Een paar weken heb ik de nieuwe Windows Vista nu op mijn pjoeter geinstalleerd. Gehad, moet ik zeggen. Want ik heb het nieuwe OS er weer vanaf gekieperd en ben teruggekeerd in de vertrouwde schoot (nou ja, beter gezegd de vertrouwde irritatie) van Windows XP. Hoezo dat dan? Leg ik uit. Van de 7 kaarten en speciale toevoegingen, die ik in en aan deze Windoospjoeter heb hangen in verband met mijn muzikale activiteiten, weigerden er drie domweg dienst. Omdat er (nog) geen suurprogramma’s voor zijn, of omdat de al wel in elkaar geflanste stuurdinges voortdurend in elkaar zakten. Niet handig wanneer je met een audioproductie bezig bent.
Bovendien slobbert Vista veel meer capaciteit van processor en grafische kaart dan XP, waardoor het hele systeem traag aanvoelt. Niet prettig om mee te werken. En alweer een bom duiten neertellen voor een nieuwere snellere pjoeter… ik kan wel aan de gang blijven. De Aero user interface is wel mooi en verzichtelijk, maar wanneer dat dan leidt tot ellenlang wachten gaat de lol er snel vanaf. Vista Foetsie dus, miskoop van de maand, bijna 100 Euries voorlopig naar de ratsemidee.
Dan Office 2007 Professional, waarvan ik een heus exemplaar kreeg om uit te proberen. Da’s dan wel weer iets uit de Microsoft-koker waar ik enthousiast over kan zijn. De nieuwe “linten”-interface is even wennen maar je bent er snel in thuis. De opbouw is logisch en veel intuitiever dan in de 2003-versie. Netjes. Een grafiekje bouwen in Excel was onder 2003 nog een hele toer. In 2007 is dat veel toegankelijker gemaakt, zodat zelfs de meest onhandige spreadsheetgebruiker vrij snel een leuk grafiekje kan bakken.
Lastig is wel dat Office 2007 een nieuw XML gebaseerd bestandsformaat hanteert, dat niet leesbaar is voor gebruikers van oudere versies Office. Je kunt wel kiezen voor bewaren in die oudere formaten, maar dan verlies je wel weer functionaliteit. Voor Office 2003 is inmiddels wel een uitbreiding beschikbaar, waardoor je 2007-bestanden kunt inlezen.
Of ik ‘m ga kopen, die nieuwe Office? Vooralsnog niet, of er moet ergens een fijne aanbieding komen. Ik wacht liever op de nieuwe Office-versie voor de Mac, die in de loop van dit jaar uit moet komen. Voor notoire Windowsgebruikers echter in Office 2007 zeker het verwegen waard en een hele verbetering. Wie nog niet aan Vista wil kan Office 2007 gewoon onder Windows XP installeren, draait als een zonneke.
Zo, en nu gaan we weer van het mooie weer genieten. Eenieder nog een fijne Koninginnedag gewenst morgen.

