PBDoetMee

Buiten waait het hard. Koude striemen regen kletteren tegen het raam. Hondenweer. Binnen wacht PB op het broodje kebab, zojuist besteld. Na een minuut of wat gaat de deur open. Er stapt een meisje binnen. Klein, bleek, natgeregend, rillend van de kou. Geen jas aan. Schuchter kijkt ze om zich heen. loopt naar de balie en bestelt een frikancel speciaal. “Da’s dan 1,50 Euro”, zegt de eigenaar. Het meisje voelt in alle zakken, kan geen geld vinden.
“Kan ik hier pinnen?” Nee, dat kan niet, geen automaat. “Is hier een bank in de buurt? Kan ik even geld trekken”. Ja, tien minuten verderop lopen is een winkelcentrum met bank. Met dit weer geen prettige vooruitblik. Het meisje kijkt wanhopig en een beetje smekend naar de eigenaar, terwijl ze nog maar eens al haar zakken navoelt. “Ik moet zo met de trein mee, dat red ik niet meer”.
Ik krijg medelijden met dit meisje. Wat zal ze zijn, 16, 17. Ik zeg tegen de eigenaar dat ik de frikandel wel betaal. Probleem opgelost. “Dank u wel”, stamelt het meisje zichtbaar opgelucht en loopt naar het toilet. De eigenaar kijkt me vriendelijk aan: “Aardig van U”. “Ach ja”, zeg ik, “honger is ook niet alles en aan 1,50 Euries ga ik niet failliet”.
Dan komt het mesje even later triomfantelijk vanaf het toilet. Ze zwaait met 1,50 Euro in haar hand. “Gevonden”, zegt ze, “zat in het kleine binnenzakje”. Ze geeft me het geld weer terug. “Toch bedankt hoor”, zegt ze, en ze onderneemt een aanval op de frikandel. Mijn broodje kebab is ook klaar en ik loop naar buiten. Als ik het raam passeer lacht het meisje nog een keer, zichtbaar genietend van haar warme hap. Het weer is ineens niet meer zo honds…