Operette Uruzgan
Met stijgende verbazing heb ik de afgelopen dagen de Operette Uruzgan in Den Haag gevolgd. Waarin onze Bananenrepubliek weer op z’n smalst bezig is. Zwabberdezwaai, plus dat de dames en heren politici in hun oneindige arrogantie van mening zijn dat dit kikkerlandje een eeuwenoude cultuur in Uruzgan wel even kan ombuigen door een troepje groenjassen te sturen. Waar halen ze de stupiditeit vandaan.
Van diverse kanten is Den Haag erop gewezen dat het beter is geen troepen te sturen. Er valt niks op te bouwen want er is nooit wat geweest. En als er al wat wordt opgebouwd, dan brandt de Taliban dat direct weer neer. En knallen ze als het even tegenzit en passant ook nog wat Nederlandse militairen in een body bag.
We zijn dringend gewaarschuwd. En wel door waarnemers, die het kunnen weten. Journalisten, Nederlandse en Duitse, die het gebied vele malen beter kennen dan alle Haagse Hopjes bij elkaar. Maar nee, er wordt niet naar geluisterd. Het kabinet moet worden gered, en dus gaan er militairen naar Uruzgan. Want daar komt de apotheose van deze operette wel op neer. Treurig, ultimo treurig.
(Spiegel op weer tot leven gekomen weblog van Femke Halsema).


