De ellende met Apple laptops is kennelijk nog niet voorbij. Een poosje terug rammelde ik hier al wat over spontaan opzwellende accu’s, piepende en verkleurende Apple-portable’s (1, 2 en 3). Sinds vandaag is er weer een ellende bij: de nieuwe Macbooks schakelen zichzelf spontaan uit. En dat niet incidenteel, maar met grote regelmaat. De nieuwe technische mankementen hebben inmiddels in de VS geleid tot de oprichting van een speciale webzijde, waar kersverse Macbook-eigenaren zich bundelen in hun onvrede over de jongste Apple-producten. Op deze webzijde vinden we het ene treurige verhaal na het andere.
Het begint er steeds meer op te lijken dat Apple hard bezig is om de jarenlange huizenhoge reputatie van zeer betrouwbare hardware in hoog tempo naar de ratsemidee te helpen. En dat net op een moment dat deze pjoeterbouwer de top 10 der meest gewaardeerde bedrijven binnenwandelde. Recent nog verzekerde mijn insidecontact bij Apple VS me, dat de technische problemen inmiddels waren overwonnen. Niets is helaas minder waar, zo blijkt nu wel weer. Het regent klachten. En wie bij Apple of een van haar dealers om hulp aanklopt wordt in eerste instantie van het kastje naar de muur gestuurd. Lees de inzendingen op de speciale webzijde er maar op na. Uiteindelijk gebeurt er meestal wel iets, maar vaak niet eerder dan nadat door de klager eindeloos is aangedrongen op hulp.
Heel treurig allemaal. En des te lastiger, omdat uw PB zo’n beetje zijn twijfel over Apple notebooks net te boven was en de blik weer naar MacBook of MacBook Pro had gericht. En dan nu dit weer. Ik kijk de appel nog maar even uit de boom…
Oei, oei, oei. Beetje zwarte voorstelling van zaken. Hier kohoomen weer Kahaamervragen overrrr. Laat me raden: de Suigende Populisten voorop. Dan wat zootje ongeregeld erachteraan, waaronder RoodRechts en de Suigende Gristen Posse. En dan hoppa de rechtse flank volspoed d’rin met roepen om aanstrakken van landelijke inloop en stimulatio van uitburgering. Overrrr en sluiten maar.
Pastors. Eerdmans. Nawijn. Wilders. En jongemejuf Agema. Ziehier Neerlands rechtse hoop in bange dagen voor de komende verkiezingen in november. Nou, dat is weer geweldig. De gevestigde partijen hebben me al heel lang niets meer te bieden dan holle kreten en niet nagekomen beloftes. En daar komt dan dit rechtse zootje ongeregeld (samenwerken kunnen ze niet, dus vier splintergroepjes) bij. Maakt het er wat mij betreft bepaald niet beter op. Wandelt u even mee langs de rechtse zelfbenoemde “kopstukken”?
We beginnen bij Pastors. Omhoog gevallen Rotjeknorse straatvechter, die misschien voor Rotterdam wel wat betekend heeft, maar op het grote landelijke toneel wat mij betreft helemaal niets te zoeken heeft. Nederland buiten Rotterdam zit nu eenmaal geheel anders in elkaar dan Pastors denkt, en buiten Rotterdam zitten we niet echt op een doorgedraaide Maasstadter te wachten. Lekker in Rotterdamse probleembuurten de held blijven uithangen graag. Een landelijke rol past Pastors niet. Punt.
Dan hebben we daar Eerdmans. Ex-LPF ruziemaker, die telkens weer intelligent probeert over te komen, maar wiens redeneringen nog minder hout snijden dan die van een dronken Donald Duck. Vaute bril, verkeerd maatpak, kijkt voortdurend of hij water ziet branden. Probeert voor camera en/of microfoon verstandige uitspraken te doen, maar doolt steeds weer in dat ene eng kringetje met idem dito politieke standpunten. Geen neerlands hoop dus, wat mij betreft.
