www.m-itv.com. Lekker rommeltje, die webstek, maar dat vinden de Iraniers nu net prachtig, zo heb ik me laten vertellen. Hoe meer troep, hoe leuker.
Nou, het is dus weer uit met de pret. De Balk en De Zalm zijn nog niet terug van hun twee (!) maanden vakantie of het gedonner in de glazen begint alweer. Volgend jaar gaan we er allemaal niet meer in koopkracht op achteruit. Gegarandeerd hoor, jongens en meisjes, kweelt Zalm voor de camera met de meest zure blik op zijn smoel die ik in jaren heb gezien. Da’s dus de blijde boodschap die vanuit Het Haagse over ons wordt uitgestrooid. Daar hebben ze dan twee maanden over kunnen nadenken. En: of datte we daar dan allemaal maar alsjeblieft heel erg blij mee willen wezen. Want kijk eens, wat voor een fantastisch gebaar Den Haag maakt? Nou, ik weet niet hoe het U vergaat, maar echt blij kan ik er niet van worden. Laten we wel wezen: we leveren eerst ik weet niet hoeveel in, en dan mogen we blij zijn als we volgend jaar (waarom dan pas?) niet nog meer hoeven in te leveren. Tsss… Da’s nog minder dan een sigaar uit eigen doos.
Op de camping zei iemand het heel gevat: “Dit kabinet prijst zichzelf de hemel in en Nederland de markt uit”. Dit nadat we samen bij de Hela en Kaufland in Hermeskeil onomstotelijk hadden vastgesteld, dat de boodschappen daar dus echt fors goedkoper zijn dan bij de goedkoopste prijsvechter in Nederland. Bij de Hela, een combi van bouwmarkt, autospullen, fietsgedoe en tuinwerk, ligt gereedschap voor gemiddeld 25 tot 35 procent goedkoper in de winkel dan in ons land. En een voordeelactie levert dan al snel een prijs op die de helft is van die in Nederland. Echt waar. Voorbeeldje: een prima de luuks heggenschaar voor 30 Euries, incluis een stevig dik verlengsnoer en een paar werkhandschoenen. Heb ik dus ff meegenomen want was nodig. Hier vandaag even gekeken naar datzelfde apparaat: 85 Euries. Zelfde merk. En zonder dik snoer en werkhandschoenen. Ik bedoel maar.
Kwa voedsel en huishoudgedoe zijn de verschillen ook hemeltergend. Een hele boodschappenkar redelijk goed gevuld met de gewone dagelijkse spullekes: nog net geen 40 Euries (36 komma 45 om precies te zijn). Probeert U dat eens bij de gemiddelde supermarkt in deze Bananenrepubliek. Gaat U niet lukken, zelfs niet bij de Nederlandse Aldi of Lidl. Dat drank in Duitsland veel goedkoper is wist U natuurlijk al. Da’s al jaren zo. Inmiddels loont het ook om voor een grotere meuk dagelijkse boodschappen even de grens over te wippen. Mits U natuurlijk een beetje in de buurt van de stippellijn woont, anders slobbert de auto de winst weer op.
Hoezo moeten we blij zijn dat we er volgend jaar niet nog verder op achteruit gaan. We zijn pas blij, waarde Balk en Zalm, wanneer we er per maand 250 Euries extra bij krijgen. En dan wel netto, geen gezeik. Zodat de gezinnen, die nu gewoon niet meer rond kunnen komen en van de bedeling afhankelijk zijn (U hoorde deze week toch ook wel van de voedseluitdelingen in Rotterdam? Het is toch ronduit meer dan schandalig dat dat nodig is), ook weer wat normaler boodschappen kunnen gaan doen. We kunnen immers niet allemaal naar de Duitse Kaufland…
Zo’n inkomensherwaardering kan gewoon. Vliegtuigje minder voor de luchtmacht, wat minder geld over de Balk smijterij. Betuwelijn nu stop zetten, verlies nemen en nog meer verlies voorkomen. En misschien dat de dames en heren bewindslieden dan ook in een wat minder grotere oto kunnen rondrijden. Scheelt ook weer. Ik bedoel: wat moet onze mediasecretaresse Van der Laan in vredesnaam met een dikke SUV (een Lexus model Loei als ik het goed heb gezien) als dienstwagen? Om de hobbels in Hilversum wat gemakkelijker te kunnen nemen? Kom op zeg.
