Waarom ik niet van operazangeressen hou
Mijn hele leven al heb ik een meer dan gruwelijke hekel aan klassieke koren en vooral aan hooggillende operazangeressen. De kiem voor dit diepgewortelde afgrijzen is al heel vroeg gelegd, en het gekke is dat ik nog precies weet hoe het tot deze afkeer kwam. Ik zal hooguit anderhalf jaar zijn geweest, en speelde in de box in de woonkamer. In de hoek van de kamer zat de zwarte schakelkast van de radiodistributie. Een ietwat peervormig geval met een grote, klikkende schakelaar. Je kon kiezen uit maar een paar zenders. Mono, blikkerig geluid. Streaming audio in oervorm. Mijn moeder hield van klassiek en had een zender gekozen met een massief klassiek vrouwenkoor plus luid uithalende solozangeres. Het geluid maakte me bang, en hoewel ik uiteraard nog niet echt kon praten wist ik met gebaren duidelijk te maken dat dat vreselijke geluid uit moest. Mijn moeder begreep het en schakelde de radiodistributie uit. Het gekke is dat ik me dit moment tot op de dag van vandaag glashelder weet te herinneren. Hoe ik me vasthield aan de rand van de box en naar de zwarte knop wees. Hoe ik bang was voor dat geluid. En hoe het goed was toen de knop was omgedraaid. Het is nooit meer goed gekomen tussen mij en operazangeressen.
