Home > Nog geen etiketje > Reisverslagje

Reisverslagje

September 7th, 2005 Leave a comment Go to comments

PB is U allen nog een reisverslagje schuldig van zijn trip naar de Republiek Friesland, afgelopen zondag. Stukkie daarvan kon U al lezen in het log Kudtbikes. Nu dan de rest.
Reizen per spoor is sowieso geen onverdeeld genoegen. Op deze reisdag is de EnEs erin geslaagd een en ander nog stukje erger te maken. Tussen Arnhem en Dieren rijden bussen, want het spoor ligt ergens overhoop. Losse schroeven of zoiets. Fijn hoor, half uurtje extra reistijd in een snikhete bus. Te Dieren wel aardig verrassing: een heuse stoomlocomotief met museumwagons erachter. Plus twee spoorwegbeambten die de jacht openen op d’een of andere idioot die spoorkeien naar de stoomloc gooit.
Dan de trein in, via Zutphen op weg naar Zwolle. Het interieur van de NS-middelen is kwa gezellie ook niet meer wat het vroeger was. Plestik kale boel, en -goddomme- geen asbakken. In de EnEs mag al een paar jaar niet meer gerookt worden, zo komt PB tot de ontdekking. Asociaal! Ik kiek zo af en toe wat met de feun, en zie zowaar nog wat authentieks dat zowaar nog niet onder de ziekelijke vernieuwingsdrang ten is platgewalst. En maak zelfs een heus uit-het-treinraam-filmpje. Ach ja, je moet toch wat zonder asbak.
Te Zwolle bevindt zich godezijdank een Rookzone op het perron. Wat een krankzinnige maatregel, zo’n zone met asbakpaal. Slaat werkelijk helemaal nergens op. Alsof bij enige wind de rook toch in die Rookzone blijft hangen, opdat de rest van de perronbevolking geen last heeft van de rook. Typisch weer zo’n Haags Bananenrepubliekbesluit.
Gelukkig gaat het zowaar kwa aansluiting goed. Al na 9 minuten zit PB in de trein naar Leeuwarden. Met ook al zo’n gezellie interieur. Op de bank achter mij zit een kerel, die de hele rit Nederlandstalige liedjes zit te fluiten. Van Frans Bauer en cohorten. Met van die irritante tril-uithalen, U kent dat vast wel. Heel fijn.
We zoeven langs koeien en gras: uit meer dan dat lijkt de Republiek Friesland niet te bestaan. Hier en daar een boerenoptrekje, waar een ongetwijfeld stugge boer zijn strijd met elementen en doorsopte bodem voert. En af en toe de boerin pakt in de hooiberg, stel ik me zo voor. Of de bedstee, is des winters wat aangenamer. Hoe zouden die stugge mensen zich tijdens De Daad gedragen, vraag ik me af. Ook zo geremd? Hoe lekker is Friese seks eigenlijk? Geen idee.
De trein dendert ondanks al deze beklemmende gedachten onverdroten voort. En komt daartussendoor veelvuldig tot stilstand op piepkleine stationnetjes, die soms in the middle of nowhere in de weilanden liggen. Geen dorp te zien. Geen passagier die in- of uitstapt. Slechts een paar koeien, die met lodderogen naar dat gekke gele ding staren, en onderwijl een pakje kauwgom wegwerken. Vreemd gebied, dat Friesland.
Te Leeuwarden gearriveerd is het nog een minuut of twintig lopen naar de eindbestemming. Nu slaat de schrik me pas echt om het hart. Op de route kom ik drie gereformeerde kerken tegen. Plus een cafetariakerk, tenminste wanneer ik de eerste indruk van een uitnodigingsbord op de stoep mag beschrijven. Er loopt geen kip op straat: Leeuwarden op zondag is kennelijk hartstikke dood.
Wanneer ik even later Leeuwarden weer verlaat met de vers verworven VW Passat GT slaak ik een zucht van verlichting. Gelukkig, op weg terug naar de beschaving. Eerst nog even bij collega Harry Kelle van MediaHypes (dhr. Kelle wenst niet herkenbaar in beeld, vandaar blokje) kijken naar de nieuwe redactieburelen uit 1665, en dan weer back home. Hoe dat laatste reisonderdeel verliep heeft U bij “Kudtbikes” dus al kunnen gelezen.
Het was me het dagje wel, waarde loglezers. Heb ik nu wat geleerd daar in de Republiek Friesland? Nee, niet echt. Behalve dan: het is er doodstil op zondag (da’s dan wel lekker rustig), ik kreeg geen kans Friezen aan te spreken want die liepen er dus niet, en ik zou er nog niet begraven willen worden. En er varen zeilscheepjes over de autobaan, want ze hebben Akwadukten in Friesland. Jawel. Zoals de Amsterdammer in opperste afstandelijkheid tegen het oosten aankijkt, zo kijk ik tegen de Republiek Friesland aan. Alles achter een streng gedefinieerde stippellijn sucks, zeker wanneer ze het daar verrekken om normaal begrijpelijk Nederlands te spreken, of in ABN gestelde bordjes te plaatsen. Ik vraag me nu toch echt af: hoe moet een Amsterdammer dan wel niet over Friesland denken…

Share
Categories: Nog geen etiketje Tags:
  1. Inge
    September 11th, 2005 at 17:29 | #1

    Nou Peet, dat valt me even van je tegen. Ik ben dan geen Fries, maar hier voel ik me wel wat aangevallen. Met deze attitude over het ‘achterlijke’ Friesland had je z’o uit het westen kunnen komen..:(

  2. Ceciel
    September 11th, 2005 at 18:28 | #2

    Inderdaad Peter, wel een beetje teleurstellend dat verslag van jou. Westerse arrogantie ten top. Want daar (in de zogenaamde geciviliseerde wereld) hebben ze inderdaad van alles MEER: criminaliteit, buitenlanders, files, krotten, herrie, witte/zwarte scholen, luchtverontreiniging, a-sociaal gedrag en ga zo maar door. Ook jammer dat je geen “oprechte Fries” hebt ontmoet, die had je ongetwijfeld uit jouw nachtmerrie verlost. Geniet nu eens van die rust en kom weer tot jezelf! Verder ben je wel een “oke-vent” hoor.

  3. PB
    September 11th, 2005 at 21:59 | #3

    @Ceciel: Hier PB: ik weet niet wie U met Peet en Peter bedoelt, maar die huist hier niet. Dit is de webstek van PB, een ontzettend irritant maatschappij-kritisch etterbakje, dat alles en iedereen te grazen wenst te nemen. Standaard. En vooral Friezen en Limbabwanen! Het Westen geciviliseerd? Welnee, hoe komt U er bij. Een grote puinbak is het, en nix minder. Dat is PB dan wel weer volledig met Uwes eens. Maar daar houdt het dan wel mee op. Verder twee dikke kussen achter elk oor voor Schwesterchen, en pas op voor de kokosnoten ginds. Die willen nog wel eens vallen!