Ja, en dan die Nawijn. Die meer dan vreselijke Nawijn. Opgeblazen kikker, uitermate met zichzelf ingenomen. Vuig mondje, tenenkrommende redeneringen. Hoogst onsympathiek voorkomen. Model patjakker. Wekt op mij de indruk van een vies mannetje, dat met diverse vuige handeltjes (wrakke auto’s en niet werkende mechanica, ik doe maar een gok) wat centjes heeft verdiend. Weet van alle politici de meeste walging bij ondergetekende op te wekken, waarvoor wel hulde, maar zeker geen stem.
En dan hebben we daar wittekop plus (nog erger) Limbabwaan Wilders. Van het hele nieuwe rechtse zooitje is hij kwa optreden en intelligentie nog het meest serieus te nemen. Redeneert redelijk tot volstrekt helder, getuigt daarmee in elk geval van een zeker IQ, laat zich door zuigende en/of doorzanikende (lees: niet luisterende) verslaggevers niet van de wijs brengen. Moet allemaal gezegd. Alleen zijn de standpunten van deze haarwitwasser de mijne niet, en dus geen stem.
En daar hebben we het jongste duuveltje uit het rechtse doosje: jongejuf Agema. Opgewonden standje in veel te eng mantelpakje. Wel mooie ogen trouwens. Heeft er wel heel erg overduidelijk zin an (waar hebben we dat meer gehoord), en steekt dat luid jubelend (lees: kirrend) niet onder stoelen of banken. Intelligentiegewicht moeilijk vast te stellen door de voortdurende staat van euforie, waarin deze dame voor camera en microfoon verkeert. Is telkens dermate opgewonden, dat mede-redactiegenoot Reykjavik er inmiddels blindelings van uit gaat dat Juf Agema een permanent in bedrijf zijnde vibrator onder het mantelpakje heeft verstopt. Kijkt tevens veel te geadoreerd op naar baas Wilders. Kruipt zowat in zijn broekzak. Slippendraagster dus, en alleen daarom al wat mij betreft geen optie.
Nou, dat was dan zo’n beetje wel het nieuw rechtse elan. Links zit wel wat meer intelligentie, maar daar zijn de standpunten ook overwegend vaut wat mij betreft. Zijn we dus ook snel mee klaar. De Gristelijken en Gerefo’s, daar hoeven ze bij mij zeker niet mee aan te komen. Prediken A maar doen altijd B. Voor geen meter te vertrouwen en altijd bezig met geestelijke dwingelandij en pressie. Bovendien: godsdienst is opium voor het volk, zei mijn goede vader altijd, en die stelregel heeft me altijd bijzonder aangesproken. CDA dus ook niet. De VVD dan? Nou nee, ook niet een echt lekker gevoel bij. Standpunten nog vauter dan vaut.
En zeau blijft er eigenlijk niet veel meer over. Of beter gezegd helemaal niets. Want kiezen uit een waslijst slechten is geen kiezen. Da’s slikken. En van slikken komt stikken. Heb ik geen zin an. Verdonk wordt weer hartelijk bedankt voor het veroorzaken van deze vervroegde verkiezingen, waarbij weinig tot geen goeds te kiezen valt. Desondanks brengt ondergetekende aan zichzelf -en aan eenieder die het volgen wil- wel een stemadvies: stem in elk geval niet op Verdonk. Wie zo’n puinzooi veroorzaakt en vervolgens zo arrogant kontdraait als Verdonk deed in de affaire Ali, verdient nog geen staanplaats in de ingang van de Tweede Kamer. Laat staan een ministerspost. Ik wens u allen veel wijsheid toe bij het maken van een keuze uit niets.