Maar ach, U weet het toch ook. Een bekend Rasta-gezegde luidt: “The higher the ranking, the lower the soul”. Helaas gaat dit voor veel van de zogenaamde hooggeplaatsten in deze Bananrepubliek volledig op. Zij prijzen zichzelf ruuksichtloos de hemel in, en ons land uit de markt. En walsen daarbij zonder pardon over alles en iedereen heen, met slechts een einddoel voor ogen: eigen hachie eerst. Goeie help, wat ben ik toch blij dat ik in dit land mag wonen…
Ach ja, je moet toch wat… Het zal toch niet waar zijn? Ook effe?
Oei. Dat met die bedrijvenbank (postje van 9 augustus) blijkt toch weer wat meer scherpe kantjes te hebben dan PB kon vermoeden. De gewaardeerde puingravers van Retecool.com hebben even doorgegraven en kwamen tot de ontdekking, dat de eigenaar van die bedrijvendatabank, tevens de oprichter van de incasso schandpaal waar zoveel om te doen is dezer dagen, ook nog eens een spemmert van de bovenste plank schijnt te zijn. En dattie verder zelf al eens deftig failliet is verklaard, en daarnaast -volgens Retecool- ook andere onzuivere koffie in de keuken heeft staan. Zoiets, ongeveer.
Tja. Wat moet ik daar nou mee. Feit blijft dat, wanneer zoon groote bank zich met zulke kleieine zaakjes bezig houdt, het einde zoek is natuurlijk. En de stabiliteit inderdaad wel wat aan het schommelen slaat, zulks geheel tegen hun eigen lijf en ledenspreuk in overigens. Maar aan de andere zijde begin ik nu wel te geloven dat we misschien toch wat minder medelijden dienen te hebben met die arme bedrijvendatabankincassoschandpaalmeneer dan ik eergisteren meende te moeten hebben. Het zal allemaal wel.
Trouwens: Reet groef nog effe door en toen kwam er nog veeeeel meer boven water.
De big boys in het Nederlandse bankwezen hebben uiterst belangrijke zaken aan hun hoofd. Hoezo? Leg ik uit. De Nederlandse Bank heeft de webzijde Bedrijvenbank verboden nog langer die naam te gebruiken. Hans van Heertum, de eigenaar van Bedrijvenbank, stuurde een persberichtje rond dat lekker druipt van de cynische humor. Komt-dat-zinnetje: “Na 11 jaar heeft de Nederlandse Bank besloten dat het gebruik van het woord Bedrijvenbank tot verwarring kan leiden. Men zou kunnen denken dat wij een bank zijn.” Gniffel.
Afijn. De Nederlandse Bank bestaat het zelfs een dwangsom te zetten op elk langer gebruik van de naam Bedrijvenbank. Hans heeft daarom de naam maar veranderd in Bedrijvendatabank en de oude webzijdenaam vervangen door de nieuwe.
Goed gedaan hoor Nout: big thinking. Grote jongen. Alles draait bij jullie inderdaad kennelijk om stabiliteit? En dan kun je de verwarring van een bank, die geen bank is, natuurlijk niet hebben. Dat schept alleen maar instabiliteit. Toch?
Welnu: U vindt deze DNB-actie vast ook ronduit belachelijk. Laat dat de voorlichtingsafdeling van DNB dan wel effe weten. Ik dankoewel.
Kan iemand die rotprojector effe uitzetten? Er draait voortdurend een slechte B-film in mijn kop, die ik beslist geen tweede keer wil zien, maar die maar niet wil stoppen…
Opmerkelijk hoe snel een mens weer tot dingen in staat is na zo’n klap van de bovenste plank. Woensdag was de crematie, donderdag lagen we beiden compleet in puin. En gisteren toch maar mooi weer naar Duitsland gereden om de caravan op te halen. De hele handel stond er nog net zo, dus was het gistermiddag en vanochtend afbreken en afdrogen geblazen. Leuk hoor, die regenbuien.