Een paar weken heb ik de nieuwe Windows Vista nu op mijn pjoeter geinstalleerd. Gehad, moet ik zeggen. Want ik heb het nieuwe OS er weer vanaf gekieperd en ben teruggekeerd in de vertrouwde schoot (nou ja, beter gezegd de vertrouwde irritatie) van Windows XP. Hoezo dat dan? Leg ik uit. Van de 7 kaarten en speciale toevoegingen, die ik in en aan deze Windoospjoeter heb hangen in verband met mijn muzikale activiteiten, weigerden er drie domweg dienst. Omdat er (nog) geen suurprogramma’s voor zijn, of omdat de al wel in elkaar geflanste stuurdinges voortdurend in elkaar zakten. Niet handig wanneer je met een audioproductie bezig bent.
Bovendien slobbert Vista veel meer capaciteit van processor en grafische kaart dan XP, waardoor het hele systeem traag aanvoelt. Niet prettig om mee te werken. En alweer een bom duiten neertellen voor een nieuwere snellere pjoeter… ik kan wel aan de gang blijven. De Aero user interface is wel mooi en verzichtelijk, maar wanneer dat dan leidt tot ellenlang wachten gaat de lol er snel vanaf. Vista Foetsie dus, miskoop van de maand, bijna 100 Euries voorlopig naar de ratsemidee.
Dan Office 2007 Professional, waarvan ik een heus exemplaar kreeg om uit te proberen. Da’s dan wel weer iets uit de Microsoft-koker waar ik enthousiast over kan zijn. De nieuwe “linten”-interface is even wennen maar je bent er snel in thuis. De opbouw is logisch en veel intuitiever dan in de 2003-versie. Netjes. Een grafiekje bouwen in Excel was onder 2003 nog een hele toer. In 2007 is dat veel toegankelijker gemaakt, zodat zelfs de meest onhandige spreadsheetgebruiker vrij snel een leuk grafiekje kan bakken.
Lastig is wel dat Office 2007 een nieuw XML gebaseerd bestandsformaat hanteert, dat niet leesbaar is voor gebruikers van oudere versies Office. Je kunt wel kiezen voor bewaren in die oudere formaten, maar dan verlies je wel weer functionaliteit. Voor Office 2003 is inmiddels wel een uitbreiding beschikbaar, waardoor je 2007-bestanden kunt inlezen.
Of ik ‘m ga kopen, die nieuwe Office? Vooralsnog niet, of er moet ergens een fijne aanbieding komen. Ik wacht liever op de nieuwe Office-versie voor de Mac, die in de loop van dit jaar uit moet komen. Voor notoire Windowsgebruikers echter in Office 2007 zeker het verwegen waard en een hele verbetering. Wie nog niet aan Vista wil kan Office 2007 gewoon onder Windows XP installeren, draait als een zonneke.
Zo, en nu gaan we weer van het mooie weer genieten. Eenieder nog een fijne Koninginnedag gewenst morgen.

