PBDoetMee

O, kijk eens, wat leuk! Een boete! Altijd gezellie, een boete uit Kreis Borken in de Bondsrepubliek. Dertien kilometertjes te hard door de bebouwde kom van het altijd gezellige Vreden gereden. Foei toch, PB. Twintig Euries Verwarnungsgeld, maar gelukkig geen Eintrag in het Verkerhszentralregister (het Duitse nationale opschrijfboekje, waar je als notoire verkeersvertredende buitenlander ook in terecht kunt komen met een rood uitroeptekentje, naar ik me heb laten vertellen). Om daarin terecht te komen moet je als buitenlander wel zo ongeveer Frau Merkel van de sokken rijden.
Afijn, een boete dus. Krachtens de immer gruendliche Duitse wetgeving paragraaf nummertje heel ingewikkelde cijferletterreeks. Geen idee wat daarachter steekt. Zal wel. Nou ja, het boetebedrag is in elk geval omgekeerd evenredig aan de reeks die het desbetreffende wetsarikel aangeeft. Twintig Euries. Kunnen we in NL nog wat van leren. Dat valt mee.
De altijd gezellige Duitsers weten trouwens van de boete een klein feestje te maken. Een enorme lap tekst van Frau Bauer des Amtskreises Borken. Vast zo’n ueberstijf en ambtelijk uitgedost Fraumensch a la Ordnung muss sein. Ook nog met vriendelijke groet ondertekend. Plus de verrassing: van Kreis Borken krijg je bij de boete ekstra gratis een kekke kiek van jezelf achter het stuur. Als aandenken aan je bezoekje aan het gezellige Vreden. Kijk, da’s nou een leuke verzachtende omstandigheid. De foto trekt bij het openvouwen van het boetepapier de eerste aandacht. Kijk dan, PB achter het stuur, leuk kiekje.
En dan kijk je nog even en passant naar het boetebedragje. Maakt na de verrassing van hetr fotootje geen enkele indruk meer. Psychologisch gezien een slimme aanpak. Eerste aandacht gaat naar fotootje, en pas in tweede instantie naar het boetebedrag. De opkomende woedeaanval, die altijd in PB opkomt wanneer er weer een boete op de mat valt voor -pakweg- het met de rechter voorband aanraken van de trottoirband, op slimme wijze gepareerd. Je gaat de boete er bijna fluitend van betalen.
En mocht de foto dan toch nog wat wazig zijn uitgevallen: je krijgt ekstra gratis een kiek van je nummerbord bijgeleverd. Leuk bedacht. Voor in het plakboek. De volgende keer zwaai ik beslist naar de camera, naar Frau Bauer, en de voltallige Landrat. Tegen een zo overdonderende aanpak met lappen onbegrijpelijke wetsteksten en paragrafen, plus een persoonlijk aandenken, is geen woede-aanval over de zoveelste lullige boete opgewassen. Sehr gut gemacht. Maar ja, betalen moet ik wel…
Boeteverwarnungspapierdeslandsrates lezen? Kiek dan.

