Een aangenaam weerzien
En ineens staat hij voor mijn neus. Na bijna twintig jaar. Bij het tankstation te D., waar ik een flesje drinken en wat knabbelwerk koop om mijn immer op topsnelheid draaiende spijsvertering tevreden te kunnen stellen. Hij roept mijn naam en ik herken ‘m in eerste instantie niet. Dan zegt hij nog wat, ik kijk nog eens goed, en dat weet ik ‘t. Het is E. Een oude vriend uit vervlogen tijden. Beetje meer buik dan toen, beetje meer baard ook. Maar onmiskenbaar E.
De techniekprofessor noemden we hem altijd. Omdat hij altijd de meest ingenieuze technische snufjes bedacht. Zoals een volautomatische plantenwatergeefinstallatie. Een ingewikkeld stelsel van buizen en watergootjes door zijn kamer in O., waarmee de planten in leven werden gehouden. Zodat hij niet met een simpel gietertje in de weer hoefde. Of het zwaailicht op de kop van zijn hond. E. woonde toen met T. op een camping ergens op de Veluwe. De hond werd uitgelaten in het aangrenzende bos, waar het in de late uurtjes natuurlijk aardedonker was. Om toch te weten waar Hund (een joekel van een beest) uithing kreeg het dier een oranje zwaailicht op de kop. Zodat E. altijd kon zien waar Hund tussen de bomen door denderde. Je moet er maar op komen.
We verloren elkaar uit het oog, zoals dat wel vaker gebeurt. E. ging zijns weegs, ik de mijne. Hij doet nu iets ingewikkelds met kassa’s bij tankstations. Iets technisch dus, hoe kan het ook anders. Hij tuft daarvoor waarschijnlijk het hele land door, en de kans dat ik ‘m in het tankstation bij D. ooit tegen het lijf zou lopen moet dus -met zoveel tankstations in deze Bananenrepubliek- als nihil worden ingeschat. En toch gebeurt het. Normaal gesproken kom ik nooit op dat tijdstip in het tankstation, maar vandaag dus wel. Met een aangenaam weerzien als resultaat. Toeval? Een hogere macht die ons beiden op hetzelfde moment naar die ene plek dirigeerde? Je weet het niet.
Ik heb z’n emailadres, dus er zal wel weer contact ontstaan. Leuk. We hebben elkaar achttien jaar belevenissen te vertellen. Dat zal wel een keer een avondje vol verhalen en een flesje wijn worden.