Het toppunt van na

Sinds een week of wat heb ik een tweede ik. In de onlijn schijnwereld Second Live. Voor wie dat nog niet kent: SL is een virtuele wereld, waar jouw virtuele alter ego in ronddoolt op zoek naar…. ja, naar wat. Er gebeurt namelijk in feite geen ene flikker in die wereld. Behalve dan dat de deelnemers met elkaar chatten (voor alle anderen leesbaar) of IM’en (prive tussen twee personen). En dat terwijl je dan tegelijkertijd ook wat anders aan het doen bent. Meestal aan het dansen in een van de vele virtuele dancings, die er te vinden zijn. Of aan het rotzooien bent in -je kon er op wachten- een van de vele virtuele sexclubs.
Er zijn bedrijven die in SL een nieuwe uitdaging zien. Sommige van die bedrijven, zoals het Nederlandse internetbureau Evident, haalden zelfs een paar maanden geleden de tv met hun vesiging in SL. Wie nu een kijkje neemt bij de virtuele Evidentvestiging zal zien dat de tent imiddels e koop staat. Voor een handjevol Linden Dollars, want er gebeurde ook daar geen ene fluit. De gemeente Zoetermeer opende voor een beste bom projectgeld een virtueel gemeentehuis. Het enige dat daar schijnt te gebeuren is dat virtuele vandalen de tent hebben gekraakt en aan het volbouwen zijn met virtuele blokjes en bolletjes.
De Linden Dollar is de valuta van deze virtuele wereld. Linden Dollars zijn in het eggie zelfs heuse Amerikaanse dollars waard. Je moet wel heel wat Linden Dollars bij elkaar vergaren wil je een beetje redeljk US$-bedrag hebben. De officiele koers schommelt een klein beetje, maar het komt er op neer dat 250 Linden$ gelijk is aan 1 US$.
Er schijnen lui te zijn die in SL imiddels wel geld verdienen, voornamelijk met de verkoop van virtueel vastgoed en virtueel land. Die aankopen in SL kun je als deelnemer doen door Linden Dollars te kopen bij de initiatiefnemers. Je krijgt dan een SL-rekening met Linden Dollars, die je in SL kunt uitgeven. Of waar je je verdiensten op kunt laten storten. Wanneer dat wat aardig is opgelopen kun je de Linden Dolars weer omzetten naar echte dollars.
En er wordt toch wel wat gekocht en verkocht in SL. Zo ging vrij recent een kopie van het centrum van Amsterdam in andere handen over voor 50.000 echte dollars. De bouwer was er maanden mee bezig geweest, en wist zich zo goed betaald voor zijn werk. De initiatiefnemers houden op hun website bij hoe de Linden-economie zich ontwikkelt: zie secondlife.com. Ik keek zojuist even en de webwijze gaf aan dat in de laatste 24 uur ruim 1,7 miljoen heuse US Dollars werden uitgegeven in SL. Dat zou dus betekenen dat de afgelopen 24 uur 250 x zoveel in Linden Dollars is gespendeerd.
Een ding is zeker: SL kost tijd, veel tijd. De afgelopen twee weken kwam ik regelmatig een paar uur slaap te kort, omdat ik door al het gedwaal en gezoek zomaar een paar uur verder was beland zonder dat ik dat in de gaten had. Inmiddels heb ik wel een klein vriendenclubje in SL verzameld, waarvan ik er een in RL ken (RL staat in SL voor Real Live). De rest zijn volstrekt vreemden, waarvan ik niet eens weet of hun avatar wel 1 op 1 matched met de werkelijkheid. Een kerel van 60 kan zich op SL voordoen als een jonge meid van 25, en bedenk zo nog maar een paar variaties.
Afijn. Weet waar je aan begint. De SL-verslaving loert heftig om de hoek en voor je het weet raak je verdwaald in deze virtuele wereld van verlokkingen en contacten. Verder zullen we wel zien of dit SL echt de grote vlucht gaat nemen die het wordt toegedicht. SL telt vandaag 5,7 miljoen ingeschreven deenemers, waarvan er permanent tussen de 12.000 en 30.000 actief onlijn zijn. Dat nogal geringe aantal is mischien maar goed ook: de SL-servers dreigen nu al regelmatig te bezwijken wanneer veel SL’ers onlijn zijn. De boel crasht dan, je zit vastgevroren ergens in die virtuele wereld, en kunt geen woord meer communiceren. Wat dan rest in SL afsluiten en lekker gaan pitten. Wel zo gezond.