Gisteren schreven we hier al dat het Ali/Verdonk-muisje nog een lange staart zou krijgen. Alleen dat het zo’n lange krulstaart zou worden, dat hadden we hier met geen mogelijkheid kunnen voorzien. Er werd vandaag nog veel dieper in het Haagse zandbakje geschoffeld dan in onze stoutse dromen mogelijk. Niet de VVD-achterban, die Verdonk eruit trapte. Nee: Loesewiesje van D’66 probeerde Verdonk eruit te maaien, en trapte daarmee -vermoedelijk ongewild danwel ondoordracht- de twee ministers en de staatssecratris (misschien toch eens een spellingcontroleur in dienst nemen) staatssecretaris van haar eigenste partij uit de regering. Althans: daar ziet het wel naar uit. Mwoehahaha 1!!! Hoe krijg je het voor mekaar!
Op het moment van schrijven zitten de D’66 bewindslieden nog in het zadel. Door de blonde move van Loesewies kunnen zij niet anders meer dan aan de stutten trekken. Want D’66 bewindslieden in een regering, waarin de D’66-fractie het vertrouwen heeft opgezegd, da’s onverkoopbaar. Leuke positie voor Loesewies’ partijcollega Pechtold trouwens. Hij is kersvers partijleider, en tegelijkertijd minister. Strikt genomen zegt Pechtold dus door de actie van Loesewies het vertrouwen in zichzelf op, want de fractie is immers een afspiegeling van de partij. Mwoehahahaha 2! Erg knap.
Ben benieuwd welke partijoetluladviseur dit Loesewiesje in de oren heeft gefluisterd. Of zijn de geruchten waar en zou Loesje alsnog wraak hebben willen nemen op haar opponent in de strijd om het partijleiderschap? Nou, als dat zo is, dan is ze daar wonderwel in geslaagd. En Verdonk? Tja, wat moet Rita nou. Ze heeft een weliswaar niet aangenomen motie van wantrouwen aan de slip hangen, en dat moet geen bijster lekker gevoel zijn. Dat voelt als een ruwe wollen onderbroek die kriebelt en jeukt. Dat zit niet lekker op de ministerszetel. Zeker niet nadat Balkenende gisteravond laat met kleine oogjes van de slaap overduidelijk impliciet liet doorschemeren dat er wel degelijk sprake is geweest van een herendeal (pardon, ladiesdeal) tussen Ali en Verdonk. Mwoehahaha 3!
En ja hoor: daar hadden we vanavond Wiegel weer. Het VVD-behang moest zo nodig vanuit zijn woonboerderij te Diever nog even de doodsklap uitdelen. Daar is hij goed in tegenwoordig. Zijn reactie kwam er ongeveer op neer dat D’66 op -naar zijn mening- meer dan fantastische wijze totale zelfmoord heeft gepleegd. Nah, vooruit, deze keer kunnen we het hier op de parlementaire redactie wel met Wiegel eens zijn. Want wat Wiegel schetst is natuurlijk wel degelijk wat uiteindelijk het resultaat zal zijn van de actie van blonde Loes. Twee D’66-ministers en en een staatssecretaris d’ruit, en VVD en CDA gaan gewoon samen verder met een rompkabinet (zo heet dat dacht ik, terwijl ik niet de indruk heb dat het werkelijke hoofd nu van het kabinet is gescheiden als u begrijpt wat ik bedoel).
En waar gaat dit uiteindelijk in oorsprong allemaal over? Een paspoort. EEN PASPOORT! Mwoehahaha 4!!! Trouwens: het zal u opvallen dat de term Bananenrepubliek steeds vaker valt. Gisteren was het meen ik Geert Wilders, die verkondigde dat de hele gang van zaken slechts een bananenrepubliek waardig is. Of zoiets. Niet dat we hier nu gaan claimen dat het veelvuldig gebruik van deze term in PBDoetMee heeft geleid tot een breder gebruik ervan. We blijven bescheiden. Wel er even op gewezen dat we in een PBDoetMee-bijdrage van 30 augustus 2002 over de LPF deze term al voor de eerste maal waarnemen. En dattie daarna veelvuldig is gebruikt in deze digitale kolommen. Maar goed, dit terzijde.
Het is nu rond half negen. Even afwachten wat het slotakkoord zal zijn. We voorspellen niks meer: tegen dit soort politieke ongecontroleerdheid, onbegrijpelijkheid en dommigheid is geen redeneringskruit meer opgewassen.
Natiksel, 21:00 uur: ik had bovenstaand stukje nog niet opgeslagen of de Bananrepubliek zat al zonder plantagebeheer. Dat noem ik nog eens doorpakken. Niet eerder door dit kabinet vertoond. Er had volgens D’66 natuurlijk maar 1 dominosteen moeten vallen: Verdonk, zegt Loes. Zit wat in. Maar: Verdonk bleef zitten waar ze zat. En dus trok vervolgens Loes de stekker er maar helemaal uit, want D’66 kon er niet langer mee leven, politiek gezien. Of dat nu zo slim was…. Ze had haar statement en politieke trots ook kunnen intrekken. Verdonk kunnen gedogen, en het landsbelang kunnen laten prevaleren. Maar nee. Loes had zin in klappen.
“Het aanblijven van Verdonk was voor VVD en CDA kennelijk belangrijker dan de staat van het land”, zo verklaarde Loes voor de microfoon. En zo trok een kabouterpartij een voltallig kabinet in stukken. Nog nooit eerder vertoond. En dus duwden eerst de twee D’66 ministers de eigen dominosteen omver, waarna het hele setje kabinetsstenen (uit op zich te prijzen solidariteit met de twee zojuist opgestapte collega’s) omver ging. Hoppa, kabinet gevallen over een paspoort. EEN PASPOORT! Mwoehahahaha (waar waren we gebleven, oh ja…5). Wat een geweldig land is dit toch…