De redactie van PBDoetMee ligt tijdelijk op de kont. Net als Mevrouw PB, al doet zij het in het ziekenhuis. Maag heftig ontregeld, en zo nog wat van die medische ongein. Waardoor PB samen met Dochter PB het heft in handen hebben moeten nemen kwa huiselijke werkzaamheden, hond uitlaterij, alsmede ziekenhuisbezoeken. En gezien de gehele situatie komt daar een forse bulk dagelijkse communicatie met familie en vrienden bij. De pheun rinkelt nagenoeg onophoudelijk. Plus het gewone werk op het werk. En de verhuizing van Dochter PB naar een nieuwe eigenste stek te A. Gaat natuurlijk ook gewoon door. Dat kost allemaal tijd en energie, hetgeen weer het sneuvelen van schrijven voor dit weblog veroorzaakt. Vandaar dus weinig getik hier momenteel. De medisch geleerden zijn het na tal van onderzoeken met kijkbuisslangetjes, scans, echo’s, foto’s en watnietal bijna maar nog niet helemaal eens over de te trekken conclusie inzake de oorzaak, en derhalve (dank Donner) het nog niet eens over het op te stellen behandelplan. Waardoor Mevrouw PB inmiddels al weer 8 dagen in het ziekenhuis lijdzaam afwacht op wat er verder komen gaat. Met voedselslangetje met astronautenvloeibaarheid via het reukorgaan naar de inwendige voederplaats, want de maag moet verplicht met pauze om te genezen. Heel lastig en onaangenaam allemaal. De gehele reactie van PBDoetMee wenst Mevrouw PB dan ook een snel herstel uit deze netelige positie. Totdat dat is bereikt weinig tot geen getik in PBDoetMee.
Apple sleutelt driftig aan de opvolger van de huidige OS X “Tiger” (versie 10.4). Het vernieuwde OS gaat “Leopard” (versie 10.5) heten, en bevat diverse features waarvan Windoos-gebruikers alleen maar kunnen dromen. Ook Vista zal hierin geen verandering brengen. Zoals de Time Machine, waarmee je letterlijk in de tijd (van de bestanden) terug kunt om vorige versies of per ongeluk verwijderde data weer boven water te tillen. Nix geen gefreubel meer met “handige” hulpprogramma’s zoals het onvolprezen Undelete van Windoos (ach ja), waarmee je meestal toch niet meer boven water tilt wat je per ongeluk had verwijderd of verkeerd gewijzigd. Core Animation: ook leuk. Nadat Apple in het huidige OS X al met Core Audio kwam (zeer hoogwaardige audiokwaliteit met snelle verwerking) komt in Leopard met Core Animation. Na Core Video en Core Image opnieuw een performance-verbetering plus groter gemak bij het bouwen van multimedia in programma’s, presentatie en webzijden. Multimediaal ontwerpen op de Mac was al bepaald een regelrecht genot, maar het kan kennelijk nog beter. En zo zitten er nog wat leuke zaken in “Leopard”. Kijk zelf maar op Apple’s infopagina over Leopard. En natuurlijk de WWDC Keynote van Steve Jobs met de laatste nieuwtjes uit de Apple-stal. Waaronder de nieuwe Dual Core Mac Pro, ronduit een beest van een machine. En vele honderden Euries goedkoper dan een Winteldoos met vergelijkbare prestaties (of nee, beter gezegd, iets wat daar -ver onder- een beetje bij in de buurt komt). En voor de grootschalig-professionele IT-freaks ook nog nieuws over de nieuwe X-Serve(rt). Hoppa!
Maar natuurlijk… En inderdaad: het afkijken van kunsten van Apple zat er al vroeg in. De PC bestaat deze week 25 jaar. Wordt groots gevierd zo hier en daar. Wat een onzin. De persoonlijke pjoeter bereikte in 1977 al het stadium van massaproduct, met de Apple ][ voorop. "De IBM PC was vooral een reactie op de populariteit van deze 'thuiscomputers'", zo concludeert MacFan. Juist! Ik heb er nog steeds een, zo'n Apple ][. En doet het ook nog perfect. Mooi man!
Britse humor: meestal goud. In tegenstelling tot Duitse humor. Ik kijk wel eens naar zo’n Oosterbuurlijke Stehe Auf Kommediant. 78-toeren Duits, waar wij gemiddelde Nederlanders nog geen piepertje van kunnen bakken. Nu is mijn Duits bepaald niet slecht, en kan ik de vrolijk bedoelde retirade redelijk volgen. Maar toch: het werkt niet. Wanneer de hele zaal vol Duitse mede-Europeanen na een grap gillend van de lach in deuk en applaus ligt, staart ondergetekende vol onbegrip naar de buis in een bij voorbaat tot mislukken gedoemde poging de grap van zojuist te doorgronden. Conslusie: Duitse humor is geen humor, of ik ben geen Duitser. Beide conclusies zijn juist.
