Gisteren. Mevrouw PB en PB wandelen in het bos. Met Hund Julie. Wandeldewandeldewandel. Alles mooi groen. Montferland is prachtig. Na een flinke wandeling komen we aan de rand van het bos. Maar welke rand… de omgeving komt ons volstrekt onbekend voor. In de verte een dorpje, maar dat is niet Beek waar we begonnen. Conclusie: verdwaald. We proberen ons te orienteren, en het geluid van de snelweg naar Duitsland in de verre verte helpt daar wel een beetje bij, maat niet afdoende. We hebben echt geen flauw idee waar we zijn. Lekker dan. Na tien minuten nadert een man te paard. We houden hem aan. Hoe we moeten lopen om weer in Beek te komen? De man steekt een heel verhaal af. In heftig lokaal dialect, doorspekt met Duitse woorden. We verstaan er ronduit geen fluit van, behalve dan als hij zegt dat we niet in paniek moeten raken want “ut ist nog lange nig duuster”. Nee, dat zal wel, het is pas twee uur in de middag. Na nog een reeks onverstaanbare teksten en wilde gebaren in een onbestemde windrichting geeft de man zijn paar de sporen en verdwijnt in het bos. Lekker dan, we zijn nog geen cent wijzer,Behalve dan dat we uit ‘s mans tekst hebben kunnen opmaken dat het dorpje in de verte Stokkem heet. En dat Beek een aardig eindje uit de buurt is. Heel fijn. We besluiten richting Stokkem te lopen: daar staat vast wel weer zo’n ouderwetsche ANWB paddenstoel. En jawel, er staat er een. Beetje roestig en aangetast door jarenlange dienst op deze kruising van bospaden. De tekst is nog net leesbaar. Beek blijkt 3,5 kilometer de verkeerde kant op te liggen. Valt mee. We gaan op weg. Wat de paddenstoel er niet bij vertelt is dat de weg de volle 3,5 kilometer bult opwaarts gaat. Een beste klim. En na elke bocht nog meeer bult, stijler dan het stuk ervoor. De kuiten prikken. Na drie kwartier stevig stappen zien we de parkeerplaats met onze auto. Pfff… Alles bij elkaar bijna 3 uur bezig geweest. Even de hond uitlaten… Tevreden rijden we naar het centrumpje van Beek en kopen een lekker Beeks bakkie patat met mayo. Een milde beloning voor een rare tocht vol dwalingen en nog meer bult onthullende bochten. Gelukkig regende het gisteren in Montferland niet, in tegenstelling tot vandaag.

Het wordt hoog tijd dat uw PB zich weer wat met de politiek gaat bemoeien. Ik heb dat een hele tijd links laten liggen, omdat ik er geen zin meer in had. Wat je ook schrijft, de schepjes in de Haagse Zandbak kletteren toch onophoudelijk luidruchtig op elkaars kop. Iets daadwerkelijk constructiefs (en dan bedoel ik iets waar we allemaal ook echt iets aan hebben) is in geen velden of wegen te bekennen. Ook niet nadat het hele politieke circus zichzelf 100 dagen de tijd gaf om in het land te ontdekken waar het nu allemaal werkelijk om draait. Het feit dat ze die tour

Je hebt van die avonden die nooit voorbij gaan. Ze zijn zeldzaam, en daarom juist zo waardevol. Gisteravond was er zo eentje. Ik zit in mijn stambar met een lekkere whisky voor me. Paddy

Wanneer je deze presentatie (ca. 6 minuten) even uitkijkt kan het haast niet anders dan dat je de conclusie trekt: deze wereld is langzaam maar zeker volkomen aan het doldraaien. Did you know?

Ook leuk: tien redenen om Apple te haten, en tien om dol te zijn op Apple. Over komen waaien uit Amerika, waar de hoofdredacteur van PC World Magazine over dit artikel eerst struikelde en werd ontslagen, waarna de lezersschare massaal over de directie viel, en de hoofdredacteur uiteindelijk weer in dienst werd genomen. Ach ja: Apple houdt ons in beweging. (Bron: MacFan).

Ook leuk: tien redenen om Apple te haten, en tien om dol te zijn op Apple. Over komen waaien uit Amerika, waar de hoofdredacteur van PC World Magazine over dit artikel eerst struikelde en werd ontslagen, waarna de lezersschare massaal over de directie viel, en de hoofdredacteur uiteindelijk weer in dienst werd genomen. Ach ja: Apple houdt ons in beweging. (Bron: MacFan).

Tja, wat kan ik er verder nog van zeggen…. de nieuwe zijn gewoon weer leuk.

Tja, wat kan ik er verder nog van zeggen…. de nieuwe zijn gewoon weer leuk.

Kijk kijk! Boris is back. Boris? Nooit van gehoord? Ik wel. In 2002 alweer begon de Russische immigrant zijn internetomroep Nederland4.nu. Met korte filmpjes nam hij zichzelf en de samenleving op de hak. Soms keihard, soms heel gevoelig en subtiel, altijd goed. Ik keek uit naar zijn dagelijkse bijdrage. In december 2002 stopte Boris na 100 afleveringen met de uitzendingen vanuit zijn ministudio in het tuinschuurtje. Geldgebrek. “Omroep mislukt”, zoals hij zelf zei in zijn laatste reportage. Jammer, jammer… het was alsof een goede vriend volkomen onverwacht afscheid van me nam.
Sindsdien werd niets meer vernomen van Boris. Ik had nog zo tegen hem gezegd dat hij met de VPRO moest gaan praten… zijn format paste meer dan perfect bij die omroep. Of hij dat gedaan heeft weet ik niet.
Nog lang na die december in 2002 bleef de website met zijn afscheidsfilmpje online. Ik keek af en toe nog wel eens of er misschien toch weer een nieuw fenomenaal filmpje (uitblinkend door eenvoud) was verschenen, maar helaas.
Inmiddels zijn we een paar jaar verder en lees ik een van de comments hier dat Boris weer actief is. En hoe. Boris heeft zijn ingetogen activistische inslag niet in de wilgen gehangen, en heeft -als ik alles mag geloven- een ijsschots bij de Noordpool bezet. Uit protest tegen het milieubeleid van de regeringsleiders. Zoiets. Boris komt er pas weer vanaf wanneer het beleid milieuvriendelijker wordt. Of hij verzuipt. Typisch een Boriaanse stellingname.
Klinkt nogal theatraal, maar ja: bij Boris weet je het maar nooit. Zo mooi als hij destijds zijn verborgen liefde voor de buurvrouw tweehoog achter wist te verwoorden, zo ferm is hij wel in staat om zijn milieuprotest vorm te geven. Kan ook een stunt zijn. Ik zei het al: met Boris weet je het maar nooit. We gaan het zien. Kijkt u mee?
Natiksel: ik kijk net even op het oude URL uit 2002 en zie: het afscheidsfilmpje staat er nog steeds. Echt even kijken, ies mooj…