Vandaag was een bijzondere dag. Er werden in Huize PB twee belangrijke stappen gezet. Ten eerste: Zoon PB, inmiddels gediplomeerd media-ontwerper, vestigde zich vandaag als zelfstandig freelance grafisch vormgevert. Kamer van Koophandel, Belastingdienst, al dat geleuter was vandaag rond. I-reMedia heet zijn eenmansbedrijfje. Gaat lopen, weet ik zeker. Zoon PB maakt mooie dingen, niet van dat gemiddelde gepruts. Dus die komt er wel. Webzijde van het bedrijfje komt binnenkort. Ten tweede: Dochter PB kreeg vanavond op de Pabo haar Propedeuse-papier overhandigd. Dat gebeurt wel meer, maar het bijzondere is dat Dochter PB haar P-tje al in het eerste studiejaar binnensleepte. Je hebt 60 eenheden nodig om je P te krijgen, en Dochter PB had er zelfs 65. Dat gebeurt niet vaak, zeiden de docenten. U begrijpt: PB is heden ouderwets supertrots op onze twee blagen, alsmede ook Mevrouw PB die in identieke staat verkeert. Er gebeuren gelukkig ook nog leuke dingen in deze Bananenrepubliek.
Vorig jaar, een week na de moord op Theo van Gogh, schreef ik in dit weblog het volgende:
Waarom ik sinds de moord op Van Gogh hier nog geen woord stelling heb genomen? Omdat ik heb besloten eerst eens een week goed te luisteren. Luisteren naar wat iedereen te zeggen heeft. Luisteren naar wat niemand zegt. Omdat in dit soort escalaties een verkeerde mening snel is gevormd. Snelle meningen zijn zelden raak. Vandaar.
Ik hoor heel veel. Van links. Van rechts. Van hotemetoten. Van niet-hotemetoten. Van wijze woorden tot pure onzin. Van verdriet tot haat. En weer terug. Van zachte woorden tot harde woorden. Van gefluister tot geschreeuw. Van volzin tot vuist. Ik luister nu een week. En weet het nog steeds niet. Ik voel me momenteel een beetje Meneer KweetNiet uit de GroteMeneerKaktusShow. Ik hoor veel en luister goed, maar weet de antwoorden niet. Is dit nou: met stomheid geslagen?
Nu, een jaar lang luisteren later, moet ik helaas constateren dat ik het nog steeds niet weet. Er is nog steeds geen ene moer veranderd. Ik bekijk nog steeds met stomheid geslagen hoe deze samenleving in duizenden brokken uiteen is gevallen. Nog steeds staat de ene mening de andere letterlijk naar het leven. Nog steeds worden mensen op straat als vee afgeslacht. Nog steeds zijn allochtonen en autochtonen nog geen millimeter naar elkaar opgeschoven, een enkele goeie uitzondering daargelaten. Nog steeds verkeert deze Bananenrepubliek in opperste staat van ontreddering. Nog steeds moeten diegenen, die wel luidkeels hun mening geven, worden bewaakt. Omdat anderen, die kennelijk niet tot normaal discussieren en denken in staat zijn, dat noodzakelijk maken. Treurig, heel treurig.
En nog steeds spreekt Balkenende dezelfde mistige, lege en nietszeggende woordenvloed. Zo ook vanochtend weer tijdens de herdenking in Amsterdam. Heb me werkelijk kapot zitten ergeren aan die toespraak. Slap gezever, geen ballen, betekenisloze woordenvloed waar niemand wat aan heeft. Het zal mij niet verwonderen wanneer de nieuwe Pim in de persoon van PRdV massaal de handjes op elkaar gaat krijgen. PRdV praat wel helder en doeltreffend, of je het nu met zijn ideetjes eens bent of niet. Meneer heeft wel een erg kort lontje. Moet-ie wel wat aan doen, anders gaat dat tegen hem werken.
Het is op vele fronten uiterst treurig gesteld met de staat van dit land en veel van haar bewoners. Respect voor elkaars mening is ver te zoeken. Het lijkt wel of de grens steeds verder moet opgerekt, als ik zo de commentaren in de reageerdozen van websites als Geenstijl lees. Wat we daar kunnen lezen zijn de reacties van de doorsnee internetgebruiker in dit land. Ik moet bekennen dat ik soms ronduit ouderwets schuddend met het hoofd dit alles bezie. Zolang wij met z’n alleen niet wensen te beseffen, dat afbraak nergens toe leidt, zal het niet goed komen in dit land. Zal het alleen maar nog erger worden. Hoewel je je onderhand wel kunt afvragen hoeveel erger het nog kan…
En dus vraagt PB zich een jaar later steeds af: who’s next?