Humor vanaf het Britse eiland snappen wij Ollanders wel. Ik noem Fawlty Towers of Mr. Bean, en iedereen weet wat ik bedoel. Zelfs na tien keer alle afleveringen te hebben bekeken blijft het leuk. Een stel Engelse grapjurken heeft het wilde zomeravontuur “kamperen met de caravan” op luchtige wijze in een serie filmpjes vervat. Het zijn er een paar, neem er even de tijd voor, zeker de moeite waard. Top Gear caravan holidays.
En ineens staat hij voor mijn neus. Na bijna twintig jaar. Bij het tankstation te D., waar ik een flesje drinken en wat knabbelwerk koop om mijn immer op topsnelheid draaiende spijsvertering tevreden te kunnen stellen. Hij roept mijn naam en ik herken ‘m in eerste instantie niet. Dan zegt hij nog wat, ik kijk nog eens goed, en dat weet ik ‘t. Het is E. Een oude vriend uit vervlogen tijden. Beetje meer buik dan toen, beetje meer baard ook. Maar onmiskenbaar E.
De techniekprofessor noemden we hem altijd. Omdat hij altijd de meest ingenieuze technische snufjes bedacht. Zoals een volautomatische plantenwatergeefinstallatie. Een ingewikkeld stelsel van buizen en watergootjes door zijn kamer in O., waarmee de planten in leven werden gehouden. Zodat hij niet met een simpel gietertje in de weer hoefde. Of het zwaailicht op de kop van zijn hond. E. woonde toen met T. op een camping ergens op de Veluwe. De hond werd uitgelaten in het aangrenzende bos, waar het in de late uurtjes natuurlijk aardedonker was. Om toch te weten waar Hund (een joekel van een beest) uithing kreeg het dier een oranje zwaailicht op de kop. Zodat E. altijd kon zien waar Hund tussen de bomen door denderde. Je moet er maar op komen.
We verloren elkaar uit het oog, zoals dat wel vaker gebeurt. E. ging zijns weegs, ik de mijne. Hij doet nu iets ingewikkelds met kassa’s bij tankstations. Iets technisch dus, hoe kan het ook anders. Hij tuft daarvoor waarschijnlijk het hele land door, en de kans dat ik ‘m in het tankstation bij D. ooit tegen het lijf zou lopen moet dus -met zoveel tankstations in deze Bananenrepubliek- als nihil worden ingeschat. En toch gebeurt het. Normaal gesproken kom ik nooit op dat tijdstip in het tankstation, maar vandaag dus wel. Met een aangenaam weerzien als resultaat. Toeval? Een hogere macht die ons beiden op hetzelfde moment naar die ene plek dirigeerde? Je weet het niet.
Ik heb z’n emailadres, dus er zal wel weer contact ontstaan. Leuk. We hebben elkaar achttien jaar belevenissen te vertellen. Dat zal wel een keer een avondje vol verhalen en een flesje wijn worden.
Ik weet het: twijfel had me de laatste weken in de greep. Het pjoeterpark van PB is aan vernieuwing toe. Trage en oude pjoeters, die overigens nog steeds perfect werken, maar niet meer zwaar genoeg zijn voor de meest recente versies pjoeterprogramma’s. En PB’s audiogekook vergt ook het een en ander aan porocessorkracht. Wat te doen? Wel een Apple? Of toch maar niet meer gezien de vele mankementen, waarover op het internot werd geschreven. Een Windoos dus. Geen aanlokkelijk idee. Oplettende lezertjes hebben mijn derhalve (dank Donner) geworstel in dezen de afgelopen weken wel waargenomen.