Duitse humor.

Dus. Als ik het goed begrijp. Hirsi Ali komt ons land in en liegt over leeftijd en achternaam. En land van herkomst niet te vergeten. Nah, dat deden wel meer wanhopige vluchtelingen. Niks bijzonders dus. Het gelazer begint pas wanneer ze dat bekent op TV, en die uitspraak tijden later nog eens wordt opgerakeld. Verdonk roept eerst “Niks aan het handje, ze mag gewoon blijven”. En trekt prompt de volgende dag Ali’s paspoort in. Even daadje stellen in de campagneroes vanwege het VVD lijsttrekkerschap. Recht door zee, weten we nog? Gevolg: grote rel en verontwaardiging alom. Heel de Bananenrepubliek op de achterste benen. Felle commentaren in binnen- en buitenland. Rita bukt, buigt en zwabbert, en haalt uiteindelijk bakzeil in de Tweede Kamer.
Hirsi Alki/Markan/nog-wat-namen voert ondertussen een prachtig toneelstukje op in Nieuwspoort, en noemt wat namen van ouders, voorouders, neven, nichten, ooms en tantes plus de stamnaam. En verdwijnt vervolgens schielijk naar de VS. Gelijk heeft ze. Verdonk laat de zaak nog even verder onderzoeken op commando van de Tweede Kamer. Einde toneelstukje. Dachten we.
Nee, waarde lezertjes, dat gaat natuurlijk weer anders. We hebben het hier natuurlijk wel over Verdonk. Ze moet en zal gelijk krijgen. Linksom of rechtsom. Maar zeker niet recht door zee. Poosje terug hoorden we al dat Hirsi niet wist dat ze niet loog op TV, omdat volgens Somali’s recht zij de achternaam van haar opa uit 18-zoveel eveneens mag gebruiken. Ze had dus op TV gelogen, maar wist niet dat ze in feite niet loog, edoch in feite de waarheid sprak. Hoe verzin je het. Zijn we er nog? Wakker blijven, want het wordt nog ingewikkelder.
Vandaag heette het ineens dat Hirsi heeft gelogen dat ze niet wist dat ze zat te liegen tijdens de TV-uitzending. Want al die tijd heeft ze donders goed geweten dat ze opa’s naam gewoon mag gebruiken. Interessante draai aan het geheel. Verdonk weer pissig, omdat ze door Ali op het verkeerde been is gezet en daar full speed is ingestonken. Was dus allemaal niet nodig geweest. Maar, zei Verdonk, als Ali nu even een “Sorry”-briefje schrijft, dan zand erover en klaar. U voelt ‘m al: opdat Verdonk alsnog glorieus de eindstreep van deze klucht kan passeren. En zo haar onvergeeflijk inpulsieve en poltiek ondoordachte handelen onder de graszoden kan schoffelen. Verdonk weer helemaal het mannetje (pardon, het vrouwtje), en Ali nog even een ferme eindtrap na. Hoe krijg je het bij elkaar verzonnen.
Afijn. Nu dan toch echt einde toneelstukje. Of moeten we zeggen: eerste bedrijf. Want een ding weet ik bijna zeker: deze muis krijgt nog een beste staart. En aan de wieg daarvan staat -we raden het al- wederom mevrouw Verdonk zelve. Wat de volgende rel in de VVD wordt? Het vertrek danwel de partij-uitzetting van Verdonk. En wel hierom.
De halve VVD kan haar inmiddels niet meer luchten of zien. Zeker niet nadat bekend werd dat Verdonk recent heeft zitten dineren met dat chloorkapsel uit Limbabwe en die ex-wethouder der LPF te Rotjeknor. Hoe kies ik op verstandige wijze mijn tafelgasten. Een poltiek verkenningsgesprek heette het. Om te kijken of de rechtervleugel der VVD wat kan worden aangesterkt. Verdonk beloofde bij die gelegenheid zelfs een van die twee (weet niet meer wie) een tiende plaats op de VVD-lijst bij de verkiezingen van volgend jaar.
Bingo! Daar is nu Rutte weer woest over, want de toekomstige Godfather der VVD wist hier even niks van. Wederom nakende bonje in de VVD. U ziet wel: we hebben de LPF helemaal niet nodig voor wat leven in de politieke brouwerij. Daar zorgt Verdonk wel voor. En daar komt dan nog het driftige standje Pechtold der D’66 bij, die -we raden het al- weer in volstrekte eensgezindheid gaat optrekkeen met Loesewies. Die hem kort daarvoor nog een volstrekt oncapabel politicus had genoemd. Geweldig. Ik voorzie rollebollen binnen zowel de VVD als D’66. Met de linkse Kamer-vleugel als lachende derde. Het commentaar van Wouter Bos op de de Ali-afloop (“Volstrekt ongeloofwaardig”) spak nu al boekdelen. Bos stak zijn schepje alvast diep in het zand. Het belooft toch nog leuk te worden in de Haagse Zandbak.

