PBDoetMee

Ik hoop toch wel dat deze twee ontzettende hufters snel gepakt worden. En voor zeer lange tijd uit het straatbeeld worden getrapt. Punt.

Potverdikke. Ik heb pukkelstraf. Met enige regelmaat van die gezellie ontsierende jongens op je smoel, die je normaal gesproken na afronding van je puberteit achter je laat. Zo niet PB. Edoch: ik ben er inmiddels wel achter hoe dat komt. Geen wonder: ik knuffel onze Julie elke dag wel even. Het is ook zo’n onwijs lekkere knuffelhond. Ze piept en kreunt dan van genot en slaakt een diepe zucht der tevredenheid. Dus pak ik Julie nog effe extra stevig vast. Ik bedoel: blijf hier maar eens vanaf… Maar daarbij gaat het dus wel verkeerd. Mijn gezicht te dicht bij de kop van de hond, en hoppa, een dag later is het weer raak. Getverdikke! Nu moet ik kiezen. Niet meer zo superstevig knuffelen, of pukkelstraf. Help…

Het kan dus echt, zo ontzettend stom bezig zijn dat je volop aan je eigen verstand begint te twijfelen. Hoezo? Leg ik uit. Gisteren werk ik aan een lekker stukkie eigen muziek. Zomaar, voor de lol. Uren heerlijk met noten en geluiden peuteren, en zo af en toe resultaat opslaan op de harde schijf. Maar niet te vaak, want administratieve handelingen staan het creatieproces in de weg. Wanneer U schildert gaat U ook niet in enen de boekhouding doen, toch?
Dan realiseer ik me opeens dat ik haastig weg moet, want een afspraak, en ik ben al aan de late kant. Zonder erbij na te denken ruk ik de centrale stekker, waarmee de hele studio in een klap stroomloos is, uit de muur. Ploep, zegt pjoeter, weg ruim een uur muziek editen. Heel fijn…