Vanochtend toch nog een klein staartje meegekregen van de sneeuwellende, die Apeldoorn en omgeving afgelopen weekeinde teisterde. Eerst een prima verlopen rit, onder meer langs Hoenderloo waar enorme bergen sneeuw langs de weg liggen. Daarheen gewerkt door sneeuwschuivers. De nodige dikke takken en afgeknakte bomen langs de weg geven aan dat de afsluiting vrijdag bepaald niet nodeloos was. Dikke dennenbomen zijn vlak boven de grond afgeknapt als luciferhoutjes, bezweken onder de enorme sneeuwvracht van vrijdag en zaterdag. Omdat ik bijna elke dag die route rij, al heel wat jaren achtereen, ken je zo langzamerhand elke tak en elke boom. De gaten, die zijn ontstaan, vallen meteen op.
De weg is weer prima begaanbaar, tot aan de parkeerplaats bij het werk. Daar is men helaas even vergeten de sneeuw te shovelen, en er ligt nog steeds een dik pak. PB neemt een aanloopje en glibbert en glijdt de parkeerplaats op. Precies in de bocht naar de middelste vakken gaat het fout. PB’s voiture strandt tussen wat hoopjes keiharde sneeuw, en wil niet meer voor- en achteruit. Daar staan we dan: een uiiterst effectieve blokkade voor een flink deel van de parkeerplaats. Er kon geen kip meer op of af.
Nou ja, zo dramatisch was het ook weer niet hoor. Ik heb de auto gewoon laten staan -er kwam toch niemand meer de parkeerplaats op- en ben eerst maar eens lekker koffie gaan drinken. Vervolgens een betonbats geleend, die een collega in de kofferbak had, en een paadje gegraven naar het dichtbijzijnde parkeervak. En hop, geregeld. In de hoop dat in de loop van de dag de sneeuw zou smelten (gebeurde niet echt), of zou worden geruimd (gebeurde gelukkig wel). Met aardige hoopjes sneeuw her en der op de P tot gevolg. We konden uiteindelijk allen gelukkig weer normaal naar huis.
Half twee afgelopen nacht. PB loopt buiten te bibberen met Hund, die we nog steeds niet ordelijk piesen op het twalet hebben kunnen leren. Stom beest. Het vriest een lekker eindje weg. Dus is de straat spiegelglad, want dooiende sneeuw -eenmaal onder nul geraakt- vriest zo lekker op. Van die prettig bewandelbare rullen ijs, die meter na meter proberen jou ondersteboven te krijgen. Hund heeft mazzel, want vier poten. Ik slechts twee. Plus een hoogliggend zwaartepunt vanwege de lengte, da’s dus dubbel ingewikkeld. Waarvan akte.
En daar komt-ie aan. Dronken man op fiets, al wat ouder. Trapt er vrolijk fluitend op los, alsof er geen ijsbaan onder zijn smalle bandjes ligt. Ik denk nog, die pleurt zodadelijk ongenadig op zijn dronken gaggel. Maar nee. Dronken meneer presteert het zelfs om met een hand te sturen, en met de andere in de lucht de maat te zwaaien van het hoogst onduidelijke lied dat hij zingt. Nou ja, zingen… De toonvastheid ligt ergens achterin de kroeg waar hij vandaan komt, lijkt me zo.
Vol verbazing of bewondering -ik ben er nog niet uit- kijk ik toe hoe de man in volle vaart de ijsrullen neemt. De fietsbandjes glibberen alle kanten uit, maar hij merkt het domweg niet. Met de behendigheid van een dronken aap houdt hij zich instinctief overeind en laveert zonder te vallen door de spekgladde ijsvlakte. Dan verdwijnt hij om de hoek, luidkeels inmiddels het Wilhelmus ingezet, met loeiharde uithalen “Maximaaaaah!!!” ertussendoor. Zelfs Hund kijkt de man verbaasd na, en gaat vervolgens over tot de orde van de dag. Ze piest eindelijk, en PB kan weer naar binnen. De wereld heeft rare gangers, zo voorin de nacht.
Het sneeuwfeestje op de Veluwe begint gewoon opnieuw. Aan het begin van de avond rond 19:00 uur stond het verkeer op de A50 alweer muurvast tussen Apeldoorn tot Arnhem. De sneeuw komt met bakken tegelijk uit de lucht vallen. Zoon PB meldt vanuit het hoger gelegen deel van Arnhem tien centimeter sneeuw plus een vrachtwagen, die overdwars een van de belangrijkste in/uitvalswegen van de stad volkomen heeft geblokkeerd. Kannie goed zien, want is pal bij hem voor de deur, en hij is net thuis. Nadat het hem bijna twee uur heeft gekost om vanuit het centrum van de stad thuis te komen. Radio Gelderland streamt net als gisteravond de noodtoestand. Het openbaar vervoer ligt plat: op het busstation in Arnhem staan honderden mensen vast. Er is slechts 1 klein belbusje beschikbaar voor hele echte noodgevallen. Connexxion, de busvervoerder in deze streek, raadt de mensen aan familie in te schakelen want de bussen blijven op stal de rest van de avond.