En dan deze nog… Mwoehahahahahahaha!!!!!!! Gekkenhuus!!!!!

En ja hoor, we kunnen weer een onbegrijpelijke beslissing van justitie bijschrijven in Het Groot Bananenboek der Lage Landen. In het altijd gemoedelijke Den Bosch liet justitie vandaag vijf van de zes verkrachters (verdacht van) van een 15-jarig Nijmeegs meisje naar huis gaan. Over twee weken uitspraak, dat wel, maar dat mogen de “heren” gewoon thuis op de bank afwachten. Beetje WK kijken enzo. Kewl man!
Als ik de berichten goed heb begrepen waren de heren vandaag in de rechtbank behoorlijk irritant bezig, en zaten in de gang tijdens de pauze van het gerechtelijk spektakel de hele boel ernstig te zuigen. Terwijl de vader en de broer van het slachtoffer zich een bankje verderop zwaar zaten te beheersen. Heel knap dat ze zijn blijven zitten: ik zou als vader van het slachtoffer de mannekes tamelijk radicaal de keerzijde van hun etterige gedrag hebben laten beleven, en zulks in lijfelijke woede-aanval. Oftewel: ik zou de etterzakken zijn aangevlogen.
De pettemannekes hadden (volgens de aanklacht, moeten we er dan netjes bij zeggen) het meisje een flat in Geldrop binnen gelokt, waar ze vervolgens door het frivole zestal volledig werd uitgewoond. Het meisje heeft daardoor zoveel lichamelijke en geestelijke schade opgelopen, dat ze diverse malen door de familie van zelfmoord weerhouden moest worden. Het zal toch goedverdoemmes je dochter maar zijn, en dan die gasten zo volstrekt zonder enige vorm van menselijk gevoel zien zuigen en etteren in de gang. Houdt U het hoofd dan koel? Ik niet.
Wat ik niet begrijp is dat deze pettemannetjes vandaag zonder mankeren de rechtbank uit konden lopen. Wat is dit voor een land dat dit soort onmensen vrij laat rondsjouwen? Het antwoord luidt natuurlijk: een Bananenrepubliek. Dit is toch echt volstrekt totaal volledig en absoluut onverkoopbaar? Naar het slachtoffer toe. Naar de ouders. Naar ieder weldenkend mens. De “heren” horen gewoon vast te zitten, in afwachting van nog veel langer vastzitten. Met een beetje pech komt het meisje de pettemannen ook nog tegen in de altijd gezellige binnenstad van Nijmegen. Of zien vader en broer de mannekes lopen. Ik zou er alle begrip voor hebben wanneer vader en broer zich dan niet meer kunnen beheersen en erop los rammen. Van mij zouden ze een eremedaille krijgen!

