PBDoetMee

O ja. Mocht u zin hebben om naar een leeg scherm te kijken waarop helemaal niets gebeurt, terwijl uw pjoetert toch aanstaat? Kan dat? ja hoor, hier!

Toen wij vroeger een vriendinnetje probeerden te verschalken deden we uitermate ons best met een Cola, een patatje, en een ritje achterop de brommert. En met een beetje mazzel kon er de eerste keer een kus af, soms met opwindend zicht op een veelbelovend subtiel BH-bandje. Dat was het dan wel zo ongeveer. Pas na heel veel Cola’s, patatjes, onhandig gestuntel en brommerritjes kwam er meer over de brug. Je investeerde dus, en uiteindelijk was er -soms- de zoete beloning.
Vandaag de dag gaat dat wat anders. De jongeheren van nu werken aan “projectjes”. En meerdere tegelijk, als het even kan, want er moet gescoord worden. Haalt het ene projectje de deadline niet, dan hebben ze altijd nog een of meer reserveprojectjes. En zo is menig Bambi (jawel, zo heten de meiden volgens de moderne jongeheren projectmanagers) in meerdere projectjes verwikkeld, soms zonder dat ze dat zelf weten, met allemaal projectmanagers die druk in dezelfde voorraad projectmiddelen zitten te graaien.
Het werken aan meerdere projectjes tegelijk veroorzaakt een bombardement aan sms-jes en regeltelefoontjes, want een beetje bambi-projectleider laat niets aan het toeval over en regelt z’n zaakjes tot in de puntjes. Dat leidt soms wel eens tot enige stress, zoals PB gisteravond mocht meebeleven bij projectleider J. Projectje A had het onverwacht laten afweten, en in allerijl moest Projectje B in werking worden gesteld. Want er moest toch wel in stijl gestapt worden die avond. Na het nodige heen en weeg gebel kwam Projectje B tot resultaat. Waarvoor dan wel de auto plus tankpas van Pa en Ma nodig was. Kostenbeheersing is ook een belangrijk element nietwaar? In alle haast vertrok projectmanager J. zonder het speciale geurtje op te doen, dat hij nog zo had klaargezet. Tja, projectmanagement is ook een hele kunst.
Ik vraag me echt af wat nou leuker is. Zoals wij het vroeger moesten doen, met vallen en opstaan. Of zoals het vandaag de dag gaat, projectmatig geregisseerd en met alle nodige hulpmiddelen voor het grijpen. Geef mij maar de belofte van het spannende BH-bandje. Dan heb je nog wat om naar uit te kijken…

PB heeft dit weekeinde een verwoed gevecht gevoerd met… een tankdop. Hoezo? Leg ik uit. Dochter PB was zo slim om na het tanken de dop te vergeten. Nog even gezocht bij het pompstation, maar U raadt het al: dop foetsie. Dus een nieuwe dop met slot gehaald en die geplaatst. Klaar. Dachten we. Wat bleek: eenmaal op slot was die dop met geen mogelijkheid meer te openen. PB kon draaien wattie wou: open ging het kreng niet meer.
Vandaag was dan toch echt het moment aangebroken waarop er weer getankt moest worden. Nog maar een keer met de moed der wanhoop geprobeerd de dop eraf te krijgen. Linksom, rechtsom, zachtkens, stevig… de dop bleef dicht. Wat nu? Nou, dat werd dus grof geweld.
Uiteindelijk heb ik de dop vanmiddag met een beitel en een hamer stukje bij beetje uit het tankgat gejenst. De brokken zwart plastic vlogen me letterlijk om de oren, maar dat kolereding moest en zou eruit. Tig meppen later vlogen de laatste resten van wat ooit een tankdop was eruit, en was de toegang voor de pompslang weer vrij. Fluks getankt, want het benzinemetertje stond nu wel erg vervaarlijk in het rood. En een nooddop van twee Euries erop gezet. Exit tankdoppen met slotjes. Nooit meer!