Heb ik effe mazzel vandaag. ATV. Dus lekker thuis. De snelwegen rond de plaats, waar ik werk, staan bomvol. Verkeer komt geen metertje vooruit. De wegen binnendoor, die ik normaal altijd neem, zijn voor alle verkeer afgesloten omdat ze onbegaanbaar zijn. Ik had dus domweg muurvast gestaan. Op het moment dat ik dit tik: 699 kilometer file. Pfoei…
Updeet, 18:27 uur: 814 kilometer file. Achthonderdenveertien… Volgens PB een absoluut (triest) record. Klopt!
Updeet 2, 18:30 uur: in Duitsland is het trouwens niet veel beter…
Updeet 3, 20:10 uur: nog altijd 523 kilometer file. Er worden op de Veluwe dekens uitgedeeld aan vastgelopen automobilisten, waarvan sommigen al 6 of 7 uur vast staan. PB heeft mazzel, inderdaad.
Updeet 4, 21:45 uur: nog steeds is het een puinbak op de A1, A50 en A12 rondom Apeldoorn en Arnhem. Nog maar 312 kilometer file. Wat een ellende. Mobiliteit is nu Nobiliteit geworden.
Updeet 5, 23:45 uur: het is bijna middernacht, en nog steeds staat de boel potdicht. In totaal 199 kilometer, waarvan zo’n beetje de helft rondom Apeldoorn, en de andere helft in het gebied tussen Utrecht en Den Bosch. Want daar komt nu de meeste sneeuw naar beneden. Op de Veluwe wordt het leger ingezet om de gestrande automobilisten van voedsel te voorzien, zo laat de politie weten. Radio Gelderland streamt de noodtoestand.
Updeet 6, 23:55 uur: en ook bij onze oosterbuurtjes is het nog steeds een puinzooi. Het gebied ten oosten van Gelderland en Twente krijgt nu de volle sneeuwlaag. Op de A31 (Bottrop-Meppen) zijn ook nog eens zware hoogspanningskabels gelazerd, waardoor nu ook daar vele tientallen kilometers file stilstaat. Het Duitse leger is ingezet met dekens en warme drank…
Zo, ik stop ermee, tis weer mooi geweest. Pak voor het laatste nieuws maar de bovengenoemde stream van Radio Gelderland. PB goes plat. PB kan gelukkig plat. Inderdaad: mazzel…
Buiten waait het hard. Koude striemen regen kletteren tegen het raam. Hondenweer. Binnen wacht PB op het broodje kebab, zojuist besteld. Na een minuut of wat gaat de deur open. Er stapt een meisje binnen. Klein, bleek, natgeregend, rillend van de kou. Geen jas aan. Schuchter kijkt ze om zich heen. loopt naar de balie en bestelt een frikancel speciaal. “Da’s dan 1,50 Euro”, zegt de eigenaar. Het meisje voelt in alle zakken, kan geen geld vinden.
“Kan ik hier pinnen?” Nee, dat kan niet, geen automaat. “Is hier een bank in de buurt? Kan ik even geld trekken”. Ja, tien minuten verderop lopen is een winkelcentrum met bank. Met dit weer geen prettige vooruitblik. Het meisje kijkt wanhopig en een beetje smekend naar de eigenaar, terwijl ze nog maar eens al haar zakken navoelt. “Ik moet zo met de trein mee, dat red ik niet meer”.
Ik krijg medelijden met dit meisje. Wat zal ze zijn, 16, 17. Ik zeg tegen de eigenaar dat ik de frikandel wel betaal. Probleem opgelost. “Dank u wel”, stamelt het meisje zichtbaar opgelucht en loopt naar het toilet. De eigenaar kijkt me vriendelijk aan: “Aardig van U”. “Ach ja”, zeg ik, “honger is ook niet alles en aan 1,50 Euries ga ik niet failliet”.
Dan komt het mesje even later triomfantelijk vanaf het toilet. Ze zwaait met 1,50 Euro in haar hand. “Gevonden”, zegt ze, “zat in het kleine binnenzakje”. Ze geeft me het geld weer terug. “Toch bedankt hoor”, zegt ze, en ze onderneemt een aanval op de frikandel. Mijn broodje kebab is ook klaar en ik loop naar buiten. Als ik het raam passeer lacht het meisje nog een keer, zichtbaar genietend van haar warme hap. Het weer is ineens niet meer zo honds…
PB leert vanavond. Over het nieuwe denken. Kwantumfysica. Dat de dingen niet bestaan, maar worden gevormd door wat je denkt. Dat moleculen en atomen niet als brokjes vaste materie bestaan, maar samengebalde gedachten zijn die samen het resultaat van je verbeeldingskracht vormen. Dat je invloed kunt uitoefenen op de toekomst met de waarnemingen uit je verleden, maar dat niemand dat doet omdat niemand gelooft dat het mogelijk is.
Zoals dat experiment van een Japanner, die stickers met woorden op een fles gezuiverd water plakte. Bij elk woord veranderde na verloop van tijd de structuur van het water. Hij maakte er foto’s van. Bij “liefde” zag de structuur er heel anders uit dan bij “haat”.
Kwamtumfysica wil -voor zover ik het nu begrijp- ongeveer zeggen: niet je denken laten bepalen door de dingen die je om je heen ziet, maar de dingen om je heen vormen vanuit je denken. Zo kun je invloeden uitoefenen, die je eerder voor onmogelijk had gehouden. Je schept in feite je eigen werkelijkheid, en stuurt die ook zelf. Zoiets is het, ongeveer, in een paar simpele woorden samengevat.
