Nou nou, afgelopen nacht zelfs even van haar gedroomd. Ik wandel in een soort bos. Aan het einde van het pad ligt een heuvel. Daar staat iemand op, die naar me zwaait en me wenkt. Ik loop nieuwsgierig het pad af naar de heuvel. Zij is het. Ze lacht zoals ze kan lachen, en kijkt me doordringend aan, maar zegt verder niets. Ik kijk terug, maar zeg evenmin wat. Dan draait ze zich om en loopt aan de andere kant de heuvel af, en verdwijnt uit het zicht. Haar lange haren wapperen achter haar aan. Hier stopt de droom.
Vanmiddag spreek ik haar tijdens de rookpauze buiten. Heb haar eerder een sms-je gestuurd en verteld wat ik heb gedroomd. We lachen er wat om, verder niks bijzonders. Een collegaatje naast haar denkt er echter het hare van: die vermoedt kennelijk de meest vreselijke dingen en kijkt me niet al te vriendelijk en afkeurend aan.
“Vijftiger valt op dertiger”, je ziet het de collega misprijzend denken. Is dus niet aan de orde, voor alle duidelijkheid, hoewel ik de vrouw met de mooie ogen wel erg aardig vind. Dat wel. PB is zeer gesteld op Mevrouw PB en wil dat ook graag zo houden. Maar ja, weet zij veel, deze snibbig kijkende collega…
Wanneer we weer naar binnen lopen zeg ik als geintje: “Als ik dit thuis vertel heb ik een probleem”. Dat is gelukkig niet zo, want Mevrouw PB en PB vertellen alles aan elkaar, dus weet Mevrouw PB ook van het bestaan van de vrouw met het bijzondere pakje in haar hart. “Ja, dat lijkt mij ook”, snept de collega over het vermeende probleem. Ik kan het niet nalaten om te denken: “Mens, waar bemoei je je mee.” Ik zeg het maar niet, heeft geen zin. Ze zou het toch niet begrijpen. Voor mij is de klik met deze jonge vrouw met het pakje in haar hart gewoon iets bijzonders, iets kleins met een aparte waarde, verder niets. En daar komt wat PB betreft geeh snibbige collega tussen.