Van niks naar nergens kan geen kwaad
Half twee in de nacht. PB laat Hund nog even uit. Routineklusje. Het is zoals altijd rond dit tijdstip doodstil buiten. Heerlijk. Ik kijk de Rijksweg af en zie in de verte witte en rode lampjes knipperen. Op het fietspad. Wa’s dat dan?
Ik kijk nog eens goed. De lampjes komen langzaam dichterbij. In de stilte hoor ik nu ook zachtjes piep…. piep…. piep…. Nog steeds naderen de knipperende lampjes. Drie witte en heel veel rooie. Dan hoor ik boven het gepiep iemand een liedje neurien. Kan het nog gekker, om half twee in de nacht?
Dan zien Hund en ik wat het is. Een oude roestige bakfiets. Met in de bak een provisorisch tentje met een piepklein wiebelend kerstboompje op de tent gemonteerd. Met kleine witte lampjes. De witte knipperlichten voorop zijn van die moderne fietslampen, en de rooie ook. De bakfiets zit er vol mee, zodat je ‘m in het donker goed kunt zien.
Op het zadel zit een man. Zwerversuitmonstering, lange gerafelde oude winterjas, inclusief wollen ijsmuts en een joekel van een baard. Hij trapt heeeeeel langzaam de bakfiets vooruit. En bromt een onbestemd liedje. Het tentje zal zijn mobiele slaapplaats wel zijn. Kijk, de was hangt ook buiten. Aan een stok bungelen wat sokken. Prachtig, dit tafereeltje.
Deze man is kennelijk op rondtrektocht. Van niks naar nergens. Hij geniet er van, de kou interesseert hem niet. Hij is vrij om te doen en laten wat hij wil. Balkenende en de Euro zullen hem een rotzorg zijn. Hij zingt. Wat wil een mens eigenlijk nog meer…
Ik kijk hem na. Langzaam verdwijnt hij langs de Rijksweg richting Duitse grens. Het laatste wat ik van ‘m zie zijn de knipperende achterlampjes, die moeten voorkomen dat iemand hem achterop rijdt. En de lampjes van het wiebelende kerstboompje. Dan is het weer doodstil.
Het valt me op dat Hund niet een keer heeft gegromd of geblaft, wat ze in de nacht normaal wel doet als er vreemden voorbij komen. Ook Hund heeft het begrepen: van niks naar nergens kan geen kwaad.