En vanmiddag weer met de sleurhut op de trekhaak terug. Door de ene hoosbui na de andere. Bij Daun ging het als een wilde tekeer, incluis bliksemgeflits en donderklappen. Honderd kilometer verderop was het ineens mooi weer. Zonnetje, 23 graden. En bij Venlo was het alweer met bakken tegelijk uit de lucht geblazen. En 13 graden. Sjongejonge, wat een kudtzomert!
Afijn: bij mekaar toch weer ruim 700 kilometertjes, zodat de teller inmiddels al de 4.000 begint te naderen. En we hebben dit mobiel vandaag precies twee weken. Goeiendag dan. En maandag maar weer aan het werk. Eens kijken of ik na alle shit van de afgelopen anderhalve week de kop er een beetje bij kan houden…
En alsof we al niet genoeg ellende hebben blijkt vanochtend de autoradio uit ons tweede autootje te zijn gejat. Ik ben nu dus in een stemming waarin ik de kloothommel, die ons dit geflikt heeft, met alle liefde met een dikke honkbalknuppel volledig in elkaar zou kunnen rammen.
Een lang lint gebeurtenissen, aaneengeregen tot een welhaast onwezenlijke film. Waarbij je op het ene moment als vanuit een dof waas als kijker aanwezig bent, en op het andere moment glashelder met je emoties in de gebeurtenis wordt ondergedompeld. Volop en in alle heftigheid je rol ondergaat. Een zee van witte bloemen. Een volle aula. Een witte kist. Met een fles van haar lievelingswijn en twee glazen. Muziek waar zij zo van hield. Toespraken, waarbij de sprekers de kracht krijgen om ze uit te spreken, hoe verdrietig en emotioneel geschokt ze ook zijn. Dan het onvermijdelijke moment van finaal afscheid. Je loopt, nee, zweeft rond de kist en loopt de aula uit. Het prachtige groen buiten huilt mee in een gestaag vallende regen. Koffie. Broodjes. Handen schudden van vele, vele mensen. Een hand om een schokkende schouder leggen. Een trillende troosten. Dan zelf weer getroost worden. En dan een eindeloze rit naar huis. Doffe stilte. Moe. Hondsmoe zijn we. Weg. Ze is nu echt weg…
We zitten eigenlijk een beetje te wachten. Op de dag van morgen, die niet gemakkelijk zal zijn. Mevrouw PB probeert een boek te lezen, vers uit de bieb getrokken. En PB zelve leutert hier maar een eind in de rondte. Als een kip zonder kop, want zo voel ik me ook. Over auto’s. Want: het verhaal met auto’s in deze zomervakantie is nog niet klaar.
De zoon van de campinghoudster -Tim heet hij- is een fervent en kundig autosleutelaar. En hij weet dat PB wel van mooie otoos houdt. En zo kon het gebeuren dat Tim in onze eerste vakantieweek met een aardig autootje bij de caravan kwam voorrijden. Of PB wellicht zin had in een testritje. Tuurlijk! Ik kan U melden dat PB’s kapsel na afloop gelijk een hooiberg was, aangezien dit autootje een bom-op-wielen is. Een 3,5 liter v6-motor: dat hakt er aardig op in wanneer het gaspedaal wordt neergetrapt. Welke dan? Deze: de Nissan 350Z. Vanaf 50.000 Eurie (36 bij onze Oosterburen. Jawel, lang leve de BPM). Beetje boel boven PB’s financiele huishouding, maar wel leuk om een keer in te scheuren.
En toen kwam een vriendin van ons langs. Ze woont met haar man in Duitsland: hij doet iets in het luchtmachtgedinges. En zij schotelde ons dit aardige karretje voor: een Mini. Ook even in gereden. Klein maar wel zeer fijn, en zowaar blijkt PB’s lange lijf hier ook prima in te passen. Deze had ik effe gemist tijdens de liezbakkenronde. Nou ja, kwa praktisch hetzelfde verhaal als de BMW 118D, dus dat was ‘m toch niet geworden. Rijdt wel als een trein, dat kekke ding.