De redactie van PBDoetMee doet normaal gesproken zelden of nooit aan voetbalwedstrijdschrijven. Twintig man die hollen, twee die stilstaan en wat snoekduiken, een derde die steevast vaut fluit, en twee vlaggenmeneren die al wapperend als zotten lans de zijlijn heen en weer rennen. Daaromheen een kuip vol uitzinnige mafkezen die -als het even tegenzit- voor of na de wedstrijd buiten het stadion elkaar proberen onder de straatklinkers te schoffelen. Da’s dan voetbal. Worden we hier ter redactie niet koud of warm van. Behalve vanavond dan. Want dit soort wedstrijden, ja, die gaan wel op de buis. De beamer zelfs, gadegeslagen door een uitzinnige meute buurtbewoners. Plus mijn onvolprezen redactieholmaat Reykjavik, die voor deze gelegenheid helemaal uit IJsland is overgekomen. En morgen weer schielijk de benen neemt, terug naar huis.
Laten we even wel wezen: er rest maar

Weer zo’n aardig staaltje van recht lullen wat krom was. Volgens RTL Nieuws komt Minister Verdonk van Vreemdelingenzaken terug op haar besluit om Ayaan Hirsi Ali het Nederlanderschap te ontnemen. De redenering achter dit besluit luidt als volgt. Hirsi Ali heeft gelogen over haar naam, maar er was juridisch gezien geen sprake van een leugen. Ali is de naam van Ayaan’s opa, en volgens Somalisch recht mag ze die naam legaal gebruiken. Ayaan heeft zich dus legaal Hirsi Ali genoemd toen ze in Nederland asiel aanvroeg, ook al dacht ze zelf dat ze loog.
Ook-al-dacht-ze-zelf-dat-ze-loog. Mwoehahahaha!!!! *snik*. Nee, dit is er weer een met een gouden randje. Hoe krijg je het bij elkaar verzonnen. Knap hoor. Chapeau. Verdonk wil wel het liefst op papier het bewijs zien dat Ayaans opa Ali heette. Maar in Somali

En jawel: we hebben in deze Bananenrepubliek weer eens een typisch gevalletje van volkomen van de pot gerukt te pakken. Hero

PB kreeg vandaag een leuk onverwacht kadootje. Ergens in de buurt heeft iemand draadloos netwerk geinstalleerd. Met een verbinding met het internot. Op de iBook G4 hier ten huize verscheen ineens een waarschuwing dat Airport een netwerk had gevonden, en of ik via dat netwerk digitaal de deur uit wilde. Nou, dat wil ik wel, want het netwerk hier is nog “ouderwets” draad, en dus zit internotten in de tuin er niet in. Nu dus wel. Fluks alle kabels eruit getrokken, op het terras gaan zitten met de iBook, en jawel: verbinding. En het hobbelt nog lekker snel ook, dus de onbekende buurtbewoner heeft snelle spullekes staan. Goed gedaan jochie.
Nou kan ik dus ook stiekum op zijn harde schijf koekeloeren met een beetje mazzel, maar dat geloof ik wel. Andersmans boeken boeien me niet. Maar via deze leuke extra verbinding vanuit de tuin een beetje stiekum internotten, ja, dat natuurlijk wel. Zolang het goed gaat natuurlijk. Want wanneer de onbekende buurman des avonds laat de stekker eruit trekt zal het wel einde oefening zijn, denk ik. Nah, een gegeven paard kijken we niet in de bek, nietwaar? PB dankt onbekende buurman zeer.

