PBDoetMee

Mien is dood. Mien stond -wat je noemt- zo’n beetje onderaan de sociale ladder. Daar kon ze niets aan doen. Daar was ze nu eenmaal door het lot bij haar geboorte neergepoot. Ze dronk ruimhartig, hielp de tabaksindustrie aan fijne omzetten, nam het met de sociale omgangsvormen niet al te nauw, en had werkelijk overal schijt aan. Zelfs een jointje op z’n tijd ging er wel in.
Mien woonde een tiental huizen verderop. De hele straat keek op haar neer en liep in een grote boog om haar heen. Alleen met ons had ze babbels. Omdat Mevrouw PB vanwege haar werk voor de thuiszorg vier jaar bij Mien over de vloer was geweest. Om de volstrekt ontregelde boel een beetje te redderen en te ordenen.
Mien had een loeigrote plat-Arnhemse bek, en heeft het vloeken -schatten we in- zo’n beetje uitgevonden. “He vuiluh languh!”, riep ze altijd, wanneer ze op haar elektrische driewieldinges voorbij scheurde. “Baaaah baaaaahhh!!!” Om vervolgens gierend van de lach vrolijk zwaaiend verder te scheuren, of juist te stoppen voor een praatje. Want ze meende geen barst van haar gescheld. Haar woordenboekje was nu eenmaal niet veel dikker dan dat.
Mien had een hart van goud en hield van alle dieren. Ze haalde honden uit het asiel en knuffelde onze hond zo ongeveer in drie stukken, elke keer weer. Vooral met Bas, onze vorige hond, had ze een dikke vriendschapsband. Honden trokken ook altijd volop kwispelend naar Mien. Honden voelen aan of een mens goed in elkaar zit, of niet.
Ooit lag een doodgereden kat langs de Rijksweg in de regen. Een paar buurtbewoners keken ernaar, maar deden niets. Mien kwam kijken in haar eeuwige Zeeman-legging, knielde bij de kat, tilde het beest op, knuffelde het, en zei “Bedankt voor alles”. Dat was Mien. Schijt aan de samenleving, maar niet aan de individuele mens en dier.
Dag Mien. Bedankt voor alles. We zullen nog veelvuldig met een glimlach op ons gezicht aan je terugdenken.