En daarmee was de kous nog niet af. Op deze prachtige bolide -een Porsche 944- uit 1984, gerestaureerd door diezelfde Tim, zit nu nog een Duitse kentekenplaat. Maar niet lang meer, als het aan ondergetekende ligt. Als U begrijpt wat ik bedoel…
Afgelopen zaterdag een week terug haalde ik ‘m op bij de dealer. Vanaf de camping heen en weer, want de vakantie was al begonnen. Het zou het enige extra ritje zijn deze zomervakantie. Dat liep even anders. Nu, slechts tien dagen later, staat er al -op een paar kilometer na- drieduizend kilometer op de teller. Naar camping heen en weer, hals over kop terug na het rampzalige telefoontje, en tig ritten naar het ziekenhuis en de familie. Morgen komt er weer bijna 300 bij, want dan moeten we weer westwaarts, voor de crematie. Arme auto: is wel in heftig vaarwater terecht gekomen. Morgen moet-ie ook nog als volgwagen in een rouwstoet aan de slag. En dat voor zo’n jong ding…
En eind deze week weer naar de camping heen en weer, om de caravan op te halen. Want die staat daar nog steeds zoals we ‘m vorige week hals over kop verlieten. Ik weet nu hoe een beetje vertegenwoordiger zich kwa kilometrage op jaarbasis moet voelen…
Hier groter kiekje van de nieuwe Passat. Op dezelfde plek waar de dag ervoor nog de oude stond.
En er ging dezer dagen helaas nog meer dood. Al is dat van een geheel andere orde, maar toch. Heengegaan vanwege een overdosis randdebielen en smutters met mossel-IQ: de dode dichters zijn nu echt dood.
Ze is er niet meer, en toch is ze er nog. (Schoon)zusje. Bijna zeker weten. Hoezo? Leg ik uit.
Om 23:40 afgelopen vrijdagavond gaat hier de telefoon. Precies 24 uur na haar overlijden. Hallo? Geen antwoord. Wel proportioneel veel geruis en gerommel op de lijn. Niet zoals normaal bij een slechte verbinding, maar echt een enorme bak ruisherrie en gekraak. Hallo? Niks. Nog een keer hallo? Nog steeds niks, behalve dan die herrie. Ik blijf luisteren. Na ongeveer een minuut wordt de verbinding verbroken. Ze zal toch niet… Vertelde ze niet altijd dat vijftien jaar geleden haar oma belde, precies 24 uur nadat die was overleden? Om nog even afscheid te nemen. Ze was er gevoelig voor, dat soort dingen, ons (schoon)zusje.
Een dag eerder -dus toen ze nog leefde- gaat bij haar moeder de telefoon. Mijn schoonmoeder hoort alleen zachtjes de gesproken tekst “I love you”, begeleid door mooie zachte muziek. De tekst wordt steeds herhaald. Verder niets. Ook dit gesprek houdt na een minuut op.
Mijn zwager valt gisteravond doodop in het waterbed. Hij voelt, hoe zijn kant steenkoud is. En haar -lege- kant heel warm. Hij legt zijn handpalm op de matras. Inderdaad, veel warmer dan normaal. En het voelt alsof het water in het bed bruist. Om er zeker van te zijn dat hij zich niets inbeeldt roept hij zijn jongste zoon erbij. De zoon voelt het bruisen niet, maar wel de extra warmte. Die zoon had kort na het overlijden van zijn moeder tegen ons gezegd dat hij enorme troost zou kunnen putten uit een signaal van zijn overleden moeder…
Zomaar drie opvallende zaken rondom het overlijden van ons (schoon)zusje. Signalen?
Terwijl wij verdrietig en boos zijn over ons verloren (schoon)zusje maakt de wereld zich boos maar niet bang om laf terrorisme. Op www.werenotafraid.com laten honderden mensen met een foto zien hoe boos maar niet bang ze zijn. In mijn absolute onmacht in beide boze buien sluit ik me er bij aan. Ook al is woede altijd een slechte en machteloze raadgevert…