Deze week iets ronduit opmerkelijks meegemaakt. Wat dan? Leg ik uit. Lang, lang geleden, toen uw PB nog een piemetje van 10 jaar was, logeerden wij in het huis van mijn oom en tante in Apeldoorn. Dat deden we elke zomer. Geld voor een verre reis was er niet, dus werd het De Veluwe. De oom en tante zaten er financieel wat beter bij dan wij, dus hadden de neven daar allemaal een nieuwe fiets. Had ik niet. Ik had een tweedehandsje. Was ik prima tevreden mee, maar de verleiding om eens op een hagelnieuwe fiets te rijden was groot. Helaas: mijn vader verbood het, omdat hij doodsbang was dat ik schade zou maken en hij voor de kosten zou moeten opdraaien.
We raden het al: piem PB nam op een onbewaakt ogenblik een van de nieuwe fietsen uit de loods achter het huis, en sneakte ermee het terrein af, de wijde stadse wereld van Apeldoorn in. Trots als een aap ploeterde ik met de vijf versnellingen (had ik niet) en de twee handremmen (ik had een terugtrapper). Dat ging een metertje of vijfhonderd goed. Daar moest geremd worden. PB-piem trapte de trappers achteruit. Fout: dat hadden dus de handremmen moeten zijn. En zo kletterde piem PB met fiets en al tegen de stoeprand en maakte een doodsmak. Fiets beschadigd, en uit de buitenkant van de linkerduim een flinke hap vlees weg. Ik schuurde in mijn val een flink stuk langs de stoeprand. Er was een beste hap uit, en ik kon letterlijk de botjes zien. Totdat het als een rund begon te bloeden natuurlijk. Het drama met mijn vader, dat daarna vanzelfsprekend ontstond, zal ik U verder besparen.
Uiteindelijk is die duim wel weer genezen, al is er een fors litteken gebleven. Een ontsierende blauw stukje wild vlees op mijn linker duim, waar ik nog heel lang na de val kloppende en zeurende pijn aan had. Maar ook die pijn ebde uiteindelijk weg. Wat bleef was een wat moeizamer buigbare duim dan het ongeschonden exemplaar ter rechterzijde. En voornoemde blauwe verkleuring. Nah, so be it. Er zijn ergere zaken op deze aardkloot.
Nu komt het maffe. Eerder deze week kwam ik van een bedrijfsbezoek in Apeldoorn en reed naar het werk. Ik reed door de binnenstad, omdat de snelweg weer eens vol blik stond. Terwijl ik door het centrum van Apeldoorn reed deed me plotsklaps die linker duim zeer. Een vreemde, zeurende pijn. Na al die jaren ineens weer last. Ik keek er onder het rijden naar en vroeg me af waarom dat litteken ineens zo opspeelde. En eigenlijk direct daarop realiseerde ik me dat ik net de plek voorbij was gereden waar ik zoveel jaren geleden met die fiets ben gevallen, en waar ik dus dat litteken aan te danken heb.
Noem het vreemd, noem het inbeelding, noem het wat je wil. Feit is dat het litteken opspeelde op het moment, dat ik die plek voorbij reed. En dat de zeurende pijn weer verdween naarmate ik verder van de plek des onheils verwijderd raakte. Na een minuut of vijf was het weer over.
U kunt me nog veel meer vertellen: er zijn zaken die U en ik niet kunnen bevatten. Er is een koppeling tussen dat litteken en de plek waar het ooit ontstond. Een pijn uit een ver verleden, die deze week weer plots terugkeerde toen ik mijn verleden passeerde. Retropijn.
(Foto uit WikiPedia).

Soms frummel je -al gedachtenzwervend- wel eens wat in elkaar waarvan je denkt ach, waarom ook niet, ik pleur het gewoon onlijn op het internot.

