PBDoetMee

Deze week iets ronduit opmerkelijks meegemaakt. Wat dan? Leg ik uit. Lang, lang geleden, toen uw PB nog een piemetje van 10 jaar was, logeerden wij in het huis van mijn oom en tante in Apeldoorn. Dat deden we elke zomer. Geld voor een verre reis was er niet, dus werd het De Veluwe. De oom en tante zaten er financieel wat beter bij dan wij, dus hadden de neven daar allemaal een nieuwe fiets. Had ik niet. Ik had een tweedehandsje. Was ik prima tevreden mee, maar de verleiding om eens op een hagelnieuwe fiets te rijden was groot. Helaas: mijn vader verbood het, omdat hij doodsbang was dat ik schade zou maken en hij voor de kosten zou moeten opdraaien.
We raden het al: piem PB nam op een onbewaakt ogenblik een van de nieuwe fietsen uit de loods achter het huis, en sneakte ermee het terrein af, de wijde stadse wereld van Apeldoorn in. Trots als een aap ploeterde ik met de vijf versnellingen (had ik niet) en de twee handremmen (ik had een terugtrapper). Dat ging een metertje of vijfhonderd goed. Daar moest geremd worden. PB-piem trapte de trappers achteruit. Fout: dat hadden dus de handremmen moeten zijn. En zo kletterde piem PB met fiets en al tegen de stoeprand en maakte een doodsmak. Fiets beschadigd, en uit de buitenkant van de linkerduim een flinke hap vlees weg. Ik schuurde in mijn val een flink stuk langs de stoeprand. Er was een beste hap uit, en ik kon letterlijk de botjes zien. Totdat het als een rund begon te bloeden natuurlijk. Het drama met mijn vader, dat daarna vanzelfsprekend ontstond, zal ik U verder besparen.
Uiteindelijk is die duim wel weer genezen, al is er een fors litteken gebleven. Een ontsierende blauw stukje wild vlees op mijn linker duim, waar ik nog heel lang na de val kloppende en zeurende pijn aan had. Maar ook die pijn ebde uiteindelijk weg. Wat bleef was een wat moeizamer buigbare duim dan het ongeschonden exemplaar ter rechterzijde. En voornoemde blauwe verkleuring. Nah, so be it. Er zijn ergere zaken op deze aardkloot.
Nu komt het maffe. Eerder deze week kwam ik van een bedrijfsbezoek in Apeldoorn en reed naar het werk. Ik reed door de binnenstad, omdat de snelweg weer eens vol blik stond. Terwijl ik door het centrum van Apeldoorn reed deed me plotsklaps die linker duim zeer. Een vreemde, zeurende pijn. Na al die jaren ineens weer last. Ik keek er onder het rijden naar en vroeg me af waarom dat litteken ineens zo opspeelde. En eigenlijk direct daarop realiseerde ik me dat ik net de plek voorbij was gereden waar ik zoveel jaren geleden met die fiets ben gevallen, en waar ik dus dat litteken aan te danken heb.
Noem het vreemd, noem het inbeelding, noem het wat je wil. Feit is dat het litteken opspeelde op het moment, dat ik die plek voorbij reed. En dat de zeurende pijn weer verdween naarmate ik verder van de plek des onheils verwijderd raakte. Na een minuut of vijf was het weer over.
U kunt me nog veel meer vertellen: er zijn zaken die U en ik niet kunnen bevatten. Er is een koppeling tussen dat litteken en de plek waar het ooit ontstond. Een pijn uit een ver verleden, die deze week weer plots terugkeerde toen ik mijn verleden passeerde. Retropijn.
(Foto uit WikiPedia).