Er zijn van die momenten dat ik het beleid bij Apple even niet meer kan volgen. Apple liet dezer dagen weten dat de lancering van het nieuwe OSX Leopard is uitgesteld tot oktober, omdat men intern de nodige resources heeft toegewezen aan de iPhone. Vervolgens bleek dat nog meer resources het stervens druk hebben met het op de markt brengen van een draadloze iPod (WiFi), zodat de muziekjes uit iTunes ook via een draadloze netwerkverbinding naar de iPod kunnen worden overgezet. Dat is natuurlijk allemaal leuk en aardig, maar met deze toch behoorlijk strategische beslissingen lijkt Apple de Mac en het OSX een beetje naar het tweede plan te hebben geschoven. En dat is bijzonder onverstandig, zeker nu Vista terrein begint te winnen.
Hoezo? Probeer ik uit te leggen. Nog langer wachten op het nieuwe OSX kon er wel eens voor zorgen dat potentiële switchers het wachten beu worden en bij hun Windoos-pjoeter blijven. Want daar blijkt Vista bepaald niet verkeerd te werken, zo heb ik inmiddels proefondervindelijk vastgesteld. Als Applegek moet ik eerlijk bekennen dat Vista me wel bevalt. Helemaal in combinatie met Office 2007, dat ik een tijdje kan uitproberen. De user interface ziet er gelikt uit, alles werkt veel soepeler en “smoother” dan onder XP, en niet onbelangrijk: Vista is stabiel en goed beveiligd. Dat de Aero user interface de boel hier en daar wel vertraagt is minder maar acceptabel, afgewogen tegen het fraais dat de koper er voor terugkrijgt. Ik draai Vista op een aloude Intel 2.8, met een AGP 5200 grafische kaart met 128 MB. Niet bepaald de snelste pjoeter ter wereld dus, maar het draait toch redelijk soepeltjes.
Tja, en daar sta je dan met je goeie Apple-gedrag. Met een Vista voor je neus, waar je tot je eigen verrassing heel goed kunt mee leven. Met nog wel de nodige Windoos-eigenaardigheden erin (dat dan weer wel), maar daar raak je aan gewend en vallen minder op door het sterk verbeterde gebruiksgemak ten opzichte van XP.
Apple mag wel oppassen: wanneer potentiële switchers het voor gezien houden en een Vista gaan kopen ben je ze voorgoed kwijt. Dan krijg je ze met geen tien paarden meer naar OSX, en dus ook niet meer naar een Mac. Niet alleen vanwege de user interface, maar ook vooral vanwege de Euro’s. Want Vista is niet goedkoop, en een tweede keer de beurs trekken voor OSX zullen maar weinigen doen. En –laten we wel wezen- een goeie Windows desktop of laptop van Dell is inmiddels goedkoper dan een goeie Mac. Dell timmert momenteel keihard aan de weg met veel aantrekkelijke aanbiedingen. Heb ik Apple nog steeds niet zien doen.
Apple mist ook op een ander front volkomen de boot: samenwerking. De Windoos-wereld schaart zich inmiddels massaal rondom SharePoint, een sublieme samenwerkingsomgeving waarmee ik inmiddels ruim ervaring heb. De SharePoint-omgeving stelt je in staat om op heel veel manieren informatie te publiceren, te delen, en samenwerking te bevorderen. Zou in de kleinere omgevingen van ontwerpstudio’s met Macs bepaald geen overbodige luxe zijn, want daar knutselt men nog steeds stevig aan met Macs als servers (of een heuse OSX Server) en gedeelde mapjes. Werkt allemaal wel, maar echt ideaal is het natuurlijk nooit geweest. Ook de “server”-achtige oplossing, die Adobe met CS2 meelevert, is ook maar beperkt in mogelijkheden. Mac-gebruikers moeten dus een goed toegeruste samenwerkomgeving missen, tenzij ze voor SharePoint kiezen. En dat doen de meeste Mac-gebaseerde bedrijven niet, omdat er een Microsoft stickertje op zit.
De SharePoint-omgeving is trouwens prima met een Mac te benaderen. Je mist dan wel functionaliteit, die in de samenwerking tussen SharePoint en Office 2003 of Office 2007 wel aanwezig is, maar het kan wel. Wanneer de Mac-community de vele voordelen van SharePoint begint te ontdekken zou het er nog wel eens op kunnen uitdraaien dat Mac-gebaseerde bedrijven uiteindelijk toch een SharePoint-omgeving neerzetten, en dus de OSX Server verkoopcijfers een knauw gaan krijgen. Een beetje snelle PC kan al als SharePoint-server dienen. Mijn 2.8 Intelletje deed dat al eens, en meer dan voortreffelijk.
Met het uitstel van OSX Leopard en het totaal geen aandacht besteden aan samen werken geeft Apple twee belangrijke speerpunten in de verkoopstrategie domweg uit handen aan de concurrentie. Microsoft dus. Apple zou er m.i. zeer verstandig aan doen Leopard weer naar voren te halen en voor OSX Server heel rap een goeie samenwerkingsomgeving te introduceren. Pas dan zijn ze weer volledig “ahead of Microsoft”. Doet Apple dit niet, dan rest straks slechts het nakijken…