Uiteindelijk geeft toch mijn aloude voorliefde voor simpel, efficient en (voorlopig) virusvrij pjoeteren de doorslag, plus de verzekering vanuit het Apple hoofdkwartier te Cupertino zelve (na een indringende mailtje die kant op) dat de mankementen inmiddels zijn verholpen. Goed, we blijven dus Apple-gebruiker. Maar nu de volgende stap: welke moet het dan worden?
Sinsd vanochtend weet ik dat ik beslist nog even moet wachten tot september. Want wat wil het gerucht? Er komende nieuwe MacBook Pro’s aan met een mobiele versie van de Intel Duo Core 2, de Meron. Genoemd naar een van de hoogste bergen in Israel (weet u dat ook weer). Diverse Apple geruchtenwebzijden maken er melding van, en de jongens en meisjes achter deze webstekken zijn doorgaans bijzonder goed geinformeerd. MobileWhack is een van die webzijden, die met het gerucht komt. De Meron schijnt de huidige eerste generatie Duo Core processoren verre te overvleugelen, en dat is nu net wat ik nodig heb. Een stukkie tikken zoals dit gaat op elke pjoeter wel, maar audio bakken kost nu eenmaal veel processorkracht. Zeker wanneer je nog een partijtje effecten real time mee laat draaien.
En mocht het te lang duren met die nieuwe draagbaren, dan is de nieuwe Mac Pro ook wel een aardige keuze. Ook zo’n Duo Core 2, 64 bits. Hoppa, da’s doordenderen geblazen. Nadeel: je kunt er alleen mee in de studio werken, en PB wil nu zo graag met een portable overal muziek kunnen bakken.
Apple zwijgt intussen zoals gebruikelijk weer in alle talen. Zelfs mijn goede infobron in het Apple hoofdkwartier in Cupertino zegt van niets te weten. Dat gebeurt niet vaak. Kan twee dingen betekenen: of hij/zij (we vermijden elke schijn in dezen natuurlijk) weet echt van nix, of er staat een klappertje aan te komen. Dat eerste was in al die jaren dat we al contact hebben nimmer het geval, dus ik hou het maar op het tweede. Conclusie: PB stays foot en wacht nog een week of wat op wat komen gaat. We zitten hier per slot van rekening bij PBDoetMee niet zonder. Nog effe wachte dus, is het devies.
Natiksel: een windoos draagpjoeter is kennelijk ook niet alles kwa techniek…
We zijn er weer. Terug op de basis te D. Die herverbouwing, daar kwam dus geen moer van terecht. Het was (toen) te mooi weer: nog geen spijkertje in de muur getikt. Op pad dus, per trekwoonhuisje, naar onze oosterburen. Beetje rondgehangen op de camping bij Trier, waar we voorgaande jaren ook al waren. Op dezelfde plek op vakantie gaan heeft wel wat: net of je een beetje thuis komt. De mensen in het dorp kennen ons inmiddels een beetje, en zwaaien. De eigenaresse van de lokale supermarkt, ter grootte van een ruime woonkamer, komt ons warm en hartelijk de handen schudden. En niet alleen omdat ze er weer een tijdelijke klant bij heeft. Nee, gemeend vraagt ze hoe het met ons gaat. En ze meldt vol trots dat ze speciaal voor mij wat pakjes Drum heeft besteld. Da’s heel wat beter dan de obersergeant die hier te D. de Lidl in toom probeert te houden.
Verder is mijn aangekondigd bezoek aan MITV in Hermeskeil niet doorgegaan. Wel aan de deurbel gehangen, maar er was niemand in de studio. Jammer. Te Trier blijkt mijn favoriete restaurantje met de grond gelijk gemaakt. Dus op een tegenovergelegen terrasje maar wat genuttigd. En daar drie kwartier in gesprek geraakt met een 73-jarige Duitser die aan mijn tafeltje aanschoof. De man had de loop der jaren in Zandvoort een heleboel kuilen gegraven en vertelde over de smaak van de kauwgom, die hij als jochie in 1945 van de binnentrekkende Engelsen kreeg. Hij proeft de smaak vandaag de dag nog steeds, en realiseert zich daardoor elke dag wat vrijheid betekent. Mooi verhaal.