Wanneer wij kaaskoppen ons over de oostelijke grenslijn naar de Bundesrepublik begeven breekt de taalhel los. We laten ons niet kennen, doen ongegeneerd een duit(s) in het zakje, en verruilen -zodra we de grens zijn gepasseerd- onze moerstaal in voor iets dat op Hoogduits moet lijken. Lijken ja, want we lullen gewoon Nederlands met een semi-Duits accentje, en dat is het dan wel zo ongeveer. Een soort van nep-Duits dus. De koning in deze taalverkwanserij is natuurlijk Rudi Carell, die zich al eeuwen lang met zijn taalkundig volstrekt onverantwoord gebrabbelduits staande weet (wist inmiddels, want hij treedt dacht ik niet meer op wegens keelkanker of zo) te houden op de Duitse buis. Maar ook wij kunnen er wat van. Zeker, wanneer we thuis zijn en een Duitser ons de weg vraagt. “Zie faaren hier alzeit rechtdurch, und dan bei die folgende Verkehrslicht nach rechts, und dan nach vierhunderd Meter bei die Rotone dreimaal um und dan rechts. Dort finden sie das Tuinzentrum. Guten Middag!” Of zoiets. Omgekeerd is het ook wel lachen geblazen wanneer Duitsers proberen onze taal te bevatten. Via-via ontdekte ik vanavond een chatruimte ergens op een Duitse server, waar een groepje Duitsers zich verwondert over onze taal. Ook even glimlachen? Hier. Is al wel een oudje: de discussie stamt uit 2001. Nou und?

Maar natuurlijk…. Afijn. Nieuwsgierig als we zijn bij PBDoetMee natuurlijk wel de Windows Vista Beta 2 neergehaald bij ome Bill. Dat ging nog vrij vlot met de Akamai neerhaalversnellert die Microsoft adviseert. Een kleine anderhalf uur, ondanks alle neerhaaldrukte. Netjes voor een ISO-joekel van 3,3 GigaByte. Zo, en dan nu eerst maar eens installeren. Kijken wat ome Bill er nu weer van heeft gebakken. Wordt vervolgd.
Natiksel 22:00 uur: Vista draait nu een uur of wat, en ik moet zeggen, het valt zo op het eerste gezicht niet tegen. Beetje iets te veel gedoe en gefraai in de user interface, maar niet echt storend. Steekt wel knap in elkaar, al is soms de logica weer ver te zoeken. Zijn we gewend van Microsoft. Het is namelijk weer ernstig zoeken geblazen waar alle instellingen zitten, want de boel is 360 graden op z

Trouwe lezertjes hier weten het inmiddels: het vierkante bruine ikoontje met de muzieknoot betekent dat uw PB weer eens in de audiokeuken aan het rotzooien is geweest. En soms gebeurt dat in het verband ener wedstrijd van Acid Planet, waar de audiokooksels van PB onlijn te beluisteren zijn (zie de klikplaat links). Opdracht van zo’n contest: maak van een bestaand nummer something completely different. En dat hebben we dus onverwijld gedaan, met de band StromKern deze keer. Iez een beetje dance/schreeuw/blaat-band (klik op Hear the Original Track), en dat heeft uw PB even drastisch in een andere meer bij zijn smaak passende pantalon gegoten. U luistert desgewenst naar StromKern_PB.

Een zeer zorgvuldig geregisseerd toneelstukje. Dat is wat de VVD ons de afgelopen weken volgens mij heeft voorgeschoteld. Even one level up denken. Verdonk als de troublemaker, waarop Rutte als susser kan optreden om zo zijn imago als stabiele partijleider neer te kunnen zetten, en af te rekenen met het linkse sausje dat de laatste tijd over hem was gegoten. De sussende en manende Rutte, die hebben we de afgelopen weken een paar keer mogen zien. Heel weloverwogen op het juiste moment. Met Verdonk in de uiteindelijke slachtofferrol, met als beloning een stevige tweede positie naast Rutte als partijleider. Een slim scenario, al kleefde daar nog wel een risicootje aan. Kom ik zo op terug.

Een zorgvuldig geregisseerd toneelstukje, waarvan beide deelnemers de afloop al wel wisten. Hoe kan het anders dat Verdonk en Rutte na een wekenlange regelrechte oorlog direct na de uitslag de handjes ineen sloegen en onomwonden verklaarden dat zij samen de VVD gaan runnen? Iets wat Rutte vanavond tijdens een interview op de achterbank zijner dienstauto (neem ik aan) nog een paar keer nadrukkelijk herhaalde. Iets te nadrukkelijk, naar mijn idee.