Er zijn van die momenten dat ik het beleid bij Apple even niet meer kan volgen. Apple liet dezer dagen weten dat de lancering van het nieuwe OSX Leopard is uitgesteld tot oktober, omdat men intern de nodige resources heeft toegewezen aan de iPhone. Vervolgens bleek dat nog meer resources het stervens druk hebben met het op de markt brengen van een draadloze iPod (WiFi), zodat de muziekjes uit iTunes ook via een draadloze netwerkverbinding naar de iPod kunnen worden overgezet. Dat is natuurlijk allemaal leuk en aardig, maar met deze toch behoorlijk strategische beslissingen lijkt Apple de Mac en het OSX een beetje naar het tweede plan te hebben geschoven. En dat is bijzonder onverstandig, zeker nu Vista terrein begint te winnen.
Hoezo? Probeer ik uit te leggen. Nog langer wachten op het nieuwe OSX kon er wel eens voor zorgen dat potenti

Mijn hele leven al heb ik een meer dan gruwelijke hekel aan klassieke koren en vooral aan hooggillende operazangeressen. De kiem voor dit diepgewortelde afgrijzen is al heel vroeg gelegd, en het gekke is dat ik nog precies weet hoe het tot deze afkeer kwam. Ik zal hooguit anderhalf jaar zijn geweest, en speelde in de box in de woonkamer. In de hoek van de kamer zat de zwarte schakelkast van de radiodistributie. Een ietwat peervormig geval met een grote, klikkende schakelaar. Je kon kiezen uit maar een paar zenders. Mono, blikkerig geluid. Streaming audio in oervorm. Mijn moeder hield van klassiek en had een zender gekozen met een massief klassiek vrouwenkoor plus luid uithalende solozangeres. Het geluid maakte me bang, en hoewel ik uiteraard nog niet echt kon praten wist ik met gebaren duidelijk te maken dat dat vreselijke geluid uit moest. Mijn moeder begreep het en schakelde de radiodistributie uit. Het gekke is dat ik me dit moment tot op de dag van vandaag glashelder weet te herinneren. Hoe ik me vasthield aan de rand van de box en naar de zwarte knop wees. Hoe ik bang was voor dat geluid. En hoe het goed was toen de knop was omgedraaid. Het is nooit meer goed gekomen tussen mij en operazangeressen.

Het is toch werkelijk niet te filmen. Koop je een Windows Vista, een product dat door Microsoft in onvoorstelbare massa over deze aardbol wordt verstrooid. Waar je toch de nodige Euries voor moet neertikken als je alles legaal en netjes wil spelen. Zit je met dat produkt te werken -wat doet er even niet toe, maar niet onbelangrijk- en wat gebeurt er: bij een snelle muisbeweging bevriest de hele handel. Knettervast. Straal bevroren. Wat je ook doet: geen beweging meer in te krijgen. Zelfs niet via het laatste redmiddel ALT+CTRL+DEL, waarmee je meestal vastgelopen processen om zeep kunt helpen zonder de rest ook meteen op te hangen. USB-stekkertje van de muis eruit en weer erin: geen enkele sjoege. Toetsenbord idem dito: ook al geen response. Vista zit zo vast als een huis, en er rest alleen nog de uit-knop van de computer. Heel fijn.
Nu schijnt dit euvel al heel lang in Windows te bestaan, en is het ooit wel eens met een patch in een eerdere versie verholpen. De oude kwaal is echter in Vista weer in volle glorie opgedoken. Geweldig stelletje programmeurs daar in Redmond. Nadat ik de pjoeter hard had uitgezet kon ik na een nieuwe opstart weer verder: was wel een document van een kantje tik Word kwijt. Dat kan ik dus vrolijk weer overnieuw gaan zitten doen. Ik dank Microsoft zeer…
Nog meer? Ja: Office 2007. Op het werk gebruik ik noodgedwongen Windoms, en daarbij de 2003-versie van Office. De aversie tegen Windoms even terzijde geschoven is Office 2003 een goed pakket, waarmee je de dagelijkse werkzaamheden naar behoren kunt verrichten. Ook daar slaat de boel regelmatig vast, maar daar leer je mee beleven. Veel CTRL-S doen en er gaat zelden iets verloren.
Sinds gisteren heb ik de kans om een poosje Office 2007 uit te proberen. Microsoft heeft Office volledig op de schop gegooid, en de user-interface -zeggen ze zelf- “gebruiksvriendelijker dan ooit tevoren” gemaakt. Wanneer dit soort peptalk uit de Microsoft-keuken wordt geroepen sta ik per definitie meteen in de argwaanstand. De kreet “beter en gemakkelijker dan ooit tevoren” heeft Micrtosoft naar mijn smaak in het verleden al iets te vaak gebruikt. Afijn: we geven Office 2007 vooralsnog het voordeel van de twijfel. Ik ga op verkenning. Eens kijken wat Microsoft ons nu weer voorschotelt. U hoort nog van me.