En dan ons prima bezoekje aan het altijd bruisende St. Julian, alwaar de gemeente een voorlichtingsavond over bouwplannen laat sponsoren door een lokale bierbrouwerij. Gratis Bier en Brezeln. Hoppa, kom daar in NL maar eens om. Een slap bakkie pleur kun je hier krijgen, met een kudtkoekje erbij.
In St. Julian hebben vrienden van ons een fors uit de kluiten gewassen vrijstaand huis gekocht. En dat voor de prijs van een kleine tweekapper in Friesland. Verwarmd terras voor de winteravondjes, met uitzicht op het bos. Mooi lappie heuvelgrond achter het huis. Tweede terras halfweg de heuvel met barbekoeiplek en gezellige zitplek. Bepaald niet verkeerd. Oorverdovende stilte, ook lekker. De NL-invasie met vier geel gekentekende auto’s zal in het buurtschapje nog wekenlang stof tot gesprek opleveren, zo wist de vrouw des huizes ons te melden. We horen het binnenkort wel, want we gaan over niet al te lange tijd nog een keertje terug.
De huizen in deze streek zijn zeer betaalbaar. Een voorbeeldje van wat u in St. Julian voor 119.000 Euries kunt kopen: kijk dan. OK, moet wel een kleine herverbouwings- en moderniseringsoperatie ondergaan, maar toch. Voor 119K koop je in de Bananenrepubliek amper nog een flutflatje in een integratiebuurt. Ik bedoel maar. Als tweede terugtrekkeet voldoet zo’n pandje meer dan prima.
Zo, u bent weer een beetje bij inzake hetgeen PB heeft uitgespookt deze vakantie. De reis naar vriend Alexei in Novosibirsk (staat al een paar jaar in de planning) stellen we maar weer uit: Dochter PB gaat verhuizen en is in dier voege (dank Donner) hulpvragende. Nog een weekje vakantie thuis. Ook wel weer lekker na alle behelperij in de Wohnwagen, waarin de bedlengte bepaald onaangepast is aan PB’s fysieke gestalte. Och: met een paar glazen goeie wijn in de mik is zelfs een strozak nog een fijne slaapplek.
Kwa weblog doet PB het de komende week het nog wat rustigjes aan. Tis vakansie man, per slot van rekening. Duo Suf en Sul (lees: Zalm en Balkenende) doen toch wat ze willen. Zoals de vakbonden waarschuwen voor te straffe looneisen nu de economie weer wat op stoom raakt. Fout! De bonden gaan nu ekstra alert ertegenaan, kun je op wachten. Ze leren het nooit, daar in de Haagse Zandbak. Nou, doei, PB gaat wijntje nippen en dineetje verorberen.
PBDoetMee is met zomerreces. Nou ja, reces… Restherverbouwingsproject. Zaag. Hamer. Spijkers. Verf. Kwast. Trap. Afbijtmiddel. Pilsje. Parasol. Ligstoel. Vijverschoonmaakmiddelen. Tegelpadvervangingsstenen. Creosootvrijeschuttingsmeerrotzooi. Dodedenverwijderingszaag. Vloerlak. Lakrolleropsteel. Opnieuw pislje. Terraszand. Terrasvervangingsstenen. Gordijnrails. Gordijnen. Behang. Behangplaksel. DochterPB verhuizen. Gaat naar eigen woonstek in A. Dus meubeltjes slepen enzo. OK, de targets zijn misschien wat aan de ruime kant gesteld voor een paar weken zomerreces. We gaan het zien. Hoe ver we komen. Met twee afgewerkte megaklussen is PB al zeer tevreden. En nu reeds toe aan het derde pislje. De gedachte alleen al… Want u weet wellicht: PB en klusgereedschap zijn twee zaken die een moeizame coweksistensie beleven. We spreken hier weer half augustus. Tot dan even geen pjoetertoetsen maar huiselijk gereedschap en getimmer. Oei oei oei, als dat maar goed gaat. Ondertussen leest u hier maar wat. Zijn ze ook leuk bezig namelijk.
