Maximaaaaaaahhh!!!
Half twee afgelopen nacht. PB loopt buiten te bibberen met Hund, die we nog steeds niet ordelijk piesen op het twalet hebben kunnen leren. Stom beest. Het vriest een lekker eindje weg. Dus is de straat spiegelglad, want dooiende sneeuw -eenmaal onder nul geraakt- vriest zo lekker op. Van die prettig bewandelbare rullen ijs, die meter na meter proberen jou ondersteboven te krijgen. Hund heeft mazzel, want vier poten. Ik slechts twee. Plus een hoogliggend zwaartepunt vanwege de lengte, da’s dus dubbel ingewikkeld. Waarvan akte.
En daar komt-ie aan. Dronken man op fiets, al wat ouder. Trapt er vrolijk fluitend op los, alsof er geen ijsbaan onder zijn smalle bandjes ligt. Ik denk nog, die pleurt zodadelijk ongenadig op zijn dronken gaggel. Maar nee. Dronken meneer presteert het zelfs om met een hand te sturen, en met de andere in de lucht de maat te zwaaien van het hoogst onduidelijke lied dat hij zingt. Nou ja, zingen… De toonvastheid ligt ergens achterin de kroeg waar hij vandaan komt, lijkt me zo.
Vol verbazing of bewondering -ik ben er nog niet uit- kijk ik toe hoe de man in volle vaart de ijsrullen neemt. De fietsbandjes glibberen alle kanten uit, maar hij merkt het domweg niet. Met de behendigheid van een dronken aap houdt hij zich instinctief overeind en laveert zonder te vallen door de spekgladde ijsvlakte. Dan verdwijnt hij om de hoek, luidkeels inmiddels het Wilhelmus ingezet, met loeiharde uithalen “Maximaaaaah!!!” ertussendoor. Zelfs Hund kijkt de man verbaasd na, en gaat vervolgens over tot de orde van de dag. Ze piest eindelijk, en PB kan weer naar binnen. De wereld heeft rare gangers, zo voorin de nacht.