Het is toch werkelijk niet te filmen. Koop je een Windows Vista, een product dat door Microsoft in onvoorstelbare massa over deze aardbol wordt verstrooid. Waar je toch de nodige Euries voor moet neertikken als je alles legaal en netjes wil spelen. Zit je met dat produkt te werken -wat doet er even niet toe, maar niet onbelangrijk- en wat gebeurt er: bij een snelle muisbeweging bevriest de hele handel. Knettervast. Straal bevroren. Wat je ook doet: geen beweging meer in te krijgen. Zelfs niet via het laatste redmiddel ALT+CTRL+DEL, waarmee je meestal vastgelopen processen om zeep kunt helpen zonder de rest ook meteen op te hangen. USB-stekkertje van de muis eruit en weer erin: geen enkele sjoege. Toetsenbord idem dito: ook al geen response. Vista zit zo vast als een huis, en er rest alleen nog de uit-knop van de computer. Heel fijn.
Nu schijnt dit euvel al heel lang in Windows te bestaan, en is het ooit wel eens met een patch in een eerdere versie verholpen. De oude kwaal is echter in Vista weer in volle glorie opgedoken. Geweldig stelletje programmeurs daar in Redmond. Nadat ik de pjoeter hard had uitgezet kon ik na een nieuwe opstart weer verder: was wel een document van een kantje tik Word kwijt. Dat kan ik dus vrolijk weer overnieuw gaan zitten doen. Ik dank Microsoft zeer…
(Zie ook PCM-artikel en CNet-artikel).
Nog meer? Ja: Office 2007. Op het werk gebruik ik noodgedwongen Windoms, en daarbij de 2003-versie van Office. De aversie tegen Windoms even terzijde geschoven is Office 2003 een goed pakket, waarmee je de dagelijkse werkzaamheden naar behoren kunt verrichten. Ook daar slaat de boel regelmatig vast, maar daar leer je mee beleven. Veel CTRL-S doen en er gaat zelden iets verloren.
Sinds gisteren heb ik de kans om een poosje Office 2007 uit te proberen. Microsoft heeft Office volledig op de schop gegooid, en de user-interface -zeggen ze zelf- “gebruiksvriendelijker dan ooit tevoren” gemaakt. Wanneer dit soort peptalk uit de Microsoft-keuken wordt geroepen sta ik per definitie meteen in de argwaanstand. De kreet “beter en gemakkelijker dan ooit tevoren” heeft Micrtosoft naar mijn smaak in het verleden al iets te vaak gebruikt. Afijn: we geven Office 2007 vooralsnog het voordeel van de twijfel. Ik ga op verkenning. Eens kijken wat Microsoft ons nu weer voorschotelt. U hoort nog van me.