Het enige risico dat men liep was dat de partij-achterban Verdonk in het zadel zou helpen, en daar zag het zelfs ook eventjes naar uit. Want terwjl iedereen moord en brand schreeuwde over de Ali-affaire kon je in de achterban horen dat Fortuyn weer was opgestaan. En wat dat voor effecten heeft weten we nog maar al te goed: hele hordes die er achteraan hollen.

De ster van Verdonk steeg plots iets te snel. Totdat ineens de kudde partijprominenten waar het maar kon om het hardst begon te roepen, dat zij hun steun aan Verdonk introkken. Een staaltje collectief collega-kraken dat nog niet eerder in VVD-gelederen kon worden waargenomen. Wel heel opvallend dus. Neelie Smit-Kroes begon ermee (dat kon zij veilig en neutraal doen vanaf haar Europese stoeltje zonder direct chaos in de VVD-gelederen te veroorzaken, en zal daarom ook vast een verzoekje hebben gekregen om de aftrap te geven), en de rest der prominente partijleden volgde al snel. De ene openlijk, de andere in bedekte termen maar daarom niet minder duidelijk.

Omdat de achterbanmeute dit signaal uiteindelijk wel moest begrijpen -een ineenstortende of gespleten VVD diende te worden voorkomen- stapten de nodige Verdonkers over naar het Rutte-kamp, of hakten twijfelaars de knoop door ten gunste van Rutte. Onder het motto “Alles voor de VVD”. Zo, dat noodscenario bleek ook prima te werken.

Wat me verder tot de toneelstukconclusie brengt is de reactie van Wiegel, vanavond op TV om commentaar gevraagd. De laatste tijd was hij wel erg opvallend stil daar in Friesland. Niks voor Wiegel. En zie: de strijd was nog niet gestreden, of daar hadden we Hans alweer. Beetje op de olijke toer koketterend met de camera en flauwekullend met de geluidsman, waarmee hij op listige wijze de aandacht wist weg te buigen van die ene prangende vraag die de betrokken TV-journalist natuurlijk wel had moeten stellen: is dit alles doorgestoken kaart?

Maar goed. Wiegel deed alsof het hele gedoe hem amper interesseerde (bekend afleidingsgedrag voor iemand die een slimme truuk te verbergen heeft, vraag maar na bij gedragsdeskundigen). Hij verklaarde bijna nonchalant dat hij gisteren om half acht even de TV had aangezet om de uitslag te zien, en daarna direct weer op de uitknop had gedrukt om gezellig een vorkje prei te prikken. Natuurlijk, want hij kende de afloop al. Niet wie er zou winnen (dat heeft zelfs Wiegel niet in de hand, dus die check moest hij nog wel even doen), maar wel wat er daarna zou gebeuren. Hoezo? Omdat het me niks zou verbazen wanneer Wiegel mede achter de regie van dit toneelstukje heeft gezeten. Deze oude VVD’er, normaal gesproken niet te beroerd om in roerige tijden direct voor een TV-camera te gaan staan, was me te oorverdovend afwezig de afgelopen weken.

Ik schreef hier eerder dat een slimme campagestrateeg in het Rutte-kamp achter het hele gedoe zou zitten. Met als doel: Verdonk in de ballenbak. Ik vrees dat ik er met die conclusie naast zat, en dat het nog veel verdergaand is geweest. We zullen misschien ooit wel eens te horen krijgen dat niet alleen politici aan achterkamertjesgesmiespel doen, maar campagneleiders ook. Als dit allemaal blijkt te kloppen neem ik mijn imaginaire petje af voor beide campangeleiders. Met een klein ingecalculeerd risico hebben zij weten te bereiken, dat de VVD weer voluit op de kaart is gezet. Neveneffect: Wouter Bos glijdt af naar de verdediging, wegroetsjend vanaf poll position. Volgens mij hebben zelfs beide VVD-campagestrategen dit bij-effect niet voorzien. Ekstra gratis winstpunt.