Wouter Bos en de acceptatiestrategie
Uw PB had zich eigenlijk voorgenomen geen woord meer vuil te maken aan de politiek. Wat je ook schrijft, duidt of protesteert, ze gaan daar in de Haagse Zandbak toch gewoon hun eigen gang. Het levert alleen maar irritatie op. Zoals deze. De move, die nu rond Wouter Bos wordt gemaakt, doen mijn nekharen toch vol overeind staan en me naar het toetsenbord grijpen. Hoezo dan? Leg ik uit. Weten we het nog? Wouter Bos, onze nationale draaikont, riep in verkiezingstijd tegen eenieder die het maar horen wilde dat hij kamerlid zou blijven wanneer hij geen vice-premier zou kunnen worden. Vrij recent deed hij er nog een schepje bovenop en verkondigde met luide stemme dat hij niet op pluche uit was en sowieso in de Kamer zou blijven. Want het PvdA partijbelang ging voor hem voorop.
Tja… wie een beetje sjoege heeft van acceptatiestrategie begreep wat er nu zou komen. En wel het volgende: prompt beginnen diverse Haagse Hotemetoten te roepen dat Wouter Bos in de regering dient te gaan zitten, omdat dat -zo hoorde ik vanmiddag een PvdA-bolleboos zeggen- “een prominente meerwaarde aan het kabinet zal geven”. Afgezien van het feit, dat ik uitermate ernstig aan die meerwaarde twijfel, werkt de strategie weer superdeluuks. De Bos speelt het nu zo dat hij door een paar zware jongens wordt uitgenodigd om op de pluche te gaan zitten, zodat hij met goed fatsoen niet kan weigeren en derhalve (dank Donner) niet langer het imago van pluche-jager met zich mee hoeft te zeulen. Het is zo doorzichtig allemaal, en elke keer stinkt alles en iedereen er weer in.
Het is een veelvuldig toegepaste strategie. Zoals recent de Belgen de storm rondom het snelwegvignet hebben geluwd. Eerst om het hardst roepen dat elke Nederlander 60 Euro voor gebruik van de Belgische geasfalteerde gatenkazen moet gaan betalen, de storm even vol laten waaien, en dan nuanceren met goedkopere tiendagenvignetten en zo nog wat goedkopere varianten. Plus en passant de Nederlandse pers beschuldigen van het neerzetten van een verkeerde voorstelling van zaken. De acceptatiestrategie in oervorm: breng iets heel erg overdreven, zwak het later fors af, en kom ergens in het midden uit zodat het allemaal veel minder erg lijkt dan in het begin. En natuurlijk is met dat midden het vooraf gestelde doel bereikt. Wanneer je dat midden ineens als eindresultaat zou presenteren, dan stormt het ook, en kun je alleen nog maar achteruit. Nu stoom je eerst volop vooruit, schiet bewust te ver door, dan bewust een stukkie terug, om uiteindelijk precies daar te landen wat je wilde bereiken.
Zo gaat dat -in een ietwat complexere strategievorm- nu ook met Bos. Eerst Bos niet, tenzij. Daarna helemaal niet meer. Prompt prominente reacties. En hoppa: Bos toch, maar dan anders. Doel bereikt, mogelijke kritiek gesmoord. Uit de strategieschoolboekjes, en alles en iedereen stinkt er weer met de volle pond roomboter in. Voor zover ik heb kunnen constateren geen enkel kritisch commentaar in de vaderlandse pers die deze aanpak aan de kaak durft te stellen. Of zou het zelfs zo erg zijn dat de dames en heren journalisten het niet eens door hebben. Dat zal toch niet…?
Klopt mijn acceptatiestrategie-theorie misschien niet? Welnu, kijk maar eens terug in de afgelopen jaren naar diverse plannen en maatregelen, die eerst met veel bombarie werden gepresenteerd, en daarna werden afgeblust tot voor het volk aanvaardbare proporties. Op die manier werd bijvoorbeeld een eenmalige extra uitkering van wat lullige Eurotientjes geboetseerd tot een cadeau van de bovenste plank van meneer Zalm. Wauw, riep gans het arme land, daar zijn we dan toch weer wat blij mee. Terwijl het natuurlijk niets meer dan een druppel op de gloeiende plaat was. Wat een smerige, doortrapte treurnis. Het is zo simpel, en toch stinkt alles en iedereen er elke keer weer in. Acceptatiestrategie: wat uw PB betreft niets meer dan een weldoordachte vorm van volksverlakkerij, deze keer met verve toegepast door Wouter Bos. En fors meegespeeld door JP Balkenende, die ook vooraan in de rij stond vandaag met het roepen om Bos in de regering. Dat belooft wat voor de kwaden en daden van het komende kabinet…