Kreeg een DVD van collega Mark, die al langer met dit onderwerp bezig is. Titel “What the Bleep Do We Know!?” (MSN Search). Geen eenvoudige kost. Zal de DVD nog een paar keer moeten bekijken om het helemaal te kunnen bevatten. Te willen bevatten…
Meer info: http://www.whatthebleep.com/.
Had de plaatjes al wel eens gezien, maar had verder geen idee wat erachter stak. Dacht dat het slim in elkaar gestoken screensavers waren. Totdat collega Patrick, ook bezig met muziek, me vanmiddag liet zien wat AniMusic in feite is: een klein wondertje op je beeldscherm.
De makers van AniMusic hebben op d’een of andere manier een koppeling gemaakt tussen midi en animatie. Ze hebben daarvoor proprietary (= eigen) software ontwikkeld: MIDImotion. Door die koppeling is de timing tussen muziek en animatie honderd procent perfect, indrukwekkend gewoon. Gooi daar nog eens een bijzonder gevoel voor animatievormgeving en -styling bij, en je hebt uniek materiaal.
Er zijn inmiddels twee DVD’s op de markt, volgestouwd met dit unieke materiaal waar je lang naar kunt kijken zonder dat het gaat vervelen. En de muziek is nog goed ook, geen irritante demodeuntjes maar lekker componeerwerk. In turbo-weblogtaal heet dat dan: dit steent van de gekste. Kijk zelf maar eens: er staan wat voorbeelden op AniMusic.com.
Waar ik werk doe ik -naast mijn reguliere job- ook wat met het bedrijfsintranet. Beetje nieuws en communicatiegedoe erop zetten, en daarmee collega’s in het bedrijf en onze klanten op de hoogte houden van de jongste ontwikkelingen. Vergt een uurtje of wat per week, en heeft weinig met mijn eigenlijke werk te maken. Maar is wel leuk om erbij te doen.
Vandaag kreeg ik een berichtje door van collega Hans, die bij ons de telefoonzaken regelt. Als we een mobieltje nodig hebben kloppen we bij Hans aan. Onze interne KPN-boer houdt een beetje bij waarom collega’s een vervangende mobiele telefoon komen vragen, en heeft daar een top 13 (hoe toepasselijk) van gemaakt. Komt-ie: de derien beste smoezen om een nieuwer type draagfeun te bemachtigen.
Op dertien: de SIM-kaart verdwenen in de kieren van het auto-dashbord. Nummertje twaalf: de portable is gesmolten op de verwarming. Numero elf: overreden door een auto. Tien: het mobieltje is naar beneden gelazerd uit de achtbaan. Nummertje negen: op het dak van de auto gelegd bij het tanken en toen vergeten bij het wegrijden dus ergens in de berm verdwenen. Acht: “Ik stond op de ladder te schilderen en toen issie naar beneden gevallen in tien stukken”. Zeven: in de vijver gevallen tijdens het schoonmaken. Zes: “in de Rijn gevallen toen ik op de brug naar de boten stond te kijken”. Jaja, je houdt het niet voor mogelijk. De naar modernere techniek smachtende verzint het nodige om er gratis aan te komen. Op naar de Top Vijf!
Op vijf: de hond heeft het mobieltje aangezien voor een kluif en in duizend stukkies gebeten. Nummertje vierrrr: tijdens het klussen in een pot met witkalk gevallen. Drie: “Ik was aan het grasmaaien en toen viel het mobieltje voor de maaier op de grond…” Numero Twee: in volle vaart op de snelweg van de motor gevallen (ik wist niet dat we zo veel motorrijders als collega hadden). En met dikke stip op nummer een: tijdens de persoonlijke verzorging in de toiletpot gevallen.
Ach ja: een mens moet toch wat verzinnen om het nieuwste typetje draagfeun te bemachtigen, nietwaar? Onzin? Nee, allemaal echt en bloedserieus als reden voor de teloorgang van een mobieltje opgegeven bij Hans. Praktijk van alle dag voor onze telefoonman. Hij wacht nog op een zeer exclusieve smoes. Eentje, die hij nog niet eerder heeft gehoord, en als lichtend voorbeeld kan inlijsten en ophangen in zijn kantoor. Inzendingen kunnen naar pb@pbdoetmee.nl. Ik zal ze aan Hans doorgeven.
O ja. Mocht u zin hebben om naar een leeg scherm te kijken waarop helemaal niets gebeurt, terwijl uw pjoetert toch aanstaat? Kan dat? ja hoor, hier!
Toen wij vroeger een vriendinnetje probeerden te verschalken deden we uitermate ons best met een Cola, een patatje, en een ritje achterop de brommert. En met een beetje mazzel kon er de eerste keer een kus af, soms met opwindend zicht op een veelbelovend subtiel BH-bandje. Dat was het dan wel zo ongeveer. Pas na heel veel Cola’s, patatjes, onhandig gestuntel en brommerritjes kwam er meer over de brug. Je investeerde dus, en uiteindelijk was er -soms- de zoete beloning.
Vandaag de dag gaat dat wat anders. De jongeheren van nu werken aan “projectjes”. En meerdere tegelijk, als het even kan, want er moet gescoord worden. Haalt het ene projectje de deadline niet, dan hebben ze altijd nog een of meer reserveprojectjes. En zo is menig Bambi (jawel, zo heten de meiden volgens de moderne jongeheren projectmanagers) in meerdere projectjes verwikkeld, soms zonder dat ze dat zelf weten, met allemaal projectmanagers die druk in dezelfde voorraad projectmiddelen zitten te graaien.
