PBDoetMee

De stelling van vandaag: “Wie heel groot groeit eindigt piepklein“.

Pastors. Eerdmans. Nawijn. Wilders. En jongemejuf Agema. Ziehier Neerlands rechtse hoop in bange dagen voor de komende verkiezingen in november. Nou, dat is weer geweldig. De gevestigde partijen hebben me al heel lang niets meer te bieden dan holle kreten en niet nagekomen beloftes. En daar komt dan dit rechtse zootje ongeregeld (samenwerken kunnen ze niet, dus vier splintergroepjes) bij. Maakt het er wat mij betreft bepaald niet beter op. Wandelt u even mee langs de rechtse zelfbenoemde “kopstukken”?
We beginnen bij Pastors. Omhoog gevallen Rotjeknorse straatvechter, die misschien voor Rotterdam wel wat betekend heeft, maar op het grote landelijke toneel wat mij betreft helemaal niets te zoeken heeft. Nederland buiten Rotterdam zit nu eenmaal geheel anders in elkaar dan Pastors denkt, en buiten Rotterdam zitten we niet echt op een doorgedraaide Maasstadter te wachten. Lekker in Rotterdamse probleembuurten de held blijven uithangen graag. Een landelijke rol past Pastors niet. Punt.
Dan hebben we daar Eerdmans. Ex-LPF ruziemaker, die telkens weer intelligent probeert over te komen, maar wiens redeneringen nog minder hout snijden dan die van een dronken Donald Duck. Vaute bril, verkeerd maatpak, kijkt voortdurend of hij water ziet branden. Probeert voor camera en/of microfoon verstandige uitspraken te doen, maar doolt steeds weer in dat ene eng kringetje met idem dito politieke standpunten. Geen neerlands hoop dus, wat mij betreft.
Ja, en dan die Nawijn. Die meer dan vreselijke Nawijn. Opgeblazen kikker, uitermate met zichzelf ingenomen. Vuig mondje, tenenkrommende redeneringen. Hoogst onsympathiek voorkomen. Model patjakker. Wekt op mij de indruk van een vies mannetje, dat met diverse vuige handeltjes (wrakke auto’s en niet werkende mechanica, ik doe maar een gok) wat centjes heeft verdiend. Weet van alle politici de meeste walging bij ondergetekende op te wekken, waarvoor wel hulde, maar zeker geen stem.
En dan hebben we daar wittekop plus (nog erger) Limbabwaan Wilders. Van het hele nieuwe rechtse zooitje is hij kwa optreden en intelligentie nog het meest serieus te nemen. Redeneert redelijk tot volstrekt helder, getuigt daarmee in elk geval van een zeker IQ, laat zich door zuigende en/of doorzanikende (lees: niet luisterende) verslaggevers niet van de wijs brengen. Moet allemaal gezegd. Alleen zijn de standpunten van deze haarwitwasser de mijne niet, en dus geen stem.
En daar hebben we het jongste duuveltje uit het rechtse doosje: jongejuf Agema. Opgewonden standje in veel te eng mantelpakje. Wel mooie ogen trouwens. Heeft er wel heel erg overduidelijk zin an (waar hebben we dat meer gehoord), en steekt dat luid jubelend (lees: kirrend) niet onder stoelen of banken. Intelligentiegewicht moeilijk vast te stellen door de voortdurende staat van euforie, waarin deze dame voor camera en microfoon verkeert. Is telkens dermate opgewonden, dat mede-redactiegenoot Reykjavik er inmiddels blindelings van uit gaat dat Juf Agema een permanent in bedrijf zijnde vibrator onder het mantelpakje heeft verstopt. Kijkt tevens veel te geadoreerd op naar baas Wilders. Kruipt zowat in zijn broekzak. Slippendraagster dus, en alleen daarom al wat mij betreft geen optie.
Nou, dat was dan zo’n beetje wel het nieuw rechtse elan. Links zit wel wat meer intelligentie, maar daar zijn de standpunten ook overwegend vaut wat mij betreft. Zijn we dus ook snel mee klaar. De Gristelijken en Gerefo’s, daar hoeven ze bij mij zeker niet mee aan te komen. Prediken A maar doen altijd B. Voor geen meter te vertrouwen en altijd bezig met geestelijke dwingelandij en pressie. Bovendien: godsdienst is opium voor het volk, zei mijn goede vader altijd, en die stelregel heeft me altijd bijzonder aangesproken. CDA dus ook niet. De VVD dan? Nou nee, ook niet een echt lekker gevoel bij. Standpunten nog vauter dan vaut.
En zeau blijft er eigenlijk niet veel meer over. Of beter gezegd helemaal niets. Want kiezen uit een waslijst slechten is geen kiezen. Da’s slikken. En van slikken komt stikken. Heb ik geen zin an. Verdonk wordt weer hartelijk bedankt voor het veroorzaken van deze vervroegde verkiezingen, waarbij weinig tot geen goeds te kiezen valt. Desondanks brengt ondergetekende aan zichzelf -en aan eenieder die het volgen wil- wel een stemadvies: stem in elk geval niet op Verdonk. Wie zo’n puinzooi veroorzaakt en vervolgens zo arrogant kontdraait als Verdonk deed in de affaire Ali, verdient nog geen staanplaats in de ingang van de Tweede Kamer. Laat staan een ministerspost. Ik wens u allen veel wijsheid toe bij het maken van een keuze uit niets.