Terug
We zijn er weer. Terug op de basis te D. Die herverbouwing, daar kwam dus geen moer van terecht. Het was (toen) te mooi weer: nog geen spijkertje in de muur getikt. Op pad dus, per trekwoonhuisje, naar onze oosterburen. Beetje rondgehangen op de camping bij Trier, waar we voorgaande jaren ook al waren. Op dezelfde plek op vakantie gaan heeft wel wat: net of je een beetje thuis komt. De mensen in het dorp kennen ons inmiddels een beetje, en zwaaien. De eigenaresse van de lokale supermarkt, ter grootte van een ruime woonkamer, komt ons warm en hartelijk de handen schudden. En niet alleen omdat ze er weer een tijdelijke klant bij heeft. Nee, gemeend vraagt ze hoe het met ons gaat. En ze meldt vol trots dat ze speciaal voor mij wat pakjes Drum heeft besteld. Da’s heel wat beter dan de obersergeant die hier te D. de Lidl in toom probeert te houden.
Verder is mijn aangekondigd bezoek aan MITV in Hermeskeil niet doorgegaan. Wel aan de deurbel gehangen, maar er was niemand in de studio. Jammer. Te Trier blijkt mijn favoriete restaurantje met de grond gelijk gemaakt. Dus op een tegenovergelegen terrasje maar wat genuttigd. En daar drie kwartier in gesprek geraakt met een 73-jarige Duitser die aan mijn tafeltje aanschoof. De man had de loop der jaren in Zandvoort een heleboel kuilen gegraven en vertelde over de smaak van de kauwgom, die hij als jochie in 1945 van de binnentrekkende Engelsen kreeg. Hij proeft de smaak vandaag de dag nog steeds, en realiseert zich daardoor elke dag wat vrijheid betekent. Mooi verhaal.
En dan ons prima bezoekje aan het altijd bruisende St. Julian, alwaar de gemeente een voorlichtingsavond over bouwplannen laat sponsoren door een lokale bierbrouwerij. Gratis Bier en Brezeln. Hoppa, kom daar in NL maar eens om. Een slap bakkie pleur kun je hier krijgen, met een kudtkoekje erbij.
In St. Julian hebben vrienden van ons een fors uit de kluiten gewassen vrijstaand huis gekocht. En dat voor de prijs van een kleine tweekapper in Friesland. Verwarmd terras voor de winteravondjes, met uitzicht op het bos. Mooi lappie heuvelgrond achter het huis. Tweede terras halfweg de heuvel met barbekoeiplek en gezellige zitplek. Bepaald niet verkeerd. Oorverdovende stilte, ook lekker. De NL-invasie met vier geel gekentekende auto’s zal in het buurtschapje nog wekenlang stof tot gesprek opleveren, zo wist de vrouw des huizes ons te melden. We horen het binnenkort wel, want we gaan over niet al te lange tijd nog een keertje terug.
De huizen in deze streek zijn zeer betaalbaar. Een voorbeeldje van wat u in St. Julian voor 119.000 Euries kunt kopen: kijk dan. OK, moet wel een kleine herverbouwings- en moderniseringsoperatie ondergaan, maar toch. Voor 119K koop je in de Bananenrepubliek amper nog een flutflatje in een integratiebuurt. Ik bedoel maar. Als tweede terugtrekkeet voldoet zo’n pandje meer dan prima.
Zo, u bent weer een beetje bij inzake hetgeen PB heeft uitgespookt deze vakantie. De reis naar vriend Alexei in Novosibirsk (staat al een paar jaar in de planning) stellen we maar weer uit: Dochter PB gaat verhuizen en is in dier voege (dank Donner) hulpvragende. Nog een weekje vakantie thuis. Ook wel weer lekker na alle behelperij in de Wohnwagen, waarin de bedlengte bepaald onaangepast is aan PB’s fysieke gestalte. Och: met een paar glazen goeie wijn in de mik is zelfs een strozak nog een fijne slaapplek.
Kwa weblog doet PB het de komende week het nog wat rustigjes aan. Tis vakansie man, per slot van rekening. Duo Suf en Sul (lees: Zalm en Balkenende) doen toch wat ze willen. Zoals de vakbonden waarschuwen voor te straffe looneisen nu de economie weer wat op stoom raakt. Fout! De bonden gaan nu ekstra alert ertegenaan, kun je op wachten. Ze leren het nooit, daar in de Haagse Zandbak. Nou, doei, PB gaat wijntje nippen en dineetje verorberen.