Het werken aan meerdere projectjes tegelijk veroorzaakt een bombardement aan sms-jes en regeltelefoontjes, want een beetje bambi-projectleider laat niets aan het toeval over en regelt z’n zaakjes tot in de puntjes. Dat leidt soms wel eens tot enige stress, zoals PB gisteravond mocht meebeleven bij projectleider J. Projectje A had het onverwacht laten afweten, en in allerijl moest Projectje B in werking worden gesteld. Want er moest toch wel in stijl gestapt worden die avond. Na het nodige heen en weeg gebel kwam Projectje B tot resultaat. Waarvoor dan wel de auto plus tankpas van Pa en Ma nodig was. Kostenbeheersing is ook een belangrijk element nietwaar? In alle haast vertrok projectmanager J. zonder het speciale geurtje op te doen, dat hij nog zo had klaargezet. Tja, projectmanagement is ook een hele kunst.
Ik vraag me echt af wat nou leuker is. Zoals wij het vroeger moesten doen, met vallen en opstaan. Of zoals het vandaag de dag gaat, projectmatig geregisseerd en met alle nodige hulpmiddelen voor het grijpen. Geef mij maar de belofte van het spannende BH-bandje. Dan heb je nog wat om naar uit te kijken…
PB heeft dit weekeinde een verwoed gevecht gevoerd met… een tankdop. Hoezo? Leg ik uit. Dochter PB was zo slim om na het tanken de dop te vergeten. Nog even gezocht bij het pompstation, maar U raadt het al: dop foetsie. Dus een nieuwe dop met slot gehaald en die geplaatst. Klaar. Dachten we. Wat bleek: eenmaal op slot was die dop met geen mogelijkheid meer te openen. PB kon draaien wattie wou: open ging het kreng niet meer.
Vandaag was dan toch echt het moment aangebroken waarop er weer getankt moest worden. Nog maar een keer met de moed der wanhoop geprobeerd de dop eraf te krijgen. Linksom, rechtsom, zachtkens, stevig… de dop bleef dicht. Wat nu? Nou, dat werd dus grof geweld.
Uiteindelijk heb ik de dop vanmiddag met een beitel en een hamer stukje bij beetje uit het tankgat gejenst. De brokken zwart plastic vlogen me letterlijk om de oren, maar dat kolereding moest en zou eruit. Tig meppen later vlogen de laatste resten van wat ooit een tankdop was eruit, en was de toegang voor de pompslang weer vrij. Fluks getankt, want het benzinemetertje stond nu wel erg vervaarlijk in het rood. En een nooddop van twee Euries erop gezet. Exit tankdoppen met slotjes. Nooit meer!
Maakt U kennis met www.kiesbeter.nl. Een overheidswebzijde over de zorg. Initiatief van minister Hoogervorst. Maakt U vervolgens kennis met het bedrag, dat deze webzijde heeft gekost. Zestien miljoen Euries. Ja, goed gelezen: zestien miljoen. Van uw en mijn belastingmuntjes. Echt waar? Ja, echt waar. Bij zoveel onbenulligheid en spilziekte valt PB ronduit de bek los…
En nu we dan toch op de muntjes moeten letten (door dit soort krankzinnigheden zal de belasting volgend jaar wel weer ekstra tegenvallen) even aandacht voor de nieuwe ziektekostenregeling. Hulpje om vast te stellen welke verzekeraar u moet hebben per 01-01-2006. Hier. Wel even goed mee aan de slag, want anders wordt U een oor aangenaaid waar U nog niet eens erg in heeft! Veel rekenplezier.
Het was even leuk, het PBDoetMee-filiaal bij de Volkskrant. Helaas. De redactie van die krant meent plots als censuurclub te moeten optreden, en heeft een mede-weblogger uit hun “kolommen” gesmeten. Omdat hij denkt wat hij denkt, en dat ook opschrijft. Met deze verwijderactie voel ik mij volop aangesproken, want ook ik denk wat ik denk en schrijf dat op. Dat ik daarbij niet dezelfde termen hanteer als de blogger, die er nu uit is geflikkerd, doet niet ter zake. Het gaat om het principe.
We leven in een land van vrije meningsuiting. Dat het bezigen daarvan aan wettelijke regels gebonden moet zijn is evident. Dat daarnaast echter ook nog eens regels worden gesteld door de redactie van nota bene De Volkskrant is op z’n zachtst gezegd een uiterst bedenkelijke ontwikkeling. Een krant registreert en interpreteert. Een krant regisseert niet! De tijd dat het instituut krant wel meende te kunnen weten wat goed voor het gemene volk was om kennis van te nemen of niet is al meer dan 100 jaar voorbij.
Een webloghoster, die dit soort censuur toepast, is het niet waard om een filiaal van PBDoetMee te dragen. Ik bedank dan ook vorstelijk voor de verdere eer, en laat een kopie van deze entry daar dan ook meteen de laatste zijn. Ik tik hier lekker verder, waar niemand mij de wet voorschrijft en ik zelf de grenzen van wat wel en niet kan wel bewaak. Daar ben ik -net als de nu geroyeerde weblogger- zeer goed toe in staat.