O, het was een 1-april-grap… Dat MacOSX.nl en MacNed.nl samen een nieuw forum gingen beginnen. Omdat er zoveel gedonder was in het forum van MacFreak, dat die webzijde ermee stopte. En dat dan MacOSX en MacNed samen zouden gaan om een betere controle op misplaatste acties in de forums te kunnen uitvoeren. Goed idee, dacht ik. En kom, laat ik dit nou eens ondersteunen. Terwijl uw PB over het algemeen helemaal niets op heeft met te ondersteunen acties, want er steekt meestal louter eigenbelang achter. Deze keer wel: want dat gedoe in die forums is de Mac-wereld niet waardig. Dus hoppa: aangemeld voor een account, met -naar nu blijkt- nog zo’n 2.500 andere Macgebruikers.
En wat blijkt: het was dus een GRAP. Nou nou, wat een humor. Een goeie 1 aprilbak kan ik altijd waarderen. Dit echter vind ik van een absoluut nul-nivo. Sterker nog: ik voel me ronduit besodemieterd. Mijn spontane inschrijving was ingegeven door het leveren van een positieve bijdrage aan een misstand. En zo zal het bij vele Mac-gebruikers zijn gegaan. Want wij Mac’ers vinden pjoeteren LEUK, en hebben geen zin in negatief geouwehoer. Maar nee: het is een “grap”, die ook nog eens over de rug van MacFreak wordt gespeeld. Plus nog een extra natrap naar de hoofdredacteur van MacFan, Alfred Konijnenbelt, die het “nieuws” keurig en zoals het hoort direct online zette. Want ook hij zal blindelings zijn uitgegaan van goed vertrouwen binnen de hechte Mac-gemeenschap. Dat moet je dus kennelijk niet doen, want je komt in elk geval bij de bemanning van MacOSX en MacNed van een kouwe kermis thuis.
Met dit soort flauwekul doen MacOSX en MacNed nu precies datgene waartegen zij ageren. De dames en heren bij beide webzijden schrijven in een mailtje vandaag aan al diegenen, die zich hadden aangemeld, dat ze zich kostelijk hebben vermaakt. Nou, ik niet. Ik voel het meer als een knal midden op mijn goed-vertrouwen-smoel. Bij mij is jullie krediet in 1 klap van de desktop gevaagd. Jammer.

O, het was een 1-april-grap… Dat MacOSX.nl en MacNed.nl samen een nieuw forum gingen beginnen. Omdat er zoveel gedonder was in het forum van MacFreak, dat die webzijde ermee stopte. En dat dan MacOSX en MacNed samen zouden gaan om een betere controle op misplaatste acties in de forums te kunnen uitvoeren. Goed idee, dacht ik. En kom, laat ik dit nou eens ondersteunen. Terwijl uw PB over het algemeen helemaal niets op heeft met te ondersteunen acties, want er steekt meestal louter eigenbelang achter. Deze keer wel: want dat gedoe in die forums is de Mac-wereld niet waardig. Dus hoppa: aangemeld voor een account, met -naar nu blijkt- nog zo’n 2.500 andere Macgebruikers.
En wat blijkt: het was dus een GRAP. Nou nou, wat een humor. Een goeie 1 aprilbak kan ik altijd waarderen. Dit echter vind ik van een absoluut nul-nivo. Sterker nog: ik voel me ronduit besodemieterd. Mijn spontane inschrijving was ingegeven door het leveren van een positieve bijdrage aan een misstand. En zo zal het bij vele Mac-gebruikers zijn gegaan. Want wij Mac’ers vinden pjoeteren LEUK, en hebben geen zin in negatief geouwehoer. Maar nee: het is een “grap”, die ook nog eens over de rug van MacFreak wordt gespeeld. Plus nog een extra natrap naar de hoofdredacteur van MacFan, Alfred Konijnenbelt, die het “nieuws” keurig en zoals het hoort direct online zette. Want ook hij zal blindelings zijn uitgegaan van goed vertrouwen binnen de hechte Mac-gemeenschap. Dat moet je dus kennelijk niet doen, want je komt in elk geval bij de bemanning van MacOSX en MacNed van een kouwe kermis thuis.
Met dit soort flauwekul doen MacOSX en MacNed nu precies datgene waartegen zij ageren. De dames en heren bij beide webzijden schrijven in een mailtje vandaag aan al diegenen, die zich hadden aangemeld, dat ze zich kostelijk hebben vermaakt. Nou, ik niet. Ik voel het meer als een knal midden op mijn goed-vertrouwen-smoel. Bij mij is jullie krediet in 1 klap van de desktop gevaagd. Jammer.

De man is en blijft geniaal. Kijk maar.

En deze ook dus.

Toch?