Nah. Wat moet PB hier nu weer van denken. Geert Wilders looft 10.000 Euries uit voor de tip die leidt tot de arrestatie van de twee hufters die eerder deze week een gehandicapte vrouw overvielen en haar hondje aan een hek ophingen. Is Wilders nu echt zo begaan met de veiligheid van dit land dattie het gajes asap van de straat wil hebben? Of slaat Wilders er een politiek slaatje uit om zo weer wat omhoog te klauteren in de populariteuitspol…
Enne: vorige week riep Wilders nog op om Euries te storten in de kas van zijn partij, omdat er campagne gevoerd moet worden, en de muntjes op zijn. En nu, een week later, kan er ineens wel een tipgeld van 10.000 Euries af. Als ik het een met het ander combineer leidt dat tot een redelijk plausiebel klinkende conclusie, dat het tipgeld in feite door de donateurs aan de partijkas wordt betaald. Ja, zo kan ik het ook…
Blijft staan da’k het wel eens ben met de wens dat dit soort gekken asap van de straatklinkers moeten worden getrokken, en zulks voor heeeeel lang. Of dat nu door Wilders wordt gezegd of iemand anders. Wat die gasten hebben uitgevroten tart werkelijk elke vorm van fatsoen en beschaving, en is op geen enkele wijze te dulden. Hoeveel rechercheurs heeft de politie eigenlijk op deze zaak gezet?
Zo. Genoeg gerommeld met het logo bovenin. Vond het eigenlijk allemaal maar niks. Die metrogang was het niet. En die vaag weggewaaide rood-wit-blauw-toestand ook niet. En dus staat het oude vertrouwde toetsenbord weer boven PBDoetMee. Met ter rechter zijde deels ontwaarbaar de kop van PB zelve. Jawel. Terug van weggeweest, weer helemaal thuus zogezegd.
Natiksel. Neuh, da’s het ook niet, dat aloude logo. Zucht. O, wacht ‘s effe. Op AcidPlanet heb ik al een poosje iets met wolken. Even ombouwen die tekst en hoppa, we zijn kwa logo in de zevende hemel…
Ziejenouwel. Jullie vrouwen leuteren gewoon veel meer dan wij mannen. Altijd al geweten dat mannen direct van A-Z communiceren, terwijl vrouwen het liefst een verbaal ommetje maken alvorens tot het verbale hoogtepunt te komen (model A-H-F-Y-M-C-G-Z, of zoiets). Jullie lullen gewoon te veel. Waar deze wijsheid vandaan komt? Een Duits onderzoek heeft dit onomstotelijk aangetoond. Waarvan akte. Ja, komt u maar dames, met die vernietigende reacties!
RSS-lezerts zijn er genoeg inmiddels. Maar deze is toch wel erg lekker snel en fleksibel. Inclusief opwipvenstertje voor nieuwe nieuwtjes, naar believen ook weer uit te schakelen. En er zit ook al een keuzelijstje bij, waarin Nederlandse RSS-feeds zijn opgenomen. Voor de beginners onder U. Zet dan ook gelijk even de RSS-feed van PBDoetMee erbij: http://www.pbdoetmee.nl/mt/index.rdf. Lekker gemakkelijk. Probeer maar eens: is de moeite waard. Alleen Windozen, dat wel. Hier.
Voor de Maccers: NetNewsWire Lite is een hele goeie voor OS X-pjoeteraars: http://ranchero.com/netnewswire. Even doorrollen naar onderste deel van de pagina: de Lite-versie is de Uwe helegaar gratis en voor niks.
Ik hoop toch wel dat deze twee ontzettende hufters snel gepakt worden. En voor zeer lange tijd uit het straatbeeld worden getrapt. Punt.
Potverdikke. Ik heb pukkelstraf. Met enige regelmaat van die gezellie ontsierende jongens op je smoel, die je normaal gesproken na afronding van je puberteit achter je laat. Zo niet PB. Edoch: ik ben er inmiddels wel achter hoe dat komt. Geen wonder: ik knuffel onze Julie elke dag wel even. Het is ook zo’n onwijs lekkere knuffelhond. Ze piept en kreunt dan van genot en slaakt een diepe zucht der tevredenheid. Dus pak ik Julie nog effe extra stevig vast. Ik bedoel: blijf hier maar eens vanaf… Maar daarbij gaat het dus wel verkeerd. Mijn gezicht te dicht bij de kop van de hond, en hoppa, een dag later is het weer raak. Getverdikke! Nu moet ik kiezen. Niet meer zo superstevig knuffelen, of pukkelstraf. Help…
Het kan dus echt, zo ontzettend stom bezig zijn dat je volop aan je eigen verstand begint te twijfelen. Hoezo? Leg ik uit. Gisteren werk ik aan een lekker stukkie eigen muziek. Zomaar, voor de lol. Uren heerlijk met noten en geluiden peuteren, en zo af en toe resultaat opslaan op de harde schijf. Maar niet te vaak, want administratieve handelingen staan het creatieproces in de weg. Wanneer U schildert gaat U ook niet in enen de boekhouding doen, toch?
Dan realiseer ik me opeens dat ik haastig weg moet, want een afspraak, en ik ben al aan de late kant. Zonder erbij na te denken ruk ik de centrale stekker, waarmee de hele studio in een klap stroomloos is, uit de muur. Ploep, zegt pjoeter, weg ruim een uur muziek editen. Heel fijn…
Ja, en dan sta je toch wel even heel raar te kijken als je in een onvervalste yellow cab dit bordje voorbij snort. Fluks de digicamera en klik, voordat het te laat is. Nou ja… ehhhh… Hier!
Het woord “geniaal” is wellicht wat te veel van het goede. Maar toch: voor PB is hedenmiddag weer een absolute top doorbroken. Wat wil het geval? PB heeft geheel eigenhandig, zonder enige tussenkomst van vakmensch, bouwbeschrijvingshulp of kudtverbouwingstelevisieprogramma, een Deur Met Ruitjes geplaatst tussen woonkamer en gang. Jawel. Een ongehoorde prestatie, zeker wanneer U zou weten dat PB nog niet eens over twee linker handen beschikt als het om kluswerk gaat. Hoor ik daar luid applaus?
Daarenboven nog een complicerende factor: de ruitjes moesten ook nog eens in de deur worden gezet. Terwijl de verkopert nog zo vol overtuiging had gezegd dat de deur met afgemonteerde ruitjes zou worden geleverd. Niet dus. Kunnen we wel weer een heleboel stof over maken aan de balie bij de Klachtenafdeling van Praxis. Meestal zeer leuke bezigheid om zo’n Praxisklaagmevrouw met volstrekt onredelijke argumentatie binnen de korste keren totaal over de rooie te jagen, maar daar hadden we dus deze keer gewoon geen zin in.
PB besloot de uitdaging aan te gaan en het glas zonder te breken zelf tussen de latjes te frummelen. Met bovenvermeld welluidend resultaat. Inclusief afmontage van het hang- en sluitwerk, want dat moest en passant ook nog even worden aangepakt. Zowaar ook nog aan gedacht om de ruitjes vast te zetten met glaskit, anders lazeren ze bij de eerste de beste ruzie weer uit hun sponningen (wij testen deuren op totaalkwaliteit en stevigheid als we ruzie hebben, mevrouw PB en ik), en dat kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn.
Afijn. Nadeel van dit alles is nu wel dat Mevrouw PB onverwijld Alle Deuren In Huis Wil Vervangen. Dat gaat weer wat zaterdagmiddagen kosten… *zucht*.
Vanavond maar weer eens een stukkie audiokooksel uit de studiokeuken van PB. Tekst is ook niet altijd alles. AcidPlanet heeft weer een contest, met samples van ene Jason Rylan. Zal wel aan mij liggen, maar heb nog nooit van meneer Rylan gehoord. Ook niet zo gek als je het origineel beluistert (klik “Hear the Original Track”). Was ik niet echt kapot van. Besloot daar heftig verandering in aan te brengen en zette een stevig stukje ritme neer. Nog wel met de stem van meneer Rylan erin, en enkele van zijn samples, maar dat is dan ook zo’n beetje het enige wat van deze meneer over is gebleven. Offie daar blij mee zal zijn: denk het niet. Niet mijn probleem. Dit tempootje zuigt wel lekker: Go Go Boyz.
Zag ‘m een paar dagen geleden al in Krijnen.com. Toch maar even hier aandacht aan schenken. Een zeer fraaie webzijde, waar het laatste nieuws direct letterlijk direct op de kaart wordt gezet. U hoeft niets te doen: de nieuwskaart springt van nieuwsitem naar nieuwsitem met een interval, waarbinnen je gemakkelijk het nieuwsbericht kunt lezen (engels). En dat dan over de hele wereldkaart. Je kunt ook nog voor nieuws uit alleen een bepaalde categorie kiezen. Kijk dan: GeoNews.
Stukkie audiokooksel vanavond. Was eigenlijk bedoeld voor de Acid Planet contest Mark Croft, maar kreeg ‘m niet op tijd rond. Nou ja, toch maar in PB’s Acid-hoekje geduwd. Santano (Originele nummer staan hier).
Reklame suks in 99 van de 100 gevallen, da’s een bekend PB-standpunt. Deze ene niet. Adidas voetbalschoenen. Van die tv-commercial, waarin voetballers op een in de lucht zwevend lijnenveld balanceren. Knap gemaakt. In de Adidas promotiewebzijde zien we hoe ze die movie hebben gemaakt (kies in de meensait de knop TV-Room, en dan Behind the Scenes). Je moet er maar op komen. Kijk dan.
Altijd al eens willen weten wat Uw voornaam nou eigenlijk precies betekent? Dat kan. Op voornamelijk.nl staat het bomvol uitleg over alle denkbare voornamen. Zo lezen wij dat PB’s voornaam is afgeleid van het Griekse “petra”, wat `rots’ betekent. Als symbool van vastheid, betrouwbaarheid. Alstublieftdankuwel. Eens kijken wat Jan Peter, ja die van Balkenende, oplevert. Jan: is afgeleid van het Hebreeuwse “Johanan”, wat staat voor “Jahweh is genadig”. Nou, dat past dan mooi bij onze uit een gereformeerd nest stammende MP. De tweede helft van zijn voornaam hebben we net al gehad. In combinatie maakt dat -vrij vertaald- “strak in de leer en niet van plan om van zijn beleid af te wijken”. Klopt ook wel, toch?
Peter Rudolf de Vries, misdaaduitbatert en opstomende naar de landelijke politiek, althans dat hoopt hij. Dat Peter weten we nu wel. Rudolf: komt voort uit een tweestammige Germaanse naam: Rod-, Hr
Tuurlijk. PB roept het al jaren, en nu begint het er een beetje op te lijken dat PB ook nog eens gelijk gaat krijgen. Hoezo? Lees: in de eerste negen maanden van 2005 zijn ongeveer een miljoen gebruikers van Windows overgelopen naar de Mac. Waarschijnlijk komt deze massale overstap door de populariteit van de iPod en door een groeiende bezorgdheid over de veiligheid van Windows. Uit navraag in de winkels van Apple blijkt dat een verassend groot percentage van de mensen, die van Windows overstappen naar de Mac, de duurdere systemen van Apple aanschaffen. Apple-winkeliers zeggen dat zij als belangrijkste reden voor de overstap horen dat mensen genoeg hebben van de vele virussen en malware die het Windows-platform teisteren.
(Bron: PCM-web).
Nog zo’n uitspraak die ik ergens tegenkwam, en die me wel bevalt: “Als wijsheid je innerlijke schoonheid is en liefde je wijsheid, dan ben je een genot om naar te kijken, te voelen en om mee te praten”.
Vanavond hoorde ik een uitspraak die me erg aanspreekt: “Liefde is zien wat de ander wil zijn.” Even over nadenken… Mooi he?
Gatverdamme, driewerf gatverdamme! De commercie bestormt het instrument der vrije meningsuiting, het weblog. Getverdegetver! Neerlands eerste webloguitgeverij is gestart: Blogo.nl. Jakkes! Boordevol reklame, een en al commercie. Gewoon een verkapte manier om op ordinaire wijze volstrekt overbodige rotzooi aan de man te brengen.
WeblogUITGEVERIJ? laat me niet lachen zeg. Doe effe normaal. Jullie daar bij Blogo zijn helemaal geen uitgeverij. Jullie daar bij Blogo vergiftigen het fenomeen weblog met commercieel vuilnis. Met commercopulp. Zoals daar is het weblog van Sinterklaas! Leest U even mee wat de oprichter van Blogo.nl, Stephan Fellinger, te vertellen heeft aan PCM-web:
Vandaag aardig verhaal van een maatje van PB. Poosje geleden alweer gebeurd, maar schoot me vanavond weer te binnen. Komt-ie.
Petjes achter het stuur: zou volgens maatje verboden moeten worden. Poosje terug scheurde er weer een zowat zijn linkerkoplamp naar de ratsemidee, omdat meneer *kots* geen zin had om in de rij aan te sluiten. En dan ook nog een dikke middelvinger naar achteren opsteken. Plus plankgas weg. Durf je wel, schijtbak? Nou, maatje durft wel. Wat Petje even niet had begrepen is dat maatje een beste vette bak onder de reet heeft, die snelle petjes prima de luuks kan bijhouden. En met het grootste gemak voorbij kan vliegen, als het moet.
En dus ging maatje op gepaste afstand maar even dezelfde route volgen als Petje. Petje had het al weer veel te druk met andere verkeersovertredingen, en had maatje dus geenszins in de gaten. Maatje hem wel. Dat ging zo een kilometertje of 15 rustigjes door. Petje sneed, haalde rechts in, kleefde een bumpertje of vier, knetterde over de vluchtstrook, en meer van dat fraais. En steeds weer dat dikke middelvingertje.
Petjes otootje slurpte op die manier kennelijk nogal wat benzine, want Petje moest tanken. Dat kwam dus even mooi uit. Petje stopt en tankt. Maatje stopt ook en wandelt nonchalant in het rond. Maatje weet inmiddels dat petjes altijd heel stoer hun sleuteltje in het contact laten zitten, zodat de boem-boem-installatie kan doorboemen. Zo ook dit dombo-petje. Petje tankt af en loopt zowaar naar binnen om te betalen. En maatje dus naar de oto van Petje. Sleuteltje uit contact gehaald, deurtje dicht, deurtje op slot. En kalmpjes weer in zijn eigen bolide gestapt en rustig weggereden. Het contactsleuteltje van Petje heeft maatje in de eerst-aanpalende vuilnisbak op de parkeerplaats achter het benzinestation gekieperd. Waarna maatje nog een zeer prettige rit had. Dag Petje! Heerlijk…
PB was dit weekeinde even ernstig aan de boemel. Vandaar wat minder teksten alhier. Vrijdag de voortgang der werkzaamheden ter redactie MediaHypes.nl bezocht. Ik zal U de details deze keer besparen, maar het gaat nog wel even duren voordat die webzijde weer actief wordt. De zaterdag was ingeruimd voor twee verjaarsfeesten, waarvan met name de tweede in de avonduren nogal uit de hand liep kwa gezelligheid, drank en pret. De zondag diende te worden benut met het plaatsen van een nieuwe kamerdeur met ruitjes. Die activiteit bleef halverwege steken omdat de ruitjes gebroken in de verpakking bleken te zitten. Heel fijn van de Praxis. Moet ik morgen dus mee terug, en natuurlijk kan ik de kassabon nergens meer vinden. Jofelnootje. Op de ruitjes na kijkt PB terug op een zeer geslaagd weekeinde. U ook?
Kijk. Dit is er weer zo eentje waarvan -zodra je oog er op valt- de neus spontaan gaat lopen. En je vervolgens spontaan in een dip schiet, omdat je weet dat je ‘m niet kunt betalen. De hagelnieuwe Alfa Brera. Komt begin volgend jaar naar de Nederlandse dealers. Wat een prachtig model. Kijk dan.
Vandaag was een bijzondere dag. Er werden in Huize PB twee belangrijke stappen gezet. Ten eerste: Zoon PB, inmiddels gediplomeerd media-ontwerper, vestigde zich vandaag als zelfstandig freelance grafisch vormgevert. Kamer van Koophandel, Belastingdienst, al dat geleuter was vandaag rond. I-reMedia heet zijn eenmansbedrijfje. Gaat lopen, weet ik zeker. Zoon PB maakt mooie dingen, niet van dat gemiddelde gepruts. Dus die komt er wel. Webzijde van het bedrijfje komt binnenkort. Ten tweede: Dochter PB kreeg vanavond op de Pabo haar Propedeuse-papier overhandigd. Dat gebeurt wel meer, maar het bijzondere is dat Dochter PB haar P-tje al in het eerste studiejaar binnensleepte. Je hebt 60 eenheden nodig om je P te krijgen, en Dochter PB had er zelfs 65. Dat gebeurt niet vaak, zeiden de docenten. U begrijpt: PB is heden ouderwets supertrots op onze twee blagen, alsmede ook Mevrouw PB die in identieke staat verkeert. Er gebeuren gelukkig ook nog leuke dingen in deze Bananenrepubliek.
Vorig jaar, een week na de moord op Theo van Gogh, schreef ik in dit weblog het volgende:
Waarom ik sinds de moord op Van Gogh hier nog geen woord stelling heb genomen? Omdat ik heb besloten eerst eens een week goed te luisteren. Luisteren naar wat iedereen te zeggen heeft. Luisteren naar wat niemand zegt. Omdat in dit soort escalaties een verkeerde mening snel is gevormd. Snelle meningen zijn zelden raak. Vandaar.
Ik hoor heel veel. Van links. Van rechts. Van hotemetoten. Van niet-hotemetoten. Van wijze woorden tot pure onzin. Van verdriet tot haat. En weer terug. Van zachte woorden tot harde woorden. Van gefluister tot geschreeuw. Van volzin tot vuist. Ik luister nu een week. En weet het nog steeds niet. Ik voel me momenteel een beetje Meneer KweetNiet uit de GroteMeneerKaktusShow. Ik hoor veel en luister goed, maar weet de antwoorden niet. Is dit nou: met stomheid geslagen?
Nu, een jaar lang luisteren later, moet ik helaas constateren dat ik het nog steeds niet weet. Er is nog steeds geen ene moer veranderd. Ik bekijk nog steeds met stomheid geslagen hoe deze samenleving in duizenden brokken uiteen is gevallen. Nog steeds staat de ene mening de andere letterlijk naar het leven. Nog steeds worden mensen op straat als vee afgeslacht. Nog steeds zijn allochtonen en autochtonen nog geen millimeter naar elkaar opgeschoven, een enkele goeie uitzondering daargelaten. Nog steeds verkeert deze Bananenrepubliek in opperste staat van ontreddering. Nog steeds moeten diegenen, die wel luidkeels hun mening geven, worden bewaakt. Omdat anderen, die kennelijk niet tot normaal discussieren en denken in staat zijn, dat noodzakelijk maken. Treurig, heel treurig.
En nog steeds spreekt Balkenende dezelfde mistige, lege en nietszeggende woordenvloed. Zo ook vanochtend weer tijdens de herdenking in Amsterdam. Heb me werkelijk kapot zitten ergeren aan die toespraak. Slap gezever, geen ballen, betekenisloze woordenvloed waar niemand wat aan heeft. Het zal mij niet verwonderen wanneer de nieuwe Pim in de persoon van PRdV massaal de handjes op elkaar gaat krijgen. PRdV praat wel helder en doeltreffend, of je het nu met zijn ideetjes eens bent of niet. Meneer heeft wel een erg kort lontje. Moet-ie wel wat aan doen, anders gaat dat tegen hem werken.
Het is op vele fronten uiterst treurig gesteld met de staat van dit land en veel van haar bewoners. Respect voor elkaars mening is ver te zoeken. Het lijkt wel of de grens steeds verder moet opgerekt, als ik zo de commentaren in de reageerdozen van websites als Geenstijl lees. Wat we daar kunnen lezen zijn de reacties van de doorsnee internetgebruiker in dit land. Ik moet bekennen dat ik soms ronduit ouderwets schuddend met het hoofd dit alles bezie. Zolang wij met z’n alleen niet wensen te beseffen, dat afbraak nergens toe leidt, zal het niet goed komen in dit land. Zal het alleen maar nog erger worden. Hoewel je je onderhand wel kunt afvragen hoeveel erger het nog kan…
En dus vraagt PB zich een jaar later steeds af: who’s next?
Ze moeten bij Microsoft toch wel luidruchtig tandenknarsend toekijken naar wat Apple nu toch weer heeft geflikt: meer dan 1 miljoen video’s verkocht in 20 dagen tijd via de vernieuwde iTunes. Lees PCM-bericht hierover.
Kijk, da’s nou weer typisch Apple. In een metrostation in Tokyo hangt Apple de muren vol met iPod Nano’s. Geen echte, maar dummy’s die de reizigers van de muur kunnen plukken. Op de dummy staat een webadres van de lokale Apple-dealer. Het is een loeidruk metrostation, en elke lading Japanners die de metro uitspuugt stort zich op de muur. De Apple-ploeg moet een paar keer per dag aan de slag om de voorraad weer aan te vullen. Chapeau: prima advertising! (Bron: Cult of